"De modeontwerpers zoeken nog steeds het androgyne type. Lang, smal, meisjesachtig", legt Fraussen uit. Voor meisjes betekent dat minstens 1,70 meter.

Lang, slank en geen heupen, Meryem Kanmaz, De Standaard, 18.08.2008.
Nog voor we goed en wel het festivalterrein binnen zijn, snelt ze naar een jongen. Jawel, er moeten ook mannen gescout worden. Tom Lanclus is de eerste vangst. Zestien jaar en met zijn broer een dagje uit. Het eerste wat Ulrike Fraussen vraagt, is zijn lengte. 1,83 meter, zo blijkt. Dat voldoet aan haar strenge eisen en ze gaat verder. 'Of hij geïnteresseerd is een fotoshoot?' De jongeman reageert eerst verbaasd. 'Is dit een grap?' Maar hij herpakt zich. Na wat blikken gewisseld te hebben met zijn broer vraag hij stoer, 'ga ik er geld mee verdienen?' En of 'het met of zonder kleren zal zijn?' Uiteindelijk gaat hij in op Fraussens vraag om een fotootje door te sturen met zijn gegevens.

Waarom uitgerekend deze jongen? 'Hij is fotogeniek. Heeft een karaktergezicht, niet stereotiep. Ik zie ook dat hij zal pakken op foto. Uitgesproken kaken en kin, een fris gebit en de goede lengte uiteraard.'

Fraussen zoekt naar lange en slanke meiden. "Het kan niet anders. Op foto's toon je minstens drie kilo dikker. Bovendien moeten die modellen met alles staan. Al die lagen kleren over elkaar die ze moeten showen, terwijl het allemaal elegant moet blijven en mooi vallen. Dat kan alleen maar als je mager en lang bent."

'Onderschat niet het effect van een lange, statige verschijning tijdens een modedefilé. Dat is wat doet verkopen.' Volgens Fraussen heeft veel te maken met de invloed van de homo's in de modewereld. 'Het is in die kringen dat het beeld van de vrouw wordt bepaald. Die mannen zoeken in de vrouwen eigenlijk mannelijke trekjes. Vandaar het succes van de androgyne types.'

Buiten de festivals schuimt Fraussen vooral de Meir in Antwerpen af. In de Brusselse Nieuwstraat zijn de meisjes te veel gelijkend, te mediterraan. Niet wat ze zoeken.

Onlangs, op de middenberm van de autosnelweg, zat het vol met kleine konijntjes.

Waar de Ninoofsesteenweg en de Nijverheidskaai samenkomen -een levensgevaarlijk verkeersknooppunt voor fietsers en voetgangers- ligt een stukje grond braak naast een carwash. Bij mooi weer tsjirpen er krekels.

Ertegenover, omheind door een afsluiting van platen, waaien bomen op en fluiten vogels.

In de buurt van de Koekeliek van Baselberg zagen we op een avond een egel over 't straat wandelen.

En in het bosje peterselie dat op ons aanrecht staat woont een rups.

Overzichtje van de grappigste punten - ** opletten voor spoilers **:
- In het midden van een veld staat plots een radio, die toevallig nog voldoende batterij heeft om één keer een bericht dat telkens herhaald wordt, af te spelen. Elliot, het hoofdpersonage, blijft toch kloppen op de radio om het standaardbericht nog eens te horen.
- De film gaat over iets in de lucht, een bepaalde wind die ervoor zorgt dat iedereen opeens zelfmoord pleegt. Iedereen weet waarvoor ze vluchten en toch wordt er keer op keer gevraagd: "what's happening?" of "why do we have to close the windows?" Voor de wind, tiens!
- Tijdens het vluchten stoten ze op een huis: "It's deserted, no one lives here. Let's go in and get some food!" Ja, want eten vind je wel in een onbewoond huis.

Wie ook heeft moeten lachen met The Happening, vul het lijstje gerust aan!

1. West Germany - Luxemburg - Belgium Trip - ตอนที่ 5
2. West Germany - Luxemberg - Belgium Trip - ตอนที่ 4
3. West Germany - Luxemburg - Belgium Trip - ตอนที่ 3
4. West Germany - Luxemburg - Belgium Trip - ตอนที่ 2
5. West Germany - Luxemburg - Belgium Trip - ตอนที่ 1

เอาเป็นว่าผมของเรียกเมืองมรดกโลกแห่งนี้ว่าบรูคแล้วกัน หลังจากชมนกชมไม้ได้สักพัก เราก็เดินตามแผนที่
ไปหาจุดที่เป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวตัวจริง เดินไปไม่เห็นอะไรนอกจากตึกรามบ้านช่องแบบยุโรปเก่า ๆ
และทันในนั้นก็โผล่จากตรอกมาเจอไอ้นี่

ดูด้วยตากับมองผ่านรูปภาพอาจจะผิดกันเยอะเหมือนกัน โดยเฉพาะสี ถึงตรงนี้พวกเราพักเติมพลังด้วยอาหาร
จานด่วน ไม่ใช่ว่าชอบแต่มันถูกที่สุดเท่าที่จะหารับประทานได้ วันที่ไปจตุรัสนี้มีงานวัดพอดี น้องนีรก็เลยได้
ทำดื้อของเล่นม้าหมุนหนึ่งรอบ หลังจากนั้นคุณลูกก็เริ่มไม่สนุกด้วยเหตุผลของข้าศึกกำลังทลวงฟันจะทะลัก
ผ่านก้นให้ได้ น้องนีรเลยต้องใช้พลังส่วนใหญ่หรือจะทั้งหมดไปต่อสู้ ด้วยอากาศหนาวแล้วความกดอากาศที่
ต่ำพร้อมให้หิมะตกลงมาได้ ผู้ใหญ่เองก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ เสื้อกันหนาวแต่ไม่กันลมที่หนาซะเปล่าของผม
ดูมีค่าไม่ต่างจากเสื้อบาง ๆ เท่าไหร่นัก เราพยายามมองหาห้องน้ำแล้วลุ้นให้เจ้าตัวน้อยพ่ายแพ้ให้แก่ข้าศึก
อย่างใจจดใจจ่อ

