<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>escritoras &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/escritoras/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "escritoras"</description>
	<pubDate>Sun, 12 Oct 2008 21:14:32 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[153| Literatura dixital, un couto mixto]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=138</link>
<pubDate>Mon, 29 Sep 2008 14:05:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/09/29/153-literatura-dixital-un-couto-mixto/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 26/09/2008
Ao ritmo que imos a parroquia das letras podía facer seu o lema]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 26/09/2008</span></p>
<p>Ao ritmo que imos a parroquia das letras podía facer seu o lema “un mes, unha causa”. Primeiro o incontinente Steiner e agora a interesante polémica sobre os premios literarios en tempos da escrita dixital. E iso háillelo que agradecer a Xabier Lama e a Eduardo Estévez. Concordo en que o fallo dun certame é inapelábel, en que existe o dereito a recorrer en caso de incumprimento das bases e en que cabe a solución de deixar o premio deserto. Mais o cerne da discusión radica nas interferencias entre o soporte virtual e a literatura tal como a pautamos en papel. No blogomillo hai informes que resolven qué é <em>agora </em>unha obra édita, así que o blog tomado como caderno público, como proceso de escrita, non é un libro, pero tampouco é equiparábel a un recital: <em>verba volant, scripta manent</em>. A escrita dixital é diferente ao texto impreso e ao texto dito, é dicir, os extremos do édito e o inédito. Estamos nun couto mixto que desestabiliza as convencións literarias, a lectura e a escrita, e que vai a máis. Na literatura dixital a interdisciplinariedade e o dialoxismo son moito máis poderosos, e a quen le interésalle tanto ou máis o proceso de escrita como o texto definitivo. Tamén a autoría se viu afectada, entre outras razóns porque o blog non é libro pero é un soporte físico dispoñíbel que pode deixar, se se quere, constancia de quen o escribiu. Xa que logo, varias cuestións.</p>
<p>A primeira. Para presentarse a premios como o González Garcés, os cadernos virtuais de escrita deberán ser anónimos ou asinarse cun avatar que non cadre co alias empregado no certame?</p>
<p>Segunda. Cales son as posibilidades editoriais que teñen os libros virtuais éditos? Elixir pdf, por exemplo, significa renunciar ao papel? Ou, coma nas <em>plaquettes</em>, primeiro saen en edición alternativa e logo se xuntan con outros textos nun novo libro? Poñamos por caso, o poemario dixital de Estíbaliz Espinosa, <em>zoom. textos biónicos</em>, hai editorial convencional para el?</p>
<p>Terceira. En tempos de longa espera do libro electrónico, cal é o soporte apto para á venda máis axeitado para esta literatura interactiva, a cabalo do escrito e das posibilidades do virtual, co son, a imaxe, a vídeo? De novo, hai editorial convencional para esta fórmula mixta?</p>
<p>Cuarta. Participan estas obras virtuais nos clubes de lectura, nos premios anuais, nas aulas e nos manuais?</p>
<p>Estas son algunhas preguntas que nos vimos facendo nos últimos tempos mentres imos indo co tirapuxa dos marcos, de pautar as convencións literarias. Imos incorporando a literatura dixital á crítica literaria, pero falta na academia e nos ritos do parnaso. Para abrir rodeira cómpren premios para esa escrita de hoxe que ten como soporte o corpo (a oralidade, a <em>performance</em>) ou o soporte virtual (desde o blog até o vídeo). Cómpren fórmulas para recoñecer, por exemplo, as <em>performances </em>de Antón Lopo ou o <em>Berlín</em> de María Lado con Fanny+Alexander. Premios nos que a anonimia non importe. Boa semana e boas lecturas.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[151| Rosalía por Rubem Fonseca]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=117</link>
<pubDate>Mon, 15 Sep 2008 14:00:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/09/15/151-rosalia-por-rubem-fonseca/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 15/09/2008
Estoutro día a miña colega Elena Losada, sempre á procura de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 15/09/2008</span></p>
<p>Estoutro día a miña colega Elena Losada, sempre á procura de novas pezas para as miñas coleccións literarias, veu cun artigo de Rubem Fonseca titulado “Rosalía de Castro” que publicou no seu volume de crónicas <em>O romance morreu </em>, de 2007. Sorprendía que o mestre brasileiro do noxo extremo, a violencia e a quebra dos tabús, sempre interesado no entrefusco do correcto, sempre a nos incomodar no asento, sempre a facernos rir a fartar, se interesase por unha escritora que se sitúa noutro continente estético. Mais Fonseca recibiu en 2004 o Premio Rosalía de Castro do PEN galego canda Carme Riera e Ramon Saizarbitoria, e deste xeito quedou convidado a partillar a cultura galega. Hai algúns anos oín críticas sobre a inconveniencia destes premios concedidos a escritoras e escritores que teñen unha relación epitelial con Galicia. Coido, porén, que temos moita faltiña de entidade nos asuntos exteriores, para recoñecérmonos no espello estranxeiro e vernos con distancia, para acreditarmos na nosa existencia, e tamén para que nos vexan, nos distingan e nos lean. Na devandita crónica, de novo Rosalía funciona como chave para coñecer a nación. Alí Fonseca ofrece un percorrido histórico pola historia e a cultura galegas cos lentes postos da cultura portuguesa, fai un alegato a prol do dereito dos pobos a alimentar a súa diferenza cultural no mercado global e, por fin, nos derradeiros parágrafos remata gabando a figura de Rosalía de Castro, Otero Pedrayo mediante. A crónica remata en sentencia. Di: “O tempo consagrou Rosalía de Castro como uma lenda, un mito, como un importante nome, não apenas da literatura ibérica como da literatura universal” (p. 96). Se non teñen vagar ou ocasión para ler enteiriño este libro de Rubem Fonseca que, sempre dá nunha oportunidade para gozar coa súa escrita da provocación e a sorpresa, poden procurar esta crónica rosaliana en internet, en <em>Portal Literal</em>. Se prefiren ir directos á peza da colección, póñolles o <a href="http://portalliteral.terra.com.br/literal/calandra.nsf/0/2BA8F3D63A6D93A0032572D70071ABB1?OpenDocument&#38;pub=T&#38;proj=Literal&#38;sec=Rubem%20LadoB">enlace directo</a> no blog deste comentario de opinión, <a href="dasorixesdemarzo.wordpress.com">dasorixesdemarzo.wordpress.com</a>. </p>
<p><em>O romance morreu</em>, de título paródico para quen pasa por ser tan relevante autor de novela negra, ábrese cunha reflexión do novelista preocupado co devir do seu oficio como escritor na actual coxuntura lectora. Di: </p>
<p><em>Uma coisa talvez esteja acontecendo: a literatura de ficção não acabou, o que está acabando é o leitor. Poderá vir a ocorrer este paradoxo, o leitor acaba mas não o escritor? Ou seja, a literatura de ficção e a poesia continuam existindo, mesmo que os escritores escrevam apenas para meia dúzia de gatos pingados? [...] Kafka escrevia para um único leitor: ele mesmo. </em>(pp. 9-10). </p>
<p>A narrativa de Fonseca incomódanos sempre no noso asento. A poesía de Rosalía de Castro, tamén. Boas semana e boas lecturas.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[149| Angélica Gorodischer, entre o Paraná e Islandia]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=102</link>
<pubDate>Mon, 01 Sep 2008 22:35:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/09/02/149-angelica-gorodischer-entre-o-parana-e-islandia/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 01/09/2008
Rosario é unha cidade ateigadiña de librerías que convidan a ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 01/09/2008</span></p>
<p>Rosario é unha cidade ateigadiña de librerías que convidan a mollar a lectura cun café ou un mate, como a librería Ross, a Homo Sapiens ou a Ateneo. Alí vive a narradora Angélica Gorodischer, que vén de cumprir 80 anos. Angélica Gorodischer ten cabeza de misto, como Chus Pato, e para Nora Domínguez, directora da revista <em>Mora</em>, pasa por ser unha das máis destacadas narradoras feministas vivas na Arxentina. Escribiu moita ciencia ficción e fíxose moi coñecida con <em>Kalpa imperial </em>(1984), pero tamén se animou a ir máis aló da escrita popular e publicou, por exemplo, libros de contos como <em>Trafalgar </em>(1979) e <em>Técnicas de supervivencia </em>(1994). O ano pasado arrepañou discursos e conferencias diversos nun libro interesante publicado por Emecé, <em>A la tarde, cuando llueve</em>. O primeiro que se bota de ver é a súa combativa e expresa conciencia xenealóxica. Sitúase como escritora no ronsel doutras escritoras: Alejandra Pizarnik, Armonía Somers, Clarice Lispector, Victoria Ocampo, e mais Murasaki Xikibu, George Sand ou Virginia Woolf. E non cito máis ca sete para ir abreviando, porque Gorodischer gusta tanto do decorrer da narración como das coleccións de onomástica, e vai prendendo un nome de escritora noutro para conformar a carta de navegación que nos permite armar a súa xeografía intelectual. Por certo, nestas restas non cita a Rosalía de Castro, e de novo esa ausencia fala do mal que vimos facendo os deberiños na proxección exterior. Préstalle, iso si, Álvaro Cunqueiro; dío na páxina 148. O segundo que se bota de ver é a importancia da lectura, e se iso é cuestión que ocupe páxinas na Arxentina, a verdade é que dá para preocuparse, porque alí os libros actúan de certo como “animal de compañía”.</p>