เด็กชายวัยสามขวบ ผู้ไม่พิศมัยการเข้าห้องน้ำ ในที่สุดก็ได้พ่ายแพ้แก่ข้าศึกท่ามกลางสิ่งก่อสร้างที่สวยงาม
ผู้เป็นพ่อนั้นได้แต่มองซ้ายมองขวา มิใช้ตื่นเต้นกับความสวยงาม แต่หาห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดตูดให้ลูก
น้อย ผู้เป็นแม่ดูจะหงุดหงิดไม่ใช่น้อย หนาวก็หนาว คนก็แยะ แถมเราก็อดเกรงใจน้องแซนไม่ได้ ที่เธอมา
ลำบากกันเรา

ท่าเบ่งอึเป็นนายกฯ เมื่อไหร่จะเอาไปเผา

โชคดีที่มีห้องน้ำและที่เปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูป ถึงแม้จะต้องเสียเงินหลายสิบบาท แต่คุณยายคนเฝ้าก็ใจดี
ยิ่ง

น้องแซนทำหน้ากลม ดูแผนที่ในขณะที่คอยน้องนีรปลดปล่อย

หลังจากอึเสร็จ เจ้าลูกชายของเราก็อารมณ์ดี ยอมเก็กท่าให้ถ่ายรูปอยู่เป็นนานสองนาน

สิ่งก่อสร้างข้างหลังจะเห็นได้ว่าสีซีดไปถนัดตา

เมื่อเดินชมสถานที่ต่าง ๆ จนอิ่มใจกันแล้ว เราก็เดินทางกันต่อ ระหว่างที่เดินทางนั้นก็มีบ้านเรือนสวย ๆ ให้
ชมกัน ผมเองร้องขอให้ไปหาทำเลดี ๆ ถ่ายรูปบ้านริมคลองกันหน่อย ระหว่างที่เดินทางนั้นเราก็พบกับร้าน
อาหารร้านนี้ สร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1561 แนะ 

บ้านคนรวยสมัยก่อนต้องสร้างด้วยอิฐนะ พวกคนจนสร้างด้วยไม้

น้องแซนได้อธิบายว่า ที่เราเห็นเป็นตัวเลขนั้นจริง ๆ แล้ววัตถุประสงค์หลักมิได้ทำไว้เพื่อบอกว่าบ้านสร้างเมื่อ
ไหร่ ถ้าเราสังเกตดี ๆ จะมีเหล็กที่ทำหน้าที่เหมือนลวดผูกติดอยู่ด้วย เหล็กที่นำหน้าที่เหมือนลวดนี้จะทำ
หน้าที่ในการยึดผนังทั้งสีด้านของบ้านเอาไว้ ถ้าเราตัดลวดที่ว่านี้ออกบ้านก็จะแบะออก น่าสนใจดี

วันที่เราไปนั้นนอกจากหนาวแล้ว หิมะก็ตกด้วย (ก่อนหิมะตก และช่วงที่หิมะตกนั้น อากาศจะแย่มาก ๆ) แม่
น้องนีรร้องบอกผมว่าให้รีบหาที่ถ่ายรูปได้แล้ว ปรากฎว่าสุดท้ายผมก็หาที่ถ่ายรูปไม่ได้ จนหิมะเปลี่ยนหน้าตา
เป็นฝนนั่นแหละ เจอคลองที่ไหนก็เลยถ่ายที่นั่นรูปก็เลยไม่ได้บ่งบอกอะไร

เส้นทางระหว่างเดินทางกลับ

เมื่อฝนตกเราก็เลยตรงรี่ไปจุดที่สามารถขึ้นรถเมล์ได้เพื่อจะได้ต่อรอเมล์ไปยังสถานีรถไฟต่อไป จากรูปข้าง
ล่างก็จะเห็นได้ว่าฝนตกหนักมาก และนี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่เราทำได้แค่มองผ่านทางหน้าต่างรถเมล์

พวกเราพาตัวเองในสภาพหนาวเหน็บเรามานั่งคอยที่สถานีรถไฟ แล้วก็นั่งรถไฟกลับไปยังเมืองหลวงยุโรป
โดยมิได้แวะไหนอย่างที่ได้ตั้งใจไว้ เพราะเหนื่อยกันมากแล้ว อีกอย่างเราได้นัดน้องปูปลาเจ้าของบ้างไว้
ตอนทุ่มครึ่ง  เลยตัดสินใจจะแวะเที่ยวที่ตัวเมือง Brussels ซักพักเพื่อพิสูจน์คำพูดของน้องปูปลาว่าห้า
นาทีจบจริงไหม

จุดที่เราโผล่ขึ้นมานั้นคือบริเวณนี้ เป็นห้าแยกที่มีทั้งขึ้นเขาลงเนิน ถนนก็แคบ ๆ เหมือนกันทำให้จับทิศไม่ถูก
สุดท้ายก็ต้องไปพึ่งแผนที่ที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งป้ายก็ดีใจหายแนะนำให้เรากับบ้านดีกว่า เพราะมันไม่ได้บอกอะไร
เราเลย สุดท้ายก็กลับบ้านไปนอนพักเอาแรง

ตอนหน้าฟ้าใส ผมจะพาไปเที่ยวสิ่งก่อสร้างที่ถูกกันว่าใครมาเบลเยี่ยมแล้วไม่ได้มา ก็ต้องมาใหม่ และน้องนีร
ได้สัญญากับผมในตอนเช้าก่อนเที่ยวว่าไม่มีอึนอกสถานที่อีกแน่นอน เป็นอันว่าตอนนี้ก็จบลงแบบไม่มีอะไร
แค่มีให้ผ่านไปสู่ตอนจบเท่านั้นเอง

Folon was beeldhouwer, schilder, etser, tekenaar en illustrator. Hij illustreerde werk van Kafka en H.G. Wells, maar maakte ook grote muurschilderingen en hield zich bezig met glas-in-loodkunst. Hij exposeerde over de hele wereld.

Wallonië eert haar beroemde zoon met een tentoonstelling en een aantal Folon-activiteiten in Brussel en Wallonië. De tentoonstelling is tot en met 28 september te zien in de boerderij van de kasteelhoeve van Terhulpen, nabij Brussel, waar Folon lang werkte. Ook in Waterloo en Namen worden grotere en kleinere tentoonstellingen gehouden rond zijn werk. Alle evenementen zijn na te lezen op de site Folon2008.be.

Verschillende hotels bieden Folon-arrangementen aan. Meer leuke hotel-aanbiedingen voor Belgische steden vind je op Inpakkenenwegwezen.nl/hotels en Lastminutetop20.be/weekendtips. Wilt u eerst nagaan hoe anderen een hotel beoordelen? Kijk dan op Vakantieadvies.nl.

Elke zal de overwegend grijze en sobere collectie een item worden toegevoegd. Uit het oog springende stukken zijn een pied de poule pak, een witte smoking en een jumpsuit.

Hopelijk komt H&M België tot inkeer, en verkoopt het de collectie ook in Antwerpen. Want de Meir is de Nieuwstraat al lang gepasseerd op de Schaal van Hipheid.

De Grote Markt in Brussel verandert eens in de twee jaar in een enorm bloementapijt. Van donderdag 14 tot en met zondag 17 augustus is het weer zo ver. Dan veranderen 700.000 bloemen de markt in een grote bloemenzee.

Het bloementapijt is dit jaar geïnspireerd op Franse tapijtmotieven uit de achttiende eeuw. Elke avond wordt speciaal gecomponeerde muziek ten gehore gebracht. De bloemenzee is het beste te zien vanaf het balkon van het stadhuis dat die dagen van 9.00 tot 23.00 uur geopend is.
Meer informatie is te vinden op Flowercarpet.be.

Kijk op Inpakkenenwegwezen.nl/hotels voor hotelaanbiedingen in Brussel en andere steden.

Het was 12u00. Openingsuren* waren niet te bespeuren en de deuren waren los, dus gingen we binnen. Het assortiment slaatjes in plastic potjes zag er even onsmakelijk uit als een zelfde assortiment in de koeltoog bij Panos, al mocht je voor de gehanteerde prijzen iets beters verwachten... zoals een bord bijvoorbeeld. Goed, doe ons dan maar een dagschotel. Het concept dat Goossens voor het museum uitdokterde serveert dan ook échte Belgische streekgerechten.
Enkele taalproblemen en misverstanden later (de kassier die de verkeerde prijs ingaf omdat hij dacht dat de dagschotel lam was maar er eigenlijk kip op ons bord lag bijvoorbeeld) zaten we in hippe zeteltjes Peter Goossens' gerecht te verorberen. Lekker, dat geef ik toe. Maar: geen muziekje, de man aan de kassa moest nog glazen afdrogen, de plastic slaatjes werden eindelijk gefatsoeneerd op borden... kortom het klaarzetten van het MuseumCafé begon om pas 12u00. Ookal telde het etablissement intussen ongeveer twintig klanten die een beetje moesten zoeken naar bij wie ze in godsnaam konden betalen voor hun stukje taart en koffie, het personeel ging rustig verder met het klaarzetten.

Wellicht waren we iets te vroeg komen opdagen, dachten we dan. Maar gezien er geen openingsuren hingen, het personeel ons niets zei en ook niemand raar opkeek, veronderstelden wij met hongerige magen dat het er wel open was.
Ik moet ook toegeven dat de vorige keer dat ik er de sfeer kwam opsnuiven, het een pak aangenamer en vlotter verliep. Toen was het tegen tweeën in de namiddag en waren de tafeltjes goed gevuld. Mooie (ter plaatse gemaakte) slaatjes, dessertjes en frietjes in een tipzak schoven vlot over de toog en er waren geen problemen met de bediening.

Deze tegenvaller zal me wel niet weerhouden er nog terug te gaan. Al was het alleen maar om te controleren of  deze minpunten al dan niet een accident de parcours waren. De ligging, het interieur en de naam Peter Goossens heeft het MuseumCafé al mee. Maar moest ik Peter Goossens zijn, zou ik wel strenger toekijken op toestanden zoals ik ze meemaakte die zaterdagmiddag... Een naam hoog houden is niet altijd simpele koek. Werk aan de winkel, Peter!

MuseumCafé
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België
Regentschapsstraat 3
1000 Brussel

* Openingsuren: van dinsdag tot zondag: 10u00 tot 17u00

Is getekend: Mrs. Teaspoon

De laatste trein van Antwerpen naar Brussel moet zowat de laatste trein van de dag in heel ons land zijn. Hij vertrekt om half 1, als ik juist ben. Geloof me als ik zeg dat je écht niet op die trein wil zitten. Hij stopt in elk boerengat waar hij langs komt. In Mortsel alleen al heeft hij 3 (!) haltes.