<p><em>A la tarde, cuando llueve </em>é sobre todo un testemuño da escritora sobre o seu oficio. E se cadra algo do que ela di sobre escrita e cociña poderiamos aplicalo ás nosas narradoras, tan agardadas, e ás que tanto lles pedimos. Tradúzolles: “Para cociñar hai que aprender. Para escribir unha novela tamén. E a aprendizaxe faise amodiño. [...] E o que unha quere é escribir unha novela xenial, unha o que quere é preparar unha comida que deixe a xente sen alento, abraiada. Para iso, cómpre paciencia”.</p>
<p>A cidade de Rosario, aos nosos ollos europeos, semella un marco para contemplar, como obra de arte, un anaco do inmenso río Paraná, que alí parece detido coma nunha pintura, pero en realidade flúe como só o saben facer os inmensos ríos americanos. Así é a escrita de Angélica Gorodischer, unha autora fascinada por Islandia, non só polo branco e azul do xeo e o mar, senón porque o país se defendeu das invasións noruegas coa lembranza constante e reconfortante das sagas. Boa semana e boas lecturas contra as invasións neocon.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[147| As cancións do desexo]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=96</link>
<pubDate>Mon, 18 Aug 2008 22:20:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/08/19/147-as-cancions-do-desexo/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 18/08/2008
Onde hai un libro sempre medra outro, así que pola parte de aba]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 18/08/2008</span></p>
<p>Onde hai un libro sempre medra outro, así que pola parte de abaixo do rimeiro de pendentes quedáronmelles por comentar tres antoloxías dos últimos meses. Desculpas se o comentario non é fresco do día, pero tampouco estes son libros-iogur nin cómpre conservalos no frigorífico. De feito, son libros para ler neles coma quen toma unhas tapas, sen ánimo de fartarse nun día, agora aquí e logo acolá, porque niso consiste a lectura de escolmas.</p>
<p>A primeira delas titúlase <em>Vanakkam. Benvidas </em>(2007), unha antoloxía proxectada por Implicadas no Desenvolvemento que tanto se pode ler como escoitar, depende se elixen libro ou cd. Obviando distancias e fronteiras puxéronse unhas fronte as outras, as poetas en galego fronte as poetas en tamil nadu. O libro ábrese con Andal, a primeira escritora clásica nesa lingua india, do século X. Na tradución soa, claro, a cantiga de amigo. E a seguir Chus Pato, María do Carme Kruckenberg ou Marta Dacosta mestúranse con Salma, Sulkirtharani ou Malthi Maithri, autora dun poema de final arrebatador. Di así, na tradución de María Reimóndez:</p>
<p><em>Algunhas rapazas que foron recoller<br />
leña ao monte<br />
volveron dicindo que viran<br />
a miña vaxina como unha bolboreta<br />
voando entre os outeiros.</em></p>
<p>En <em>Vanakkam </em>o corpo e o desexo das mulleres sitúanse en primeiro plano, como nesoutra escolma, <em>Te seguirá mi canción del alma... </em>(2008), sobre os boleros cubanos interpretados por mulleres. Yolanda Novo e María do Cebreiro Rábade no seu estudo abundan na importancia da actuación das cantantes e, como fixera antes Iris Zavala, defenden que no bolero as intérpretes (que <em>interpretan </em>nos dous sentidos do termo, ‘representan’ e ‘fan unha lectura’, escriben non con tinta senón coa súa voz). Coa súa voz e co seu corpo, como fai la Lupe cando canta “lo tuyo es puro teatro”, de Tite Cure, porque as cancións do desexo sempre se escoitan encarnadas nas cantantes e mesmo confundidas coas súas biografías.</p>
<p>A terceira escolma saíu polo maio maiolo. Na Universitat Autònoma de Barcelona hai xa un tempo que funciona un grupo de creación poética, Quark, que decidiu apoiar voces inéditas coa publicación de <em>Quàntiques! 10 poetes joves en diferencial femení </em>(2008). Alí están os poemas de Iria Fernández Crespo, unha catalá dos Ancares que empezou escribindo en galego e agora tamén o fai en español. Segue aumentado, logo, ese feixe de novas poetas galegas que escriben en Barcelona. Con un moitiño de paciencia e unha miguiña de boa sorte poden atopar os textos de Iria Fernández en <em>Frores da Gavana</em>, en myspace, os de Eva Méndez en <em>Doroxo </em>, en blogspot, ou os de Raida Rodríguez en <em>Punto de fuga, </em>en blogaliza. Boa semana e boas bloglecturas.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dos escritoras y dos libros de cuentos]]></title>
<link>http://albertochimal.wordpress.com/?p=209</link>
<pubDate>Sun, 10 Aug 2008 13:50:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alberto</dc:creator>
<guid>http://albertochimal.pt.wordpress.com/2008/08/10/dos-escritoras-y-dos-libros-de-cuentos/</guid>
<description><![CDATA[a) Carmen Simón, El mundo de lo apagado. Querétaro, Instituto Queretano de la Cultura y las Artes,]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>a) Carmen Simón, <em>El mundo de lo apagado</em>. Querétaro, Instituto Queretano de la Cultura y las Artes, 2006<br />
b) Eve Gil, <em>La reina baila hasta morir</em>. México, Fósforo, 2008</strong></p>
<p>En los últimos meses he encontrado varios artículos y ensayos –en su mayoría publicados en los Estados Unidos o en el espacio más difuso de la red en lengua inglesa– que ponderan la enfermedad y la muy probable agonía y muerte próxima del cuento como género literario. Simplemente porque no tiene lectores: porque los libros de cuentos no se venden y las revistas especializadas que todavía publican cuentos tienen como público sólo a escritores de cuentos, quienes las leen sólo para averiguar qué le gusta publicar a los editores de las mismas.<br />
Aquí en México, la periferia del Occidente, bien podemos suponer que la situación está peor, como siempre que comparamos la periferia con el centro: <!--more-->no sólo se tiene poco aprecio por las narraciones breves, sino que para muchas personas la palabra “cuento” equivale a “cuento infantil”, del mismo modo en que una “novela” es algo que se ve por televisión. Además, las revistas y editoriales aún dispuestas a publicar cuentos rara vez consiguen que éstos sean leídos más allá de un círculo pequeño de iniciados y lectores próximos. Por último, incluso el hecho de que todavía se escriban cuentos, y libros de cuentos, podría  interpretarse sólo como un signo de la persistencia de varias costumbres del pasado, algunas descaminadas pero simpáticas como el aprecio por la simple belleza de las narraciones breves, y otras descaminadas y desagradables, como el lugar común de que el cuento es sólo una parada en el camino hacia la novela y se puede llegar a ser el nuevo Tolstoi simplemente acumulando páginas y páginas y páginas.<br />
Podemos suponer todo esto y entonces encontrar libros de cuentos recientes y extraordinarios. <em>Como si fueras a entender </em>de Jim Shepard, para mencionar un ejemplo de allá; <em>Pétalos </em>de Guadalupe Nettel y <em>La noche es luz de un sol negro</em> de Edgar Omar Avilés, para mencionar dos de aquí, prueban que la distribución, la popularidad, incluso la pertinencia del cuento como forma artística pueden ser cosa del pasado, pero la propia forma está intacta: no sólo la simple belleza sino las posibilidades creativas de las narraciones breves. Ni siquiera se trata de que el cuento se haya convertido ya en una práctica muerta, olvidada durante siglos y vuelta a la vida, como zombi, por especialistas que ya no pueden saber exactamente cómo se hacía tal cosa, cómo se producía tal efecto. El cuento sigue aquí, siquiera como un campo de experimentación para cuanto pueda quedar de belleza en la mera literatura.<br />
Dos muestras están en los libros mencionados arriba, que llegaron a mí más o menos en las mismas fechas y son obra de dos escritoras mexicanas.</p>
<p><strong>1. Re-Sentir: <em>El mundo de lo apagado</em></strong><br />
Entre quienes siguen los postulados de la literatura del siglo XIX (y son casi todos, aunque nunca hayan oído de ellos) se respeta aún la noción poeiana de la unidad de efecto: la subordinación de todos los elementos de una historia a un “fin” que se ha entendido casi siempre como una revelación de la trama, un giro sorprendente de los acontecimientos. Con el siglo XX y la modernidad literaria vinieron todas las numerosas formas de la rebelión contra esa regla, pero ahora podemos ver que duraron poco: en el XXI hemos arribado a cierta uniformidad nueva y no muy estimulante; la mayor parte de los cuentos que pueden encontrarse se limita a negarse una trama, negarnos una conclusión contundente y presentar sólo una “situación”, un “ambiente”, un “desvelamiento” de circunstancias inmutables.<br />
La estrategia de Carmen Simón en sus cuentos parecería, en un primer vistazo, estar más cerca de estos hábitos: sus cuentos se concentran, casi siempre, en un solo episodio, que se examina cuidadosamente mientras se desarrolla pero cuyos momentos más apremiantes o más llamativos no están nunca en los últimos párrafos del texto. A veces, esto se lleva hasta el extremo de que la reacción ante lo terrible, las consecuencias de lo embarazoso o lo alarmante, son simplemente banales, irrelevantes para los pequeños teatros de la angustia que las preceden. Sin embargo, un segundo vistazo muestra que el foco de cada historia no es, pese a todo, su situación inicial, comúnmente situada en un mundo realista y rutinario y vista por un personaje mediano, ni enfermo de los males del siglo ni representante de alguna de las formas del poder. Por el contrario, lo que cuenta es la percepción de esos lugares y esas circunstancias: la manera en la que los personajes se dejan vivir y nos comunican lo que les sucede adentro.<br />