Laatst had ik het plezier op deze lijn te mogen plaatsnemen en werkelijk, het overtrof alle verwachtingen. Het begon al in Antwerpen Centraal. Instappen kon maar door 1 deur en voor die deur stonden maar liefst 7 conducteurs. Dus wij vullen braaf op het perron onze go pass in en laten er vervolgens een stempel opzetten. 

Als we willen instappen, fluit een van die mannen ons terug: "Heyla! Is jullie kaartje gecontroleerd?!"
"Euh ja, meneer, een halve meter verder door uw collega."
"Laat eens zien!"
"Alsjeblieft, meneer"

Uiteindelijk zijn we toch op de trein geraakt, maar de miserie was nog niet achter de rug. We waren net Antwerpen Berchem voorbij of er werd afgeroepen: "Opgelet, dames en heren, er zijn pickpockets gesignaleerd op deze trein. Gelieve goed op uw persoonlijke spullen te letten." Erg attent van die mannen, maar die melding kwam er vanaf dan om de 5 minuten, terwijl de conducteurs in ware G.I.-stijl van de voorkant van de trein naar de achterkant patrouilleerden. (Geef ze een Duitse Herder en ze zijn gelukkig!)

Toen het groepje conducteurs voor de zesde maal passeerde, vroeg het koppel naast ons: "En? Heb je hem al, die pickpocket?"
"Nee, maar we kennen hem. Het is die met zijn wit trainingsvestje.", antwoordde de conducteur samenzweerderig, "maar we kunnen zo niks doen. We moeten hem op heterdaad betrappen."
Ik volgde het knikje van zijn hoofd en stond oog in oog met een zielig klein mannetje van tegen de 60. Hij zag er beklagenswaardig uit, droeg -jawel- een wit trainingsvestje en had een kromgetrokken polioarmpje.

Bandieten op de trein! Je kan je voorstellen hoe groot de opluchting was toen we in Brussel Noord aankwamen. Nog één halte en eindelijk thuis! Het mocht niet zijn. In Brussel Noord stapte een jong Marokkaantje op. Hij had een pizza gekocht, wou snel thuis zijn en besloot zwart te rijden voor die ene halte... Het was uiteindelijk al later dan 2u 's nachts. De loketten waren toe.

Nu.. Don't get me wrong. Conducteurs (of 'train managers', zoals ze tegenwoordig in Nederland genoemd worden) hebben een zware job. Ze krijgen constant vervelende, scheldende en zelfs aggressieve mensen over zich heen. Veel van die mannen zitten dus in hun defensief. Zeker om 2u 's nachts, als iedereen dronken is en naar huis wil. 
Zo'n jong Marokkaantje zit ook zijn defensief. Hij krijgt ook de hele tijd met vooroordelen en racistische opmerkingen te maken. En zeg nu eerlijk... was u zo'n leuke, brave tiener?

In elk geval, zet die 2 tegenover elkaar en je hebt gegarandeerd vuurwerk. Een aggressieve vraag om een paspoort, een aggressief antwoord... Voordat je het wist, stonden ze met 3 rond die jongen. Die zag geen uitweg meer en zette het op een lopen. Alle 7 conducteurs erachteraan, door de gangen van Brussel Noord.

Uiteindelijk zijn we toch nog in Brussel Centraal geraakt. Met een vertraging van 25 minuten, "met dank aan een aggressieve reiziger", zoals de heren van de NMBS ons fijnzinnig door de intercom wisten te melden.

Resultaat? Na de treinrit voelden de conducteurs zich nog bedreigder en verzuurder, die Marokkaanse tiener zich nog meer geviseerd en al de rest: gewoon gefrustreerd.

Nee, dan die mannen die woordspelingen maken door de intercom en een verkeerd ingevulde go pass door de vingers zien. Die zijn er gelukkig ook nog.

Vandaag moest ik richting gemeentehuis voor de aanvraag van mijn nieuwe identiteitskaart. De dienst Bevolking is vaker gesloten dan open, dus Ruben snel een pasfotootje gaan maken in het fotohokje in het station van Leuven. En voor één keer stond ik eens aanvaardbaar op een foto: geen domme grijns, geen 'verdikte kop', netjes gekadreerd. Althans, dat dacht ik toch.

Na een kwartiertje aanschuiven aan het loket overhandigde ik trots mijn 'oproepingsbrief', mijn oude paspoort en het nieuwe pasfotootje. Om ze een seconde later weer terug te krijgen.

- 'Die pasfoto aanvaarden we niet, meneer.'

- 'Excuseer?'

- 'Die foto wordt in Brussel afgekeurd, meneer. De kwaliteit is te slecht.'

- 'Op mijn vorige paspoort stond nochtans ook een foto van dezelfde kwaliteit hoor.'

- 'Kijk meneer, er is geen witruimte tussen de bovenkant van uw haar en de bovenrand van de foto. Deze aanvaarden we niet.'

- 'Maar het is toch niet dat er een stuk afgekapt wordt? Zelfs geen haarspriet. Ik sta er toch volledig en herkenbaar op?'

- 'Meneer, deze foto aanvaarden we niet. U gaat best naar een fotograaf voor een nieuwe foto.'

De Belgische staat: bureaucratie, klantvriendelijkheid én een duivelsverbond met de Belgische fotografenvakvereniging ongetwijfeld. Zeker als je weet dat de foto in kwestie hoop en al 2 centimeter groot en breed afgedrukt gaat worden - als hologram dan nog...

Even kijken wat de oproepingsbrief zegt: 'Indien U zich niet bij de bevolkingsdienst heeft gemeld ten laatste drie maanden na de bovenvermelde datum, wordt Uw huidige identiteitskaart geannuleerd in het register van de identiteitskaarten.' Bon. Afspraak in het gemeentehuis dus over 3 maanden min 1 dag. Met een pasfoto met méér witruimte bovenaan dan ze ooit gezien hebben.