Desde este punto de vista, <em>El mundo de lo apagado</em> no se detiene en las implicaciones más obvias de su título, como sí lo han hecho generaciones enteras de malos cuentistas. Hace mucho que no leía una serie tan convincente como ésta de descripciones del mundo físico y, sobre todo, de los estados cambiantes del cuerpo y del alma de una serie de personajes, que no sólo llegan a conmover, a re-presentar emociones, sino que permiten re-sentir, siquiera por momentos, lo que ellos están sintiendo. Un hombre que se muere a cuatro patas en una camilla, en un episodio horrible por el roce prolongado de lo grotesco y lo trágico; una mujer cuyas caderas se atoran en un agujero; la frase hecha del “corazón que salta en el pecho” convertida, y no sólo en un cuento sino en dos, en síntesis convincente del desvalimiento y el terror… Todos estos personajes inspiran esa identificación, esa empatía cada vez más rara en nuestros tiempos de tedio y de hartazgo constante, y describen, sutilmente, una propuesta literaria que es, literalmente, incómoda: vamos a padecer con estas historias, vamos a rechinar los dientes y a tragar saliva, siquiera para que recordemos, por medio de estos seres inventados, nuestros propios seres, nuestra presencia física y los torbellinos del interior, con todo lo que tienen, a la vez, de callado y de constante.</p>
<p><strong>2. Mitos "reloaded": <em>La reina baila hasta morir</em></strong><br />
Los textos sobreviven en la medida en que son leídos y repetidos, más allá del lugar y el tiempo de su origen. Esto implica el problema de que necesitamos contar de nuevo las historias, formular una y otra vez los mitos y las imágenes, pero cada intento de renovación debe enfrentar al mismo tiempo el peso del pasado y la liviandad del futuro (¿cómo afrontar la responsabilidad de que el peor de los libros puede ser siempre el primero para alguien?).<br />
La reina baila hasta morir de Eve Gil no ataca estos obstáculos de las formas usuales en los pelotones de la narrativa mexicana, que en general ni siquiera se plantean la cuestión y cuando llegan a abordarla optan por las lamentaciones nihilistas o el anacronismo de medio pelo, ese cuyo ejemplo más rancio es el Tenorio cómico. Los cuentos del libro parecen ofrecer un repertorio de íntimas truculencias, puestas en la frontera tan visitada que comparten el melodrama y el relato psicológico, pero también dan pistas claras sobre una segunda lectura posible: “Cenicienta Hardcore” entra y sale constantemente de las muchas versiones del cuento “original”, de sus derivaciones televisivas y de la caracterización de un personaje preciso alrededor de su sexualidad; “Claveles salvajes” re(h)usa el mito del vampiro; “Alicia o el diablo” está anclada a la vez en el subconsciente profundísimo de la Alicia de Carroll y en un caso que suena a los titulares interminables de la red…<br />
Hay además, precisa y montada sobre estas historias, una poética, creada mediante una serie de negaciones. Reina Cardoso, la gobernanta corrupta que literalmente baila hasta morir (la fuente es también un cuento de hadas) en la más llamativa de las narraciones de Gil, es justamente la escritora que ella, sospecho, no desearía ser jamás: su obra incluye “tres novelas sobre alegres adúlteras” y su práctica de la escritura carece de cualquier convicción; cuando el texto concluye, parece claro que el castigo que le dispensa su creadora no llega sólo por razones melodramáticas, sino literarias.<br />
Estas reversiones funcionan cuando descansan en la búsqueda de personajes que puedan parecer verosímiles, tal como entendemos la verosimilitud a comienzos del siglo XXI, y que además puedan establecer una conexión precisa con la tradición de la que provienen, de tal manera que el sentido de sus historias pueda mantenerse aún si no se conocen sus precursores pero se vuelva otro, más sutil y profundo, si se tiene presente su enlace con el pasado. No es la primera vez que Eve Gil intenta un proyecto así –antes escribió Cenotafio de Beatriz, una novela que rehace el Infierno de Dante en un contexto contemporáneo–, pero en este caso la brevedad del cuento obliga a que las vidas de sus criaturas se condensen en el menor espacio posible y se resuman en uno o dos episodios fundamentales. Incluso en las historias de menor solidez, la urgencia los hechos y la importancia que tienen para quienes los viven es evidente: las reinas y princesas, los seres monstruosos o terribles que las acompañan, nos importan porque son simples personas, y viven ajenas a su condición adicional de vehículos de algo más antiguo.</p>
<p><strong>3. “Escrita por mujeres”</strong><br />
La caracterización, la hechura de los personajes y de sus mundos, es una cuestión importante no sólo porque preocupa a ambas autoras sino porque tiene que ver con un tema que no debería ser inevitable al discutir libros escritos por mujeres. Pero ya sabemos: mucho de lo que se dice todavía ahora sobre la “literatura escrita por mujeres” es una sarta de lugares comunes que sería insultante para cualquier otro grupo al que quisiéramos dedicarla. De acuerdo con estos clichés, las escritoras no pueden hacer más que poner en sus páginas los temas que les han sido asignados tradicionalmente, y deberíamos alegrarnos de que se porten bien y se limiten a hermosear, sin cambiarlas en absoluto, las pocas ideas y tramas que están reservadas para ellas; de que digan lo mismo que dicen en las telenovelas pero con otras palabras, de que canten con nuevas referencias o nuevos giros su papel subalterno en el mundo de los hombres.<br />
No debe sorprender que, como hay muchas personas que sólo se exponen a un texto para confirmar la validez de sus prejuicios, este tipo de “literatura femenina” se venda bien. En cambio, llama la atención el comprobar que una forma de medir la calidad literaria, la simple eminencia estética de la obra de una escritora, es, por lo menos entre nosotros, ver qué tanto se aleja de tales imposiciones.<br />
Y de esa ruptura, de que sea poderosa y memorable para sus lectores, dependerá la supervivencia de estos libros.<br />
Simón se ha mantenido alejada del “medio” y dedicada en particular a la impartición de talleres (para los que emplea –al parecer es la única– los método de su propio maestro, el escritor uruguayo de culto Mario Levrero). En cambio, Gil se ha dado a conocer no sólo por su copioso trabajo sino por su actitud combativa en diferentes trincheras (hace algunos meses, por ejemplo, debido a su participación en la polémica alrededor del <em>Diccionario crítico de literatura mexicana</em> de Christopher Domínguez Michael). Pero ambas libran sus mejores batallas en páginas como éstas. Al pelear, por medio de sus personajes y sus voces, cada una defiende su derecho de crear su propia voz, de construir para nosotros su propia imagen del mundo.</p>
<p><em>[ Esta reseña doble acaba de salir publicada en la revista </em>Replicante<em> ]<br />
</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Con Katherine Mansfield en Puerto Montt]]></title>
<link>http://dadaisforever.wordpress.com/?p=973</link>
<pubDate>Thu, 07 Aug 2008 12:03:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Luis Irles</dc:creator>
<guid>http://dadaisforever.pt.wordpress.com/2008/08/07/con-katherine-mansfield-en-puerto-montt/</guid>
<description><![CDATA[
Muy pocas veces fueron 34 años tan intensamente vividos como los de Katherine Mansfield. Desde su ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://dadaisforever.files.wordpress.com/2008/08/km.jpg"><img class="alignright size-full wp-image-974" src="http://dadaisforever.wordpress.com/files/2008/08/km.jpg" alt="" width="240" height="336" /></a></p>
<p>Muy pocas veces fueron 34 años tan intensamente vividos como los de Katherine Mansfield. Desde su primer matrimonio con el cantante George Bowden, quien la abandonó la misma noche de bodas (según otra versión fue ella quien decidió romper la relación el primer día de matrimonio), hasta la complicada y enrevesada relación con su último marido, el editor John Middleton Murray, después de haber mantenido numerosos escarceos amorosos con músicos, traductores y personalidades literarias.</p>
<p>La desbocada y bohemia vida de la hermosa Katherine Mansfield era objeto de comentarios y morbosas especulaciones en los círculos intelectuales londinenses, fundamentalmente entre algunos componentes del reputado <em>grupo de Bloomsbury</em>, con quienes se encontraba próxima, aunque muchos la consideraban la rival más directa de Virginia Woolf. La fascinación, al tiempo que la envidia y admiración, que su persona motivaba fue tal que autores de la talla de D. H. Lawrence, de quien era vecina en Cornwall, o Aldous Huxley, la utilizaron como modelo en el diseño de alguno de sus personajes. La propia autora afirmó: "Dado que no soy una intelectual, parece que siempre deba aprender las cosas arriesgando mi vida." Sea como fuere no es de extrañar que Mansfield sea considerada como la primera feminista que tuvo el coraje de intentar llevar, y en buena parte lo consiguió, la entonces quimérica "igualdad de sexos" hasta sus últimas consecuencias.</p>
<p>Pero todos estos detalles biográficos, pese a ser atractivos, no resultan sino meras anécdotas cuando nos acercamos --como he vuelto a acercarme yo en estos días que he pasado en Puerto Montt por motivos de trabajo-- a la belleza de sus cuentos y relatos, un género, prácticamente ignorado en la Inglaterra del XIX, que ella ayudó a perfilar y logró elevar a categoría literaria. Ello sin mencionar el estilo, exquisito y elegante hasta el infinito que será su definitiva marca de agua. Acomodadas familias de clase media, personajes caracterizados por una terrible soledad espiritual, complicadas relaciones amorosas, la dificultad de sus personajes para comunicar, para hacer partícipes a los demás de sus deseos y emociones, pequeños detalles que motivarán la concienciación de los personajes... Todo esto es palpable en relatos como <em>Frau Brechenmacher asiste a una boda</em>, tal vez el mejor del libro.</p>
<p>En <em>Felicidad y otros cuentos</em> -así se titula el segundo libro de relatos traducido al español-- regresa a su Nueva Zelanda natal, donde es considerada la gran dama de las letras neozelandesas, y evoca su infancia junto a su hermano, muerto durante la Gran Guerra. Sin duda alguna, <em>Preludio</em>, el primero de los cuentos, destaca poderosamente sobre el resto y apreciamos la clara influencia de Chejov, algo que suponía un motivo de orgullo para la propia autora. Pero si bien <em>Preludio</em> es uno de los grandes relatos de Katherine Mansfield (para numerosos críticos el mejor), esta colección en su conjunto queda un tanto en sombrecida si la comparamos con <em>Fiesta en el jardín y otros cuentos</em> (1922) publicado poco antes de morir y donde Kathenne Mansfield se revela como una escritora tan sólida como madura mostrando un total y absoluto dominio de todos los resortes necesarios en el género.</p>
<p>La compañía de una de las grandes escritoras de todos los tiempos en la maravillosa y sureña ciudad chilena de Puerto Montt, ha sido una experiencia literaria muy gratificante para mí.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[144| "Fulles noves"]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=68</link>
<pubDate>Mon, 28 Jul 2008 22:26:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/07/29/144-fulles-noves/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 28/07/2008
En pleno verán Ibiza é sinónimo de praia, festa, camisas de a]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 28/07/2008</span></p>
<p>En pleno verán Ibiza é sinónimo de praia, festa, camisas de algodón e discoteca, todo co mar á volta. Na nosa mirada desde fóra a imaxe turística esmaga toda aquela cultura indíxena que non estea previamente dixerida polo comercio turístico. Mais as illas sempre foron lugar de paso, lugar de tradución, e por aí vén o noso interese. Faleilles hai algún tempo das pegadas ralas de Rosalía de Castro na obra poética de Maria Antònia Salvà, escritora da terra cha de Mallorca. Tamén desa illa era Josep Maria Llompart, que para nós vai ser sempre o tradutor de <em>Quinze poetes gallecs</em>, publicado en 1976, onde escolmaba de Rosalía de Castro a Méndez Ferrín nuns anos nos que escritores e intelectuais eran sensíbeis á diversidade do Estado español, e aínda ao iberismo. Llompart compartía con outro poeta de Ibiza, Marià Villangómez, o interese pola poesía romántica galega e portuguesa, singularmente por Rosalía e Antero de Quental. De Villangómez dispoñemos agora dunha ampla antoloxía en galego <em>Un voo de paxaros </em>(2001), preparada por Isidor Marí e verquida por Xavier Rodríguez Baixeras. Mais o que non lle coñecemos tanto é a súa faceta como tradutor. Seica en 1963, logo de varios libros, Villangómez trocou a poesía pola tradución, que é, digamos, unha forma guiada de creación poética. Verqueu textos de Dante, Shakespeare, Apollinaire ou Thomas Hardy e mais unha serie de poemas ciscados de diversa procedencia que publicou por xunto en 1974 no seu <em>Recull de versions poètiques</em> editado polo Institut d’Estudis Eivissencs. De Rosalía de Castro elixiu un poema de <em>Fulles noves</em>, o “Padron, Padron”, aquel que comeza cunha descrición case costumista dun cemiterio e remata cunha escena pantasmal, co eu poético axexando a parroquia dos mortos polo buraco da pechadura. Como esta tradución ao catalán é pouco coñecida, léolles o final.</p>
<p>[...] Com en una tomba buida<br />
el meu toc va ressonar.</p>
<p>Pel pany vaig mirar aleshores.<br />
Quin silenci!... Quin espant!...<br />
Sols vaig veure ombres que erraven<br />
sense esma d’ací d’allà,<br />
com volen els grans de pols,<br />
lleus, en un fil de sol clar.</p>
<p>Els cabells se m’eriçaren<br />
de dolor i de feredat.<br />
Ai! Ni un tan sols!<br />
A on són? Què els va passar?</p>
<p>El so trist d’una campana<br />
vagarós em va arribar…<br />
A morts tocava per ells!...</p>
<p><em>Padron!... Padron!...<br />
Santa Maria... Lestrove<br />
Adéu-siau!</em></p>
<p>Así, como a illas, grandeiriñas ou pequerrechas, imos indo coa Rosalía de Castro en catalán. Ogallá que nos vindeiros anos as <em>Fulles noves</em>, o libro enteiro, se poida ler de corrido nesta lingua, porque unha clásica éo tamén porque sobarda fronteiras e se dispón ás lecturas estrañadas. <em>Bona setmana i bones lectures</em>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Evita Perón (1919-1952)]]></title>
<link>http://hoysecumplen.wordpress.com/?p=736</link>
<pubDate>Sat, 26 Jul 2008 02:44:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>hoysecumplen</dc:creator>
<guid>http://hoysecumplen.wordpress.com/2008/07/26/evita-peron-1919-1952/</guid>
<description><![CDATA[¡¡¡¡ATENCIÓN ATENCIÓN!!!! TENEMOS NUEVA WEB, PARA DEJAR TUS COMENTARIOS DEBERÁS HACERLO CLICK]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>¡¡¡¡ATENCIÓN ATENCIÓN!!!! TENEMOS NUEVA WEB, PARA DEJAR TUS COMENTARIOS DEBERÁS HACERLO CLICKANDO EN LA SIGUIENTE IMAGEN, CUALQUIER COMENTARIO QUE HAGÁIS EN ESTA WEB SERÁ AUTOMÁTICAMENTE ELIMINADO YA QUE LA WEB ESTÁ INACTIVA, GRACIAS.</strong></p>
<p><strong>                                                         ¡¡¡¡VISITANOS!!!!</strong></p>
<p><strong></strong></p>
<p><a href="http://hoysecumplen.com/?p=253"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1087" title="header" src="http://hoysecumplen.wordpress.com/files/2008/10/header.jpg?w=300" alt="" width="300" height="98" /></a> <a href="http://hoysecumplen.wordpress.com/files/2008/10/header.jpg"></a></p>
<p><img class="alignleft size-full wp-image-738" src="http://hoysecumplen.wordpress.com/files/2008/07/eva-peron.jpg" alt="Eva Peron" />Pues si Damas y Gérmenes, <strong>hoy se cumplen </strong>56 años de la muerte de Evita Perón. Eva Duarte de Perón nació el 7 de mayo de 1919 en Los Toldos, Argentina. Como todos sabéis, Evita fue conocida por ser una actriz y política famosa en <a href="http://pokerpoquer.com/upload/Image/news-small/argentina.png">el país del tango</a>. Hija ilegítima de <strong>Juan Duarte </strong>y de <strong>Juana Ibarguren</strong>, vivió pobremente en su pueblo natal hasta que a los dieciséis años huyó a <a href="http://www.fortunecity.es/salsa/flamenco/243/">Buenos Aires</a>. Antes de continuar puntualizo lo de "ilegítima" para que no haya malosentendidos; lo de "ilegítima" viene ya que su padre se casó con dos mujeres a la vez por lo que nunca fue reconocido su segundo matrimonio con la madre de Eva, ya que como es evidente no estaba permitido casarse simultáneamente con dos mujeres. Después de aclarar esto, sigo con lo que iba...</p>
<p>En Buenos Aires trabajó como actriz en pequeños locales y en la radio, y a partir de 1935 <a href="http://picnic.ciao.com/es/922076.jpg">comenzó a gozar </a>de cierta popularidad, si bien sus papeles carecían de importante relevancia. Cabe decir en relación a su padre, que éste falleció en 1926 cuando Eva solo tenía 7 años, por lo que la infancia de la chica argentina no fue todo lo buena que se podía esperar. Cuando Evita se instaló definitivamente en Buenos Aires, no pudo expresar sus sentimientos o mejor dicho no pudo exteriorizarlos, por lo que en su libro <em><a href="http://comunidad.ciudad.com.ar/argentina/capital_federal/ricardobrizuela/hyp011.html">La Razón de mi vida </a></em>fue donde Eva Perón pudo finalmente decir que era lo que sintió cuando con solo 15 años tuvo que emanciparse en la capital argentina, estas fueron sus palabras;</p>
<p> </p>
<p><em><strong>"En el lugar donde pasé mi infancia los pobres eran muchos más que los ricos, pero yo traté de convencerme de que debía de haber otros lugares de mi país y del mundo en que las cosas ocurriesen de otra manera y fuesen más bien al revés. Me figuraba por ejemplo que las grandes ciudades eran lugares maravillosos donde no se daba otra cosa que la riqueza; y todo lo que oía yo decir a la gente confirmaba esa creencia mía. Hablaban de la gran ciudad como de un paraíso maravilloso donde todo era lindo y extraordinario y hasta me parecía entender, de lo que decían, que incluso las personas eran allá "más personas" que las de mi pueblo."</strong></em></p>
<p> </p>
<p><em></em></p>
<p>Explicando brevemente su carrera como <strong>actriz</strong>, comentaré que debutó en la obra teatral <em><strong>La Señora de los Pérez </strong></em>en el teatro <strong>Comedias</strong>. Y la verdad que su carrera como actriz poco más hay que decir que sea relevante, sin duda nuestro personaje protagonista de hoy en el blog, la conocemos básicamente por temas políticos que no por temas de artista ni nada que se le parezca, los que seáis fans de Evita Perón y queráis añadir más información de ella, pues lo podéis ampliar <strong>dejando vuestros comentarios</strong>.</p>
<p><strong>Seguimos y nos mantenemos hasta el final del post, en su carrera como política...</strong></p>
<p>En tales circunstancias conoció al coronel <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_Peron">Juan Domingo Perón</a>, con quien inició una relación íntima y <strong>se casó </strong>en 1945. Este mismo año, <strong>Perón fue destituido </strong>de sus cargos de la secretaría de Trabajo y de la vicepresidencia de la nación y fue <strong>privado de libertad </strong>en la <a href="http://www.viajoporargentina.com/parque_nacionales/imagenes/martingarcia.jpg">isla de Martín García</a>. Entonces mostró Eva su gran energía y carisma para conectar con los sectores nacionalistas del ejército afines a su marido y con los <strong>trabajadores</strong>, que se habían beneficiado de las <strong>medidas sociales </strong>impulsadas por Perón desde su puesto.</p>