Daarom sta ik mezelf toe om af en toe wel iets te geven. Maar daar begint het: wie zal de gelukkige worden? Daarvoor hanteer ik een weloverwogen checklist:

• als ik ruik dat hij/zij er direct drank mee gaat kopen: PECH!
• als ik hem/haar verdenk van zich bewust zieliger voor te doen dan hij/zij is: PECH!
• is hij/zij iets te opdringerig of ronduit onbeschoft: VERGEET HET!
• probeert iemand me met een slappe smoes geld uit de zakken te kloppen: GA WEG!
• word ik uitgescholden voor racist nog voor ik gepasseerd ben: WAT HAD GE NU GEDACHT?
• is het na middernacht en is er buiten mezelf en de vragende partij niemand in de buurt: NO WAY!
• steekt mijn portefeuille te ver weg en ben ik gehaast: SORRY, ANDERE KEER!
• ben ik gewoon in een rotbui en ben ik niet vatbaar voor medelijden: NOPE!

Heeft de persoon in kwestie deze tests doorstaan EN heb ik toevallig wat klein geld binnen handbereik, dan heeft hij/zij gegarandeerd prijs. Toegegeven, niet veel mensen doorstaan deze test. Maar wel net genoeg om af en toe eens mijn opstapelende schuldgevoel af te kopen, voor al die andere sukkelaars die ik voorbij gelopen was.

Deze week was het zover. Ik stond in een broodjeszaak in Brussel-Noord, toen een niet al te verzorgde maar wel sympathiek ogende man me vroeg om 2 euro bij te passen nadat hij een resem broodjes had besteld en zijn bankkaart het niet bleek te doen. Ik was nogal verrast van zijn compleet gebrek aan gêne en was nog in de twijfelfase toen een dame achter me alvast 1 euro toeschoot. Ik wou niet langer de harde nonkel spelen en legde de resterende euro bij. Oef, dacht ik, het was alweer effe geleden, opnieuw een portie gewetensschuld afgelosd.

Meneer voor me had betaald en ik was aan de beurt om te bestellen, toen die pipo van de Panos me zei (vrij vertaald): ,,Maar meneer toch, ge had dat niet moeten geven. Diene vent staat hier elke dag en heeft altijd wel 2 euro te kort !''

Ge moet niet vragen hoezeer ik me bestolen voelde. De bedrieger had immers regel 4 van mijn checklist niet doorstaan !!!!

België was in 1958 voor even het centrum van de wereld. In dat jaar werd namelijk de Wereldtentoonstelling in Brussel gehouden. Het was de eerste Wereldtentoonstelling na de Tweede Wereldoorlog en de expo stond volledig in het teken van welvaart, vrijheid en vooruitgang. Tal van noviteiten op technisch gebied waren er te bewonderen. In het paviljoen van de Sovjet-Unie was bijvoorbeeld een replica van de Spoetnik 1 te zien, de eerste kunstmaan. Aan de expo heeft Brussel ook het Atomium te danken, een 165 miljard keer vergroot ijzerkristal. Ook was er ruime aandacht voor moderne kunst.

Omdat de Wereldtentoonstelling dit jaar een halve eeuw geleden plaatsvond, kijken de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten dit jaar terug op de hoogtepunten van de kunsttentoonstelling van toen. Dat gebeurt aan de hand van documenten, archieven en werken van Karel Appel, Asger Jorn en Victor Vasarely. De tentoonstelling is nog tot en met 21 september te bezoeken.

In het Atomium zelf vindt tot en met 19 oktober een tentoonstelling plaats over de Wereldtentoonstelling en het dagelijks leven in de jaren vijftig.

Meer info over activiteiten rond vijftig jaar Wereldtentoonstelling is te vinden op een speciale site van het Bureau voor Toerisme en Congressen Brussel.

Op zoek naar een leuk hotel in Brussel? Kijk op Inpakkenenwegwezen.nl/brussel

Die Existenznot in Deutschland nimmt beängstigende Züge an, Frau Merkel !

1000 000 Menschen sitzen ohne Strom und Gas in ihren Wohnungen, weil der Energiepreis gierigen Spekulanten überlassen wird. So wird die Klimaerwärmung für viele mehr zum Segen, als zum Schaden.
Hätten wir letzten Winter strenge Frostperioden gehabt, wären viele in ihren Wohnungen erfroren !Menschen können sich Lebensmittel nicht mehr erlauben, weil sie vor der Alternative stehen, entweder zu essen oder die Wucherrechnungen ihrer Energieversorger zu bezahlen. Brüssel ist ein Moloch der Verwaltung, und ein sicherer Hort der Korruption. Für die Bürger - undurchsichtig wie der Lissabon-Vertrag - schmieren sich höchstbezahlte EU-Beamte durch das dichte „Network“ von Korruption und Vorteilsnahmen.

Wir, die Bürger der Bundesrepublik Deutschland, verlangen, das Grundgesetz referendentauglich zu machen ! -  Wir wollen mitbestimmen, was in Brüssel für Richtlinien gekocht werden ! - Wir verlangen Transparenz !

EU-Beamte sind überbezahlt und sind für den Bürger eine unzumutbare finanzielle Belastung.Daher fordern wir eine sofortige Absenkung der EU-Beamtenbezüge !

Und wozu haben wir ein EU-Parlament, wenn die die Abgeordneten anreisen, sich die Spesen abholen, um dann ohne Anwesenheitskonrolle in das Wochenende fahren ?

Wir fordern die sofortige Auflösung des „European Roundtable Of Industrialists“ und damit die Auflösung eines übermächtigen Industrielobbyismus.