<p>La campaña de <a href="http://www.chicadelatele.com/files/agitacion.jpg">agitación</a> social que emprendió culminó cuando <strong>miles de trabajadores</strong>, a los que ella llamó descamisados, ocuparon el centro de Buenos Aires para exigir la libertad del político, en una de las mayores manifestaciones populares habidas en el país hasta entonces, podríamos decir que esto fue el inicio o la continuación del denominado <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Peronista">Peronismo</a>.</p>
<p>Tiempo después y una vez liberado, Perón se presentó a las elecciones de febrero de 1946 y obtuvo un rotundo triunfo. A pesar de la popularidad de que gozaba, ella <strong>no aceptó ningún cargo oficial </strong>y prefirió impulsar una política social desde la presidencia de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Fundaci%C3%B3n_Eva_Per%C3%B3n">una fundación </a>que llevaba su nombre. <a href="http://www.cadenaser.com/recorte/20070517csrcsrnac_4/SCO300/Ies/Montserrat-Corulla.jpg">Financiada con fondos públicos</a>, la Fundación Eva Perón repartió <strong>ayudas sociales </strong>a los más necesitados.</p>
<p>Evita, como habían comenzado a llamarla las clases populares, se convirtió en el rostro humano del régimen y en el enlace del presidente con las organizaciones obreras, principalmente la <strong>Confederación General del Trabajo </strong>(CGT). Su particular preocupación por la situación de la mujer la llevó a fundar en 1949 el <strong>Partido Peronista Femenino </strong>y a promover desde él medidas orientadas a una mejor integración de la mujer en el mercado laboral (vamos, que fue como ha hecho Zapatero pero al revés, jeje).</p>
<p>Gracias a su intervención, la legislación laboral articulada durante la primera presidencia del general Perón se tradujo en unas mejores condiciones de vida de los trabajadores y de los sectores hasta entonces marginados de la sociedad argentina. Tampoco permaneció ajena a la situación del pueblo español, y en 1947 viajó a nuestro país, España, en los peores momentos del aislamiento internacional del régimen del <a href="http://www.aunaocio.com/zonaweb/spiderfran/imagenes/album/mussolini%20y%20paquito.jpg">abuelo Paquito</a>. Su visita estuvo precedida por la concesión del gobierno peronista al régimen español de un crédito millonario para la compra de trigo, maíz, carne, legumbres, etc...</p>
<p>En 1951 (solo 1 año antes de morir), publicó su autobiografía <em>La razón de mi vida</em> (de la que hemos hecho referencia anteriormente). Meses después, la CGT la postuló como candidata a la vicepresidencia. Sin embargo, la propuesta topó con la férrea oposición de las Fuerzas Armadas, que veían en ella una amenaza en su calidad de portavoz de la línea más radical y reivindicativa del peronismo. Por otro lado, la propia <strong>Eva era reacia a aceptar cargos públicos</strong>, convencida de que la eficacia de su labor estaba en la proximidad de su relación con la gente. Además, el conocimiento de la grave enfermedad que la aquejaba la indujo a renunciar a la candidatura en un <strong>emotivo acto </strong>en el que se dirigió a la multitud desde el balcón de la casa de gobierno. Podríamos decir que fue este acto el que sirvió de inspiración para varios artistas, con la canción que todos conocemos interpretada entre otr@s, por Madonna...</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/8m4gZ0gM4Js'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/8m4gZ0gM4Js&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>Ahora quizás viene <strong>lo más triste de explicar </strong>aunque real como la vida misma, todos vamos a enfermar y a morir aunque no queramos...</p>
<p>La historia de <strong>la enfermedad de Eva Perón </strong>se remonta a 1950 cuando en un acto público sufrió un aparatoso <strong>desmayo</strong>. El origen de este desvanecimiento no era otro que un <strong>Cáncer de útero</strong> (dicen que este tipo de cáncer lo contraen mujeres que practican mucho sexo, lo digo como simple apunte). El 5 de noviembre de 1951, fue <strong>intervenida quirúrgicamente </strong>por el famoso médico de la época (George Pack)  en el Hospital de Avellaneda, construido por la propia Fundación Eva Perón. Seis días después<strong> votó </strong>allí, en su cama, en las elecciones generales que consagraron la reelección de Perón. Actualmente esa habitación ha sido convertida en Museo, osea <a href="http://www.mllopis.com/docs/imagenes/clientes/logo_cash.jpg">un negocio</a>... como todo.</p>
<p>Entró en coma solo 7 días antes de su fallecimiento y el día marcado en el calendario para muchos argentinos fue el <strong>26 de julio </strong>de 1952, cuando <strong>el cáncer le ganó la batalla </strong>sumando solo 33 años en su corta pero intensa vida. Tiempo después su <strong>cadáver</strong> fue <strong>secuestrado</strong>. El cuerpo sin vida de Evita Perón al fin pudo descansar en paz en 1976, después de ir de un lado para otro, está en el <strong>cementerio de La Recoleta</strong> en Buenos Aires.</p>
<p>Después de leer la extensísima biografía de Evita Perón, podemos decir qué Eva si fue una política de izquierdas que realmente defendía a los pobres de verdad? yo confieso que <strong>mi confianza en la izquierda es nula</strong> o <a href="http://www.juliestav.com/jetbox/webimages/ENVIO%20DE%20DINERO.jpg">inexistente</a> por decir algo, lo que si que tengo claro es que Evita Perón no era <a href="http://hoysecumplen.files.wordpress.com/2008/07/cristina20almeida.jpg">tan falsa como otros...</a><br />
 </p>
<p><em><strong>Evita "la peronista" D.E.P.</strong></em></p>
<p> </p>
<p><strong>Biografía extensa de Eva Perón,</strong> <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Eva_Per%C3%B3n">click aquí</a></p>
<p><strong>Discursos de Eva Perón, </strong><a href="http://www.pjbonaerense.org.ar/peronismo/discursos_eva/discursos_eva.htm">pincha aquí</a></p>
<p><strong>Archivos de sonido con la voz de Evita Perón,</strong> <a href="http://www.pjbonaerense.org.ar/peronismo/discursos_eva/audio_eva.htm">click aquí</a></p>
<p><strong>Visitar tumba de Evita Perón en FINDAGRAVE.COM,</strong> <a href="http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&#38;GRid=1297">pincha aquí</a></p>
<p> </p>
<p><strong>EL SIGUIENTE ENLACE ES EXCLUSIVO PARA MAYORES DE 18 AÑOS</strong></p>
<p><a href="http://hoysecumplen.wordpress.com/contenidos-del-blog-y-normas/">Ver normas del blog, click aquí</a></p>
<p><strong>Ver fotos del cadáver de Evita Perón en CELEBRITYMORGUE.COM,</strong> <a href="http://www.celebritymorgue.com/evita-peron/">pincha aquí</a></p>
<p> </p>
<p><a href="http://hoysecumplen.com/?p=253">Escribe tu comentario</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A ficção e o imaginário cyber]]></title>
<link>http://companhiaanimais.wordpress.com/2008/07/24/a-fico-e-o-imaginrio-cyber/</link>
<pubDate>Thu, 24 Jul 2008 11:05:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>C. Alexandra</dc:creator>
<guid>http://companhiaanimais.pt.wordpress.com/2008/07/24/a-fico-e-o-imaginrio-cyber/</guid>
<description><![CDATA[
«Muito desse imaginário antecede em mais de um século o período dos últimos cinquenta anos em ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><a href="http://anderton.deviantart.com/art/Another-World-two-towers-72338350"><img style="border-right:0;border-top:0;border-left:0;border-bottom:0;" src="http://companhiaanimais.files.wordpress.com/2008/07/another-world-two-towers-by-anderton.jpg" border="0" alt="Another World - two towers by anderton" width="445" height="209" /></a></p>
<p align="justify">«Muito desse imaginário antecede em mais de um século o período dos últimos cinquenta anos em que desejamos por ora concentrar-nos. <em>Frankenstein</em>, por muitos considerada a primeira novela de ficção científica digna desse nome (nome de que, aliás, o género continuaria a carecer por longo tempo), retrata já – o ano era 1818 – o sonho ou o pesadelo de uma criação à imagem do homem. <em>RUR (Rosumovi Umělí Robotii</em>, ou <em>Rossum’s Universal Robots</em>, no mais conhecido título em inglês<em>)</em>, do checo Karel Čapek, ousa ir ainda mais longe nessa pulsão de criar, dissociando a «criatura» de qualquer substrato orgânico: os <em>robots</em>, palavra que se internacionaliza com esta novela, são artefactos puramente mecânicos, o que não impede que adquiram atributos – como a consciência – considerados exclusivos do humano. O <em>robot</em> será de resto, ao longo daquilo que se convencionou chamar a «<em>golden age</em>» da ficção científica, um dos ícones mais fortes do género, só encontrando «adversário» à altura na nave espacial e no <em>alien</em>… e talvez, se se tiver em conta a desvantagem com que contou um <em>late starter</em>, também o computador dotado de inteligência.</p>
<p align="justify">Desses ícones, dois remetem para aquele que foi o grande sonho americano ao longo das décadas de 50 e 60, particularmente depois do influente discurso de Kennedy a 25 de Maio de 1961, onde estabelecia a corrida espacial como prioridade e a chegada à lua como objectivo a atingir – como de facto ocorreu – até ao final da década. Contudo, como diria o ex-académico e editor de literatura de ficção científica David Hartwell, no título de um dos ensaios presentes na colectânea <em>Age of Wonders</em>, publicada em 1984, «when it comes true, it’s no fun anymore»: depois do auge que foi a missão Apolo XI, e apesar de os sinais terem tardado quase duas décadas a tornar-se evidentes para todos, o imaginário dos leitores de ficção científica deixou progressivamente de ser esse «espaço exterior». Pode por isso dizer-se que os interesses se voltam – também pouco a pouco – para um «espaço interior».</p>