Denn - Brüssel ist die Hauptstadt des organisierten Lobbyismus in Europa, die Washington in vieler Hinsicht übertrifft - Rund 50 000 gut organisierte Lobby-Büros operieren hier, deren Mitarbeiterzahl insgesamt auf gut 200 000 geschätzt wird.

Die weitaus meisten dieser Büros, die organisierte wirtschaftliche ( das heißt vorwiegend unternehmerische, auf Branchen- oder auf regionaler Ebene organisierte ) Interessen vertreten, werden von gut ausgebildeten, professionell agierenden Fachleuten betrieben, die in der Regel auch über genügend Zeit und Geld verfügen, um sich in der europäischen Politik Gehör und Einfluß zu verschaffen. Daß sich die Beamten der Europäischen Kommission oder die Mitglieder des Europa-Parlaments von diesen wohl informierten Lobbyisten beraten und beeinflussen lassen, ist Brüsseler Alltag.

Ausnahmen von dieser Regel bilden die Gewerkschaften und die Verbraucher- und Umweltschutzverbände, deren Büros in der Regel personell und materiell erbärmlich ausgestattet sind und mit den Lobby Organisationen der "Wirtschaft" kaum mithalten können.

Die Welt der Lobbys ist hierarchisch geordnet - Alle sind gleich, aber einige erheblich gleicher als die anderen; und ein gewichtiges Wort reden in der europäischen Politik seit jeher die Elite-Clubs mit. Seit Anfang 1983 spielt ein harmlos "Runder Tisch" oder offiziell European Roundtable of Industrialists ( ERT ) genannter Club von Spitzenmanagern der Großkonzerne aus den Mitgliedsländern eine Schlüsselrolle - ein selbsternanntes Beratungsgremium, das sich immer wieder höchst erfolgreich eingemischt hat, sobald es um Weichenstellungen in der europäischen Politik ging.

Um Europa im Sinne einer einheitlichen Marktordnung voran zu bringen, mußte die Elite des Managements ( aus Konzernen wie Volvo, Fiat, Philips, Daimler-Benz usw. ) ran. Ihre Aufgabe war es, den verschlafenen EU-Politikern die neue Botschaft von der "Wettbewerbsfähigkeit" und der "Globalisierung" einzuhämmern.

Seit 1983 trifft sich dieser Kreis ( mit mittlerweile zahlreichen Sub-Komitees ) regelmäßig. Ein oder zwei Mitglieder des illustren Kreises sind in der Regel frühere EU-Kommissare mit hervorragenden Insider-Kenntnissen und besten Beziehungen. Vorschläge, die hier gemacht werden, Entwürfe, die von diesem Kreis ausgehen, finden sehr rasch Eingang in die offizielle Brüsseler Politik. Wer hier Mitglied ist, kennt die richtigen Leute in den Spitzenregionen aller Hierarchien und hat jederzeit Zugang zu ihnen.

Die Art und Weise, wie die europäische Politik gemacht wird, ist mit Hilfe der formalen Entscheidungsregeln und der offiziellen Instanzen nur sehr unzulänglich zu erfassen. Die von Politikwissenschaftlern mit Vorliebe verwendete, einigermaßen naive Formel von der "Mehrebenenpolitik" hilft da nicht weiter. Nach außen, gleichsam als Fassade und offizielles Gesicht der EU, tritt zuerst die Europäische Kommission hervor. Aber wer allein auf die Kommission und ihre Beamten starrt, läßt sich täuschen. Tatsächlich begegnen sich im Ministerrat ( beziehungsweise den diversen Räten der Fachminister ) die Spitzen der Ministerialbürokratien der Mitgliedsländer. Auch wenn nicht alle Mitgliedsländer eigene Europaminister haben, die Ministerialbürokratien haben ihre im Brüsseler Geschäft erfahrenen und sachkundigen Spezialisten, die das eigentliche Netzwerk der "Eurokraten" bilden.

Es ist weniger sichtbar als die Kommission und deren Beamte, aber mindestens ebenso effektiv. In der EU schlüpfen die nationalen Regierungen plötzlich in die Rolle des Gesetzgebers, und zwar eines Gesetzgebers, den kein Parlament, weder ein nationales noch ein europäisches, wirksam kontrolliert und der sich leicht hinter der im Vordergrund agierenden Kommission verstecken kann.

Ein erfahrener Lobbyist weiß das und wird daher im Zweifelsfall stets den kürzesten Weg suchen - den zu den Spitzen der nationalen Ministerialbürokratien. Es kann nie schaden, ein paar Abgeordnete des EP zu kennen, ein kurzer Draht zu einigen nationalen Spitzenbeamten ist dagegen unbezahlbar für den, der wirklich Einfluß nehmen will.

Alles in allem sagen Deutschland und viele weitere "heimliche wie unterdrückte Neinsager" Europas:

„Thanks a lot, Eire !“

Daß Börsenspekulanten weiterhin mit Zustimmung der EU die Preise von Lebensmitteln in die Höhe treiben dürfen sagt schon alles über die Glaubwürdigkeit der EU aus: Von wegen Sozialstaatlichkeit !

Unter dem Aspekt der galoppierenden Inflation in Deutschland und Europa – auf dem Energiemarkt wie Lebensmittelmarkt – ist es nun dringend geboten Maßnahmen zur Eindämmung der Macht der Finanzmärkte einzuleiten. Warenterminbörsen und ihre gewissenlose Spekulanten tragen so sehr zur Verteuerung von Lebensmitteln und Energie bei, dass sie eine Gefahr für den inneren Frieden in Deutschland geworden sind.

Die Gewalt, die sich hier anbahnt, könnte auch nicht durch den Einsatz der Bundeswehr im Innern gestoppt werden.

Es kann nicht sein, dass Abermillionen von Verbrauchern ihre Strom- und Gasrechnungen nicht mehr bezahlen können, sich nicht mehr ausreichend nach den gesundheitlichen mindest Standards ernähren können, während die Konstrukteure der Neuen Weltordnung nicht mehr wissen, wohin mit dem ganzen Kapital. Allein der gigantisch angewachsenen Geldmenge ist es zu verdanken, dass Deutschland ( sich noch nicht ) wie auch ganz Europa in einer irreparablen Wirtschaftskrise befindet. Schrieben wir heute das Jahr 1973, befände sich Deutschland und der Rest Europas wohl in dieser Misere von Hunger und Armut.

Gleichwohl dürfen Nahrungsmittel und Energie nicht zu Spekulationsobjekten gieriger Investoren werden.

Sollte dies nicht gelingen , wird die Folge wohl ein Bürgerkrieg sein ?!

Zitat aus einem Artikel der Washington Post Online, der inzwischen entfernt wurde !

"Dort ist der CIA-Chef Hayden zitiert, der eindringlich vor sich abzeichnenden Bürgerkriegen in Europa warnt. Haydens Aussage erfolgte anläßlich einer Rede vor der Kansas State University und er machte damit die Studie über die möglichen Folgen der Globalisierung, Migration und drohende Bürgerkriege erstmals öffentlich. Thema der Studie sind Schwierigkeiten in der Regierbarkeit, wobei für die "BRD" speziell Gebiete wie das Ruhrgebiet mit Dortmund und Duisburg, Teile Berlins, des Rhein-Main-Gebietes, Teile Stuttgarts, Ulms und Vororte von Hamburg genannt werden.

Bürgerkriege soll es laut CIA-Studie auch in Schweden, Dänemark, Großbritannien, den Niederlanden, Belgien, Frankreich und Italien geben, wodurch diese Länder unregierbar werden.

Die Bürgerkriege sollen als Hintergrund, Migrationsbewegungen und mangelnden Integrationswillen haben, wobei sich Zuwanderer auch mit Waffengewalt rechtsfreie Räume erkämpfen würden.

Die CIA geht davon aus, daß Teile Europas in sich zusammenbrechen werden und die Europäische Union in ihrer heutigen Form wahrscheinliche auseinanderbrechen werde. Schwere Unruhen seitens Jugendlicher, wie sie sich in den letzten Monaten in den Pariser Vorstädten, aber auch in den Niederlanden, in Dänemark, in Großbritannien und Schweden ereignet haben, sind erste Anzeichen der bevorstehenden Bürgerkriege. Revolten wegen Arbeitslosigkeit und zunehmend unzureichende Sozialleistungen werden Auslöser der Unruhen sein, die dann zu Bürgerkriegen übergehen............."

Peter C. Nowak , ! Tacheles im Namen des Volkes ?!

Volgende week is dat bouwverlof ten einde en wanneer die kranen bezet blijven, zou dat zware economische gevolgen kunnen hebben.

Het hoge woord is gevallen: economie. Daarom draait tegenwoordig alles. De economie moet groeien, meer werkgelegenheid, meer produceren, de inflatie terugdringen, de rentevoeten moeten naar omlaag. Economie. Welvaart.

Wie, vraag ik me af, bekommert zich echter nog om het Welzijn? Onze welvaart gaat inderdaad een vaart. Zo’n vaart dat 25% van de mensen die van hun pensioen leven onder de armoedegrens zitten.  Ze gaat zo’n vaart dat we met z’n allen ondertussen zo goed als doodgeconsumeerd zijn. Er zit zoveel vaart in onze Welvaart dat niemand nog oog heeft voor het welZijn.

Onze belgische regering, een aanfluiting en niet eens die naam waardig, gaat nu met vakantie. En de Zonder Papieren gaan in hun kraan zitten. Men gaat er hoopvol van uit dat ze daar niet meer zullen zitten nà de vakantie.  En dat is uiteraard ook hoogst onwaarschijnlijk. Maar wat hebben die mensen nu in feite gedaan? Wat is hun misdaad? Het zijn mensen zoals wij allemaal en net als wij allemaal hebben ze recht op een mens-waardig bestaan. En dat is zeker niet in een of andere kraan op een werkloze bouwwerf te vinden. België is een land dat zorg draagt voor zijn burgers. België is een welvarend land, het is ook een land met een gezonde economie.  Daarom gaat het.  Wat er verder ook gebeurt, hou die verdomde economie draaiende! Op volle toeren.

We zijn inmiddels goed gek gedraaid als je ’t mij vraagt maar dat doe je natuurlijk niet. Het is tijd voor bezinning. Hoog tijd. Bezinning zodat we eindelijk tot het inzicht  komen dat we al jaren verkeerd bezig zijn. Geld is de nieuwe god of godin geworden.  Dea Moneta.

En Dea Moneta houdt zich niet bezig met zoiets triviaals als welzijn. Maar laten we wel zijn, een land dat mensen zo gek krijgt dat ze in de top van een kraan gaan zitten,  daar is iets mis mee.

Iets heel ergs mis.  Laten we in elk geval maar hopen dat onze welvaart er niet onder gaat lijden!

Koning Albert en Koningin Paola vieren vakantie en dat betekent dat het gewone volk sinds deze week weer een kijkje kan nemen in het Koninklijk Paleis aan het Paleizenplein in Brussel. Het betreft hier het werkpaleis van de monarch.