<p align="justify">«Não estavam então – pensamos ainda nos anos 50 e 60 – criadas as condições para que tal fosse imaginado por uma massa de leitores, mas também os dois ícones restantes (o <em>robot</em> e o computador) tiveram de sofrer uma metamorfose para que pudessem resistir ao processo inverso, o da erosão de expectativas.»</p>
<p align="justify">«Vale a pena determo-nos neste outro período da ficção científica. A <em>golden age</em> e o género então predominante da <em>space opera</em> – na prática um <em>western</em> no espaço – já vão longe. A fase que se seguiu, profundamente importante no que respeita à maturidade literária do género, pode, seguindo uma convenção por vezes aceite mas que não lhe faz justiça, ser cunhada como <em>silver age</em>: nesta, os magazines (e portanto a ficção mais curta) cedem pouco a pouco o lugar ao formato livro (i. e., à novela), e toda uma nova geração de escritores virá tentar renovar o género e os seus temas e <em>topoi</em>. A renovação padece contudo de dois entraves. Nos casos em que houve ímpeto suficiente para gerar um movimento, este foi demasiado «literarizante» – falamos essencialmente da chamada <em>New Wave</em>, quer na sua verdadeira origem britânica quer na variante americana. Para além disso, e para marcar a distância relativamente à época anterior, a <em>New Wave</em> foge às temáticas (e ao esperado rigor) da <em>hard SF</em> preterindo-a em favor de tratamentos mais sociais e psicológicos (da <em>soft SF</em>) e também mais aparentados com o género-irmão da <em>fantasy</em>.»</p>
<p align="justify">«Os escritores que emergem na década de 70 vão ter, de modo geral, uma atitude mais eclética relativamente aos seus predecessores (e talvez mais pacífica, na medida em que procura ser conciliadora), o que não impede que a renovação do género se faça também por actos mais radicais. Ainda que contasse desde há muito com uma presença – ainda que modesta – do sexo feminino (C. L. Moore, Leigh Brackett<a name="_ftnref17_7897" href="http://www.cecl.com.pt/workingpapers/content/view/16/1/1/1/#_ftn17">[17]</a>, Judith Merrill), só então as novas escritoras se assumem como um movimento: a discrição do feminino dá lugar à irrupção do feminismo de Ursula K. LeGuin (de todas as autoras da lista que se segue, a que melhor representa a ponte com o período anterior), Margaret Atwood, Vonda McIntyre, Sheri S. Tepper, Octavia Butler, C. J. Cherryh, e, na guarda avançada do movimento, Joanna Russ, que tem como obra mais marcante <em>The Female Man</em>, de 1975.»</p>
<p align="justify"><strong>Excertos do texto </strong><a href="http://www.cecl.com.pt/workingpapers/content/view/16/1/1/1/"><em><strong>Before and After Cyber</strong></em></a><strong>, da autoria de Jorge Martins Rosa,</strong> um dos investigadores do <a href="http://www.cecl.com.pt/index.html">Centro de Estudos de Comunicação e Linguagens</a>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[143| Veciñas autorizadas]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=66</link>
<pubDate>Mon, 21 Jul 2008 22:07:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/07/22/143-vecinas-autorizadas/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 21/07/2008
O 30 de abril de 1968 o Correo de Galicia de Bos Aires publicaba]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 21/07/2008</span></p>
<p>O 30 de abril de 1968 o <em>Correo de Galicia </em>de Bos Aires publicaba unha categórica <em>Carta dos artistas e escritores galegos ao rector da Universidade de Galicia</em>. A universidade estaba a ferver, corrían as consignas en papeis de caderno, sucedíanse os peches e os desaloxos e a rapazada universitaria protestaba mentres falaba, fumaba e cantaba. Nesa carta pedíaselle ao rector (traduzo do español): o cese “da presión policial sobre a normal actividade docente dos nosos universitarios”, “das represións violentas desproporcionadas”, “das detencións domiciliadas, indiscriminatorias” e das “sancións sobre estudantes polo mero feito de seren delegados ou membros de xuntas”. Remataba a carta pedindo o diálogo e afirmando: “A Universidade de Galicia, polas nosas características raciais, foi sempre claro exemplo de tranquilidade, paz e humanística formación”. Asinaban o manifesto, en primeiro lugar Xosé María Castroviejo, exprofesor da universidade e escritor, logo Francisco Fernández del Riego, e en terceiro lugar Xohana Torres. A lista de 58 sinaturas incluía intelectuais e artistas de variada procedencia ideolóxica: Álvaro Cunqueiro, Urbano Lugrís, Isaac Díaz Pardo, Celestino Fernández de la Vega, Arcadio López Casanova, Ramón Piñeiro ou Valentín Paz Andrade. Mais, cos lentes violetas, interésanos saber quen foron as artistas que o apoiaron. </p>
<p>Xohana Torres estaba, como xa dixemos, das primeiriñas e tamén asinaron a pintora Mercedes Ruibal e mais María do Carme Kruckenberg. De Mercedes Ruibal, a “incríbel e insensata galega”, como dixo dela Rafael Alberti (<em>El País</em>, 01/09/1991), esquecémolo case todo. Esquecemos os seus cadros de tona naíf pero cheíños de intención, como aquel de 1968 co que se sumaba á arte política do momento: <em>Desastre Vietnam</em>; ou aqueloutro titulado <em>Veciñas autorizadas</em>. Esquecemos a súa pintura e case nin chegamos a saber que foi escritora en español, autora dunha novela de título rechamante e prometedor: <em>Confesiones de volatinera con bragas de repuesto al fondo</em>. A novela publicouna Akal en 1978, cun poema do seu amigo Alberti na contracuberta e debuxos do seu home, o arquitecto Agustín Pérez Bellas. E para el escribiu aínda un poemario elexíaco, <em>Y mi voz es tu nombre</em>, publicado por Ediciós do Castro. </p>
<p>Estoutro día debullaba Ricardo Gurriarán aspectos interesantes do 68 en Galicia a propósito da súa exposición <em>Do "Gaudeamus igitur" ao "Venceremos nós"</em>. Fíxome notar o papel destacado das universitarias nas mobilizacións, como evidencian as fotografías e a documentación da época. Tanto mirarmos para as loitas polos dereitos civís nos Estados Unidos e para as rúas de París que se nos esquece a historia propia, que non escribiron só un clube de señores senón que incorporou rostros, voces, cadros e sinaturas das mulleres. Boa semana e boas lecturas, <em>volatineiras</em>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mujeres]]></title>
<link>http://bibliopiedrasblancas.wordpress.com/?p=17</link>
<pubDate>Wed, 09 Jul 2008 11:24:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>bibliopblancas</dc:creator>
<guid>http://bibliopiedrasblancas.pt.wordpress.com/2008/07/09/mujeres/</guid>
<description><![CDATA[
La ministra de igualdad Bibiana Aído creará una biblioteca especializada en  el tema &#8220;Muj]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://bibliopiedrasblancas.files.wordpress.com/2008/07/margaretatwood.jpeg"></a><a href="http://bibliopiedrasblancas.wordpress.com/files/2008/07/margaretatwood.jpeg"></a></p>
<p class="mceTemp"><a href="http://bibliopiedrasblancas.files.wordpress.com/2008/07/margaretatwood1.jpeg"><img class="alignleft size-medium wp-image-27" src="http://bibliopiedrasblancas.wordpress.com/files/2008/07/margaretatwood1.jpeg" alt="" /></a>La ministra de igualdad<strong> Bibiana Aído creará una biblioteca especializada en  el tema "Mujer".</strong>  Dicha biblioteca acogerá literatura escrita por mujeres así como cualquier tipo de publicación y material librario o no librario, que aborde el tema de la mujer desde cualquier perspectiva (femenino, feminista y antifeminista).</p>
<p>Entre las autoras representadas seguramente esté la escritora canadiense<strong> Margaret Atwood</strong>, reciente <strong>Premio Príncipe de Asturias de las Letras</strong>, narradora y poeta.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[140| A evidencia do mel e o orientalismo]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=61</link>
<pubDate>Mon, 30 Jun 2008 22:11:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/07/01/140-a-evidencia-do-mel-e-o-orientalismo/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 30/06/2008
Se cadra xa saben que entre as novidades literarias en Francia s]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 30/06/2008</span></p>
<p>Se cadra xa saben que entre as novidades literarias en Francia salienta unha novela de autoría feminina, <em>La preuve par le miel</em> (algo así como: <em>A evidencia do mel</em>), que trata das experiencias eróticas dunha muller árabe. Con ela Salwa El Neimi, unha xornalista cultural nada en Damasco que vive en París, súmase a esa variopinta lista de escritoras árabes que se sitúan na fronteira entre a desexada expresión ceiba do pracer das mulleres e os cerrollos do tabú corporal e sexual con que o integrismo islámico as amordaza. De novo o desexo feminino contado por elas serve como escrita da transgresión no contexto árabe. Esta rodeira, entre a necesidade e subversión, ten unha intensa traxectoria. Abriuse coa controvertida <em>L’amande</em> (<em>A améndoa</em>), dunha marroquina que asinou co pseudónimo Nedjma. Seguiulle <em>Os outros</em>, asinada tamén con nome interposto, como Siba El Harez, no que unha exipcia conta a descoberta dunha adolescente do universo oculto das mulleres lesbianas. E recentemente <em>J’ai mal en moi</em> (algo así como <em>Dóeme</em>), de Souad El Alaoui Ben Hachem, narradora marroquina en francés, que nos seus once contos denuncia os abusos sexuais a mulleres, nenos e fillas, sen refugar o vocabulario sexual explícito.</p>