Behalve de koninklijke verblijven zijn ook de kunstcollecties en de speciale tentoonstellingen een bezoek meer dan waard. Een van de hoogtepunten is zonder twijfel de 'Heaven of Delight': kunstenaar Jan Fabre heeft het plafond en de centrale kroonluchter van de Spiegelzaal gedecoreerd met 1,4 miljoen Thaise juweelkevers. Fabre en zijn team van 29 kunstenaars hadden drie maanden nodig om alle onderdelen te plaatsen. Andere exposities zijn van Dirk Braeckman (portretten van Koning Albert en Koningin Paola), schilderijen van Marthe Wéry en bloemsierkunst van Patrick Corillon.

Zin in een weekendje Brussel? Vergelijk hotelaanbiedingen op Inpakkenenwegwezen.nl/hotels of Lastminutetop20.be/weekendtips. Beoordeel je verblijf op Vakantieadvies.nl.

Het paleis is tot en met 7 september elke dag, behalve maandag, van 10.20 tot 16.30 uur te bezoeken. De toegang is gratis.

En dan ben je weg. Natuurlijk?
Laten we scheiden, dan zijn we eindelijk van al dat gedoe af. Scheiden lijkt, zeker als reacties leest zoals die op Lalibre.be, haast onvermijdelijk. Maar scheiden is niet de job van je leven vinden. Het is niet omdat je plotseling in een confederale staat een ministaat bent dat er een oceaan tussen je in ligt.

The Lost Art of Listening
In The Lost Art of Listening citeert de Amerikaanse relatiepsycholoog Michael P. Nichols gesprekken met cliënten en tussen cliënten onderling. Allemaal hebben ze relatieproblemen. En het komt er telkens op neer dat de ene partner de andere wil veranderen.

Lukt niet, aldus Nichols. Varieer je gesprek, probeer eens een andere aanpak, probeer eens anders te luisteren, maar probeer niet je partner te veranderen. Nichols geeft tips en probeert de klager te laten zien hoe die zelf een deel van zijn of haar frustratie kan vermijden.

Hét uitgangspunt is dat een relatie iets is wat je samen hebt. Hetzelfde geldt voor de problemen en de misverstanden. Je bent net zo veel deel van de relatie als je deel bent van de problemen die je ervaart in je relatie. Het mooie aan Nichols boek is dat hij heldere – vaak confronterend – analyses maakt van hoe de betrokkenen elk hun deel hebben in een conflict en hoe ze dat conflict kunnen oplossen.

Hoe scheid je van jezelf?
Nichols is geen wonderdokter. Mensen blijven mensen. Cliënten geven er regelmatig de brui aan, nog voor ze volgens Nichols alles geprobeerd hebben. Zo’n scheiding lost alvast niets op. Je bent weg van elkaar, maar je gebrekkige manier van communiceren, je onvermogen om een bepaalde situatie te ontmijnen, daar zit je nog mee. En dat gaat je vroeg of laat weer parten spelen.

Maken we elkaar niet kapot door bij elkaar te blijven? Dat is, denk ik, een verkeerde vraag. We maken elkaar kapot door op zo met elkaar te blijven omgaan. Hoe ver we ook van elkaar verwijderd zijn, hoe hard we na een scheiding ook onze eigen weg gaan, we komen elkaar en onszelf hoe dan ook nog tegen.

Relatietherapie voor gemeenschappen
Of het met de Vlamingen en de Franstalingen net zo is? Dat moet de toekomst uitwijzen. Het is frappant hoeveel overeenkomsten het conflict tussen Franstaligen en Vlamingen vertoont met ruziënde cliënten uit Nichols boek. Zegt dat alles over hoe het verhaal zal aflopen? Je hebt mensen die geloven dat je de samenleving niet mag psychologiseren. Individuen reageren anders dan partijen, gemeenschappen. Maar wat symptomatisch is voor heel wat individuen wordt al snel symptomatisch voor de gemeenschap.

Het mooiste moment is een compliment
Hoe hard we het ook roepen, Vlamingen en Franstaligen kunnen niet scheiden van elkaar. We kunnen hoogstens wat zelfstandiger worden (kan nooit kwaad), afspraken maken over een betere taakverdeling in het huishouden, elkaar wat meer waarderen. Af en toe eens, nee, vaker elkaar een gemeend compliment geven. En het even gemeend aannemen. We zijn al kritisch genoeg. En behalve een regeringscrisis en wederzijds wantrouwen heeft het ons nog niets opgeleverd.

Niet dus. De man, die via een schoonmaakbedrijf bij de politie kwam werken, is herkend door twee inspecteurs en met vakantie gestuurd. "De ontslagprocedure is opgestart", zo stond er op deredactie.be te lezen. Aangezien de man een proefcontract heeft zal die wel niet veel om het lijf hebben.

Naïef? Zeker is dat als de gangster zichzelf wil zien als een slachtoffer van de samenleving, hij er alvast een dijk van een excuus heeft bijgekregen.

Eens een boef, altijd een boef. Kwestie van het zekere voor het onzekere te nemen.

(*) Voor alle duidelijkheid, die quote heb ik verzonnen.

Via

Een mousse van bloemkool, zelfgemaakte chips, kop en remoulade als voorafje. Daarna o.a. krab op tomaat coeur de boeuf, tempura van langoustine en basilicum, bouillabesse van mossel, kreeft en venusschelpje. Dan een doradefilet. Voorts een lamskoteletje met courgette en nog een stukje steak van simtaler rund met puree en morille. We sloten af met rood fruit en vanilleijs.

Leuke kleine hapjes, perfect gemaakt. De formule van kleine tapas is gezellig en het is leuk de open keuken te kunnen zien. Toch was het voor ons wat minder verrassend, we kennen de formule onderhand en de gerechtjes zijn correct maar missen net een tikkeltje originaliteit. Wel een aanrader in de categorie Goei Adreske. La table d'Evan, Brusselsesteenweg 21, 1780 Wemmel, 024605239.