<p>Na tradución francesa de <em>La preuve par le miel</em>, publicada por Robert Laffont, o libro preséntase como “a confesión impertinente e sensual dunha Xerezade moderna”. A contraportada materializa a nosa mirada estrañada. O orientalismo segue funcionando como estratexia de distanciamento e exotización. Esta nosa civilización de raíz cristiá, creada a forza de represión corporal e sexual, procura na alteridade os valores da barbarie que nos confirmen na nosa <em>superioridade</em> (moral, intelectual ou democrática). Deste xeito o tópico orientalista formúlase agora como unha moeda de dúas caras que reduce á simplicidade máis extrema a complexidade do mundo árabe e as variadas culturas do islam que van desde o Maghreb deica Arabia. Por unha cara, a barbarie extrema, o inimigo letal corporeizado no musulmán integrista e terrorista. Por outra, a muller desexada, depositaria dos saberes milenarios da sexualidade oriental que tan ben coñecemos no anterior período de entreséculos, cando, por exemplo, Carolina Otero triunfaba representando a odalisca en París. Outra volta, morte e erotismo, e con eses fíos cosemos en gordas puntadas os costuróns da nosa mirada orientalista. Mais o que Salwa El Neimi reivindica co seu libro é outra cousa: a necesidade dunha educación das mulleres nos praceres —por iso empeza referíndose á ausencia de conversas sobre sexo coas nais e coas irmás—, e tamén a reivindicación da tradición erótica árabe —por iso a narración vai salpementada con citas eróticas desde os textos relixiosos até os clásicos. Como os nomes das escritoras teñen o seu aquel, vaian a: dasorixesdemarzo.wordpress.com. Boa semana e boas lecturas.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[la frontera número 11]]></title>
<link>http://desdemisecreter.wordpress.com/?p=205</link>
<pubDate>Wed, 25 Jun 2008 23:18:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>pilar</dc:creator>
<guid>http://desdemisecreter.pt.wordpress.com/2008/06/25/la-frontera-numero-11/</guid>
<description><![CDATA[Estoy suscrita a la Editorial Torremozas, en su colección principal, desde hace muchos años. El ú]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Estoy suscrita a la Editorial Torremozas, en su colección principal, desde hace muchos años. El último libro que he recibido me ha sorprendido gratamente. Es un libro fabuloso, escrito desde el corazón y desde el cuerpo donde todos los versos que allí se recogen vibran con personalidad y espíritu propio. Me gustaría recomendároslo fervientemente.</p>
<p><strong>DATOS DEL LIBRO</strong></p>
<blockquote><p>Autora: Mila Ramos<br />
Título: la frontera número 11<br />
Editorial Torremozas<br />
ISBN: 84-7839-415-9</p></blockquote>
<p>Me permito el lujo de copiaros el poema con el que lo presentan en la propia editorial:</p>
<blockquote><p><strong>ni dios ni amo</strong></p>
<p>fue tu saliva entonces<br />
el perfecto elemento<br />
para apagar la sed de aquel verano<!--more--><br />
intenso sin horarios<br />
dormía poco y mal sino estabas conmigo<br />
así que ya lo sabes:<br />
dormía poco y mal<br />
pero cuando dormía<br />
porque estabas conmigo<br />
solías despertarme entre tu sueño<br />
e indicarme el camino directo hacia la gloria<br />
no creas que te extraño<br />
lo que pasa es que hoy amaneció temprano<br />
y el agua de la ducha estaba fría<br />
y la cisterna rota<br />
y los hunos parece que pasaron la noche en la cocina<br />
y de repente la rutina me estorba<br />
y quiero abrir la puerta y largarme muy lejos</p>
<p>(si fuera posible sin tu memoria)</p>
<p><strong>Mila Ramos</strong></p></blockquote>
<p>Más información: <a title="Mila Ramos" href="http://www.torremozas.com/epages/ea0701.sf/es_ES/?ObjectPath=/Shops/ea0701/Products/ct0223" target="_blank">http://www.torremozas.com/epages/ea0701.sf/es_ES/?ObjectPath=/Shops/ea0701/Products/ct0223</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[136| Contra as estrañas glorias da guerra]]></title>
<link>http://dasorixesdemarzo.wordpress.com/?p=52</link>
<pubDate>Mon, 02 Jun 2008 22:51:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>Helena González</dc:creator>
<guid>http://dasorixesdemarzo.pt.wordpress.com/2008/06/03/136-contra-as-estranas-glorias-da-guerra/</guid>
<description><![CDATA[Emisión DIARIO CULTURAL 02/06/2008
En Europa o século XVIII remata cos escritos fundacionais do fe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-size:xx-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;">Emisión </span><span style="font-size:x-small;color:#666666;font-family:Trebuchet MS;"><a href="http://www.crtvg.es/programas/?p=15&#38;m=2" target="_blank">DIARIO CULTURAL</a> 02/06/2008</span></p>
<p>En Europa o século XVIII remata cos escritos fundacionais do feminismo occidental: os de Olympe de Gouges, revolucionaria e autora de textos de teatro político a prol da abolición da escravitude e da necesidade do divorcio, ademais da contradeclaración dos dereitos da cidadá que lle custou a vida; e, por suposto, a coñecida vindicación de Mary Wollstonecraft. A vindicación feminista na España ilustrada avanzou polo carreiro aberto por Benito Feijoo e o seu famoso <em>Discurso en defensa de las mujeres</em>, que tanta influencia tivo no seu século e mais no seguinte, e que serviu para autorizar escritos apoloxéticos de ilustradas posteriores. Mais, nin todas as escritoras interviron nese debate, nin polo de agora sabemos abondo daquel período. De feito os manuais mostran máis o papel das ilustradas como editoras e tradutoras que como autoras de textos orixinais.</p>
<p>Nun dos anexos dos <em>Cuadernos de Estudios Gallegos </em>Carlos García Cortés vén de publicar unha monografía sobre María Francisca de Isla e Losada, a única escritora galega que coñecemos do XVIII. Ela asumiu o papel de editora do seu medio-irmán, o xesuíta Padre Isla, quen, exiliado en Boloña, lle encarga a edición da súa obra. E coñecíase ben aquel único poema en galego conservado entre os papeis do Cura de Fruíme. Pois ben, no estudo de García Cortés, pormenorizado e por veces confuso, rescátase unha longa peza inédita de 1770 escrita en octavas reais e titulada <em>Despedida de Lidia y Armindo</em>. Trátase dunha actualización da alegoría dos amores de Venus e Marte, é dicir, o amor, representado pola muller fermosa, fronte a guerra, representada polo guerreiro, que contaba cunha longa tradición literaria e, sobre todo, pictórica, desde os frescos de Pompeia deica os cadros dos mestres italianos do Renacemento, como Boticelli ou o Veronés. Baixo a tona dunha historia tópica da morte pola ausencia do amado, o máis interesante do texto radica en que a amada ten voz propia e ao longo de moitos versos tenta convencer racionalmente ao home das vantaxes do amor fronte o recoñecemento acadado co sangue da guerra. Finalmente Armindo decide marchar e Lidia morre de amor, mais non sen antes lle facer algunhas consideracións, aínda vixentes, para tentar convencelo de que desista. Dille Lidia na estrofa 32:</p>
<p><em>¿Qué triunfos tú procuras, qué victorias<br />
que no pueda mi pecho asegurarte?<br />
Vas a la guerra buscando extrañas glorias,<br />
dejas las glorias, que pudiera darte,<br />
solicitas en sangre altas memorias<br />
dejando a Venus por seguir a Marte</em>.</p>
<p>Aínda que a retórica ilustrada se cadra cae un chisco lonxe, os argumentos que debulla Lidia ao longo de varias estrofas veñen a ser os mesmiños que fundamentan a lóxica contestataria do 68: “Fai o amor e non a guerra”. Boa semana e boas lecturas.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A Filha do Canibal]]></title>
<link>http://mulheridades.wordpress.com/?p=102</link>
<pubDate>Thu, 29 May 2008 08:51:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Chic Chiquita</dc:creator>
<guid>http://mulheridades.pt.wordpress.com/2008/05/29/a-filha-do-canibal/</guid>
<description><![CDATA[Ela me pegou de jeito. Lúcia, mulher de 41 anos e escritora de livros infantis, é dessas narradora]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignright" style="float:right;" src="http://www.fnac.com.br/images/product/9788500018855_M.jpg" alt="A Filha do Canibal" width="180" height="254" />Ela me pegou de jeito. Lúcia, mulher de 41 anos e escritora de livros infantis, é dessas narradoras cuja sinceridade às vezes lhe desconcerta. Com várias pitadas de ironia e sarcasmo, ela nos conta como passou por um momento crítico da sua vida. Numa tentativa de resgatar algo de emocionante numa relação de dez anos arrastada pelo hábito, o casal decide passar um final de semana em Viena. Só que jamais chegarão ao destino. Rámon, seu marido, desaparece ao entrar no banheiro masculino do aeroporto. Começa aqui a jornada da nossa anti-heroína.</p>
<p> Medrosa, insegura e desastrada, ela decide à toda prova encontrar o seu marido. Contará com ajuda de outros personagens, não menos interessantes. Fortuna, um ex-toureiro e ex-anarquista de 80 anos e Adrián, um jovem belo, misterioso e sedutor. Mas a sua empreitada a levará caminhos inesperados e a farão repensar toda a sua vida. Essa é uma viagem em direção à maturidade. Neste momento decisivo da sua vida, ela dividirá com o leitor todos os seus pensamentos, medos e inseguranças e isso a torna quase uma amiga íntima. Mas cuidado, desde início, ela avisa que mente.</p>
<p> Esse é o romance de Rosa Montero, escritora madrilhenha premiada e que já publicou no Brasil os romances: A Louca da Casa (2204), Paixões (2005) e História do Rei Transparente (2006). Agora eu é que vou à busca desses romances.</p>
<p> A filha do Canibal<br /> Ano: 1997<br /> Título Original: La hija del caníbal<br /> ISBN:978-85-00-01885-5<br /> Tradução: Joana Angélica dÁvila Melo<br /> Adaptado para o cinema, em 2003, por Antonio Serrano</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Este retrato de Beauvoir]]></title>
<link>http://amclx.wordpress.com/?p=26</link>
<pubDate>Sat, 24 May 2008 01:58:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>Maggie C.</dc:creator>
<guid>http://amclx.pt.wordpress.com/2008/05/24/este-retrato-de-beauvoir/</guid>
<description><![CDATA[
Simone de Beauvoir
Contam-se muitas histórias. Eu só sei que, seja lá como fôr, ela e Sartre in]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img src="http://img411.imageshack.us/img411/9962/4989imgrande2cfc3cgx6.jpg" alt="" width="300" /><br />
<strong>Simone de Beauvoir</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Contam-se muitas histórias. Eu só sei que, seja lá como fôr, ela e Sartre inventaram um mundo outro. Faria cem anos, se fosse viva. Mesmo morta, quando a olho assim, parece-me forte. Tão forte. Logo, parece-me bela. Também. Mais nada.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fallece la escritora brasileña Zélia Gattai, viúda de Jorge Amado]]></title>
<link>http://brasilespana.wordpress.com/?p=62</link>
<pubDate>Sun, 18 May 2008 10:28:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>fermarques</dc:creator>
<guid>http://brasilespana.pt.wordpress.com/2008/05/18/fallece-la-escritora-brasilena-zelia-gattai-viuda-de-jorge-amado/</guid>
<description><![CDATA[Zélia Gattai ha sido mujer de Jorge Amado, uno de los escritores brasileños más internacionales. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Zélia Gattai ha sido mujer de Jorge Amado, uno de los escritores brasileños más internacionales. Ella también era escritora y una muy buena escritora, pero su marido le hizo bastante sombra. Desconfío incluso que muchos de los libros de Jorge han sido escritos a cuatro manos.</p>
<p style="text-align:justify;">La escritora era de la ciudad de Sao Paulo, pero vivía desde hace muchos años en el barrio de Rio Vermelho en Salvador de Bahía, <a href="http://actualidad.terra.es/articulo/fallece_zelia_gattai_jorge_amado_2481539.htm" target="_blank">murió hoy a los 91 años.</a></p>
<p style="text-align:justify;">Abajo un vídeo de youtube donde Zélia deja un mensaje a su comunidad de admiradores del <a href="http://www.orkut.com" target="_blank">Orkut</a>, donde explica que esta descansando, pues esta enferma y agradece el cariño que recibe de todos. Su despedida..</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/Yi8FlDOi6Rk'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/Yi8FlDOi6Rk&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;">Yo vivía en Bahía y sé como ella era querida por todos, pues era una persona muy amable, simpática, talentosa... una pena.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Premios Culturales 2008 de Caja España, especial Premio CE de Libro de Cuentos]]></title>
<link>http://escritores.wordpress.com/?p=1203</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 13:10:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>Blog Escritores</dc:creator>
<guid>http://escritores.pt.wordpress.com/2008/05/17/premios-culturales-2008-de-caja-espana-especial-premio-ce-de-libro-de-cuentos/</guid>
<description><![CDATA[
Caja España acaba de anunciar sus Premios Culturales 2008 dentro de la Obra Social de esta Caja de]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><strong><img style="vertical-align:middle;" src="http://www.cajaespana.es/Images/P%20Culturales_tcm6-24847.jpg" alt="Cartel de los Premios Culturales 2008 de Caja España" width="251" height="350" /></strong></p>
<p><strong>Caja España</strong> acaba de anunciar sus Premios Culturales 2008 dentro de la Obra Social de esta Caja de Ahorros.</p>
<p>Puedes visitar <a title="Bases del Certamen Literario de Caja España 2008" href="http://www.cajaespana.es/obs/cultura/convocatorias/premiosculturales.jsp" target="_blank">las bases completas de este certamen literario en el siguiente link</a>.</p>
<p>Su anuncio en la Prensa nacional ha sido el siguiente:</p>
<blockquote><p>Si tienes talento ha llegado la hora de demostrarlo. La Obra Social de Caja España convoca sus Premios Culturales donde podrás compartir todo el arte que llevas dentro. Participa y demuestra de los que eres capaz:</p>
<ul>
<li>Premio Caja España de Pintura: 15.000 €</li>
<li><strong><a title="Premio Caja España de Libro de Cuentos 2008" href="http://www.cajaespana.es/obs/cultura/convocatorias/cuentos/premio_caja_espaa_libro_de_cuentos/LibrodeCuentos.jsp" target="_blank">Premio Caja España de Libro de Cuentos</a></strong>: 12.000 €</li>
<li>Premio Caja España de Fotografía B/N: 4.500 €</li>
</ul>
</blockquote>
<p>Espero que os resulte interesante.</p>
<p>--</p>
<p>Eduardo Croissier</p>
<p>Editor</p>
<p><strong><a title="Certamen Literario - Blog Escritores - Concursos Literarios" href="http://www.blogescritores.com/" target="_blank">Blog Escritores</a></strong></p>
<p>Proyecto Cultural <strong>FronterART</strong></p>
<p><em>Blog Escritores Canarios</em></p>
<p><em>Blog Escritores Leoneses</em></p>
<p style="text-align:center;">-x-</p>
<p style="text-align:center;"><strong><a href="http://www.feedburner.com/fb/a/emailverifySubmit?feedId=347895">Subscríbete aquí a Blog Escritores.</a></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><a title="Blog Literario y Cultural Blog Escritores" href="../2008/05/04//" target="_blank">Blog Escritores - Cursos, Concursos y Recursos - Blog Literario y Cultural</a></strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;">Blog Recomendado por <a title="Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com/" target="_blank">Diario Directo</a> - en la <a title="Zona Blogs de Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com//BLOGGER/zona-blogs.html" target="_blank">Zona Blogs</a></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><img class="aligncenter" src="http://www.diariodirecto.com/images/img_logo_nuevo2.gif" alt="Diario Directo - El Peródico Interactivo" width="269" height="45" align="bottom" /></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogtopsites.com/literature/"><img class="aligncenter" style="border:#000000;" src="http://www.blogtopsites.com/track_38401.gif" alt="Literature Blogs - Blog Top Sites" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogalaxia.com/top100.php?top=1"><img class="aligncenter" style="border:0;" src="http://botones.blogalaxia.com/img/blogalaxia0.gif" alt="BloGalaxia" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Educar para crear, proyecto educativo sobre los derechos de autor, se presenta en Asturias]]></title>
<link>http://escritores.wordpress.com/?p=1200</link>
<pubDate>Wed, 14 May 2008 20:04:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Blog Escritores</dc:creator>
<guid>http://escritores.pt.wordpress.com/2008/05/14/educar-para-crear-proyecto-educativo-sobre-los-derechos-de-autor-se-presenta-en-asturias/</guid>
<description><![CDATA[«La educación es la mejor manera de fomentar el respeto hacia la propiedad intelectual», afirmó ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>«<em>La educación es la mejor manera de fomentar el respeto hacia la propiedad intelectual</em>», afirmó <a title="Información sobre el escritor Juan Mollá, presidente de CEDRO, España." href="http://actualidad.terra.es/cultura/articulo/juan_molla_cedro_1641203.htm" target="_blank">Juan Mollá</a>, presidente de <strong>CEDRO</strong>, en la presentación de <strong>Educar para crear</strong> el pasado 29 de abril en <em>Langreo</em> (<strong>Asturias</strong>).</p>
<p><strong>Educar para Crear</strong> es el proyecto educativo sobre los derechos de autor impulsado por CEDRO, <a title="Microsoft España" href="http://www.microsoft.es/" target="_blank">Microsoft</a>, <a title="NBC Universal" href="http://www.nbcuni.com/" target="_blank">NBC Universal </a>y <a title="Telefonica" href="http://www.telefonica.es/" target="_blank">Telefónica</a>, con la colaboración de la Consejería de Educación del <a title="Principado de Asturias" href="http://www.princast.es/" target="_blank">Principado de Asturias </a>y la <a title="Universidad de Alcalá, Madrid, España" href="http://www.uah.es/" target="_blank">Universidad de Alcalá</a>.</p>
<p>En el acto, además de Juan Mollá, intervinieron la presidenta de <strong><a title="Microsoft Ibérica" href="http://www.microsoft.es/" target="_blank">Microsoft Ibérica</a></strong>, <a title="Rosa Mar�a Garc�a, info de la presidenta de Microsoft Ibérica" href="http://www.microsoft.com/spain/prensa/cv/rosa_g.mspx" target="_blank">Rosa María García</a>; el director general de NBC Universal, José Luis Hervías; el director autonómico de Telefónica en Asturias, Javier Vicente Morocho; el director general de Políticas Educativas y Ordenación Académica de la Consejería de Educación de Asturias, Luis Enrique García-Riestra Gómez; y la alcaldesa de <strong>Langreo</strong>, María Esther Díaz.</p>
<p>Educar para crear pondrá a disposición de la comunidad educativa contenidos educativos sobre la propiedad intelectual válidos para la enseñanza primaria y secundaria. El proyecto se está desarrollando inicialmente en Asturias, con el desarrollo de varias experiencias piloto, y el próximo mes de octubre se difundirá un infome sobre el valor pedagógico de la iniciativa.</p>
<p>La participación de <strong>CEDRO</strong> en Educar para crear refuerza su compromiso con el mundo de la educación, al que nuestra Entidad ofrece su programa <strong>Es de libro</strong> desde el 2006.</p>
<p>Para más información acerca de este interesante proyecto, visita el siguiente <a title="Educar para Crear, proyecto educativo sobre los Derechos de Autor" href="http://www.educarparacrear.org/" target="_blank">enlace</a>: <a title="Educar para Crear, proyecto educativo sobre los Derechos de Autor" href="http://www.educarparacrear.org" target="_blank">http://www.educarparacrear.org</a></p>
<p>--</p>
<p>Eduardo Croissier</p>
<p>Editor</p>
<p><strong>Blog Escritores</strong></p>
<p>Proyecto Cultural <strong>FronterART</strong></p>
<p><em>Blog Escritores Canarios</em></p>
<p><em>Blog Escritores Leoneses</em></p>
<p style="text-align:center;">-x-</p>
<p style="text-align:center;"><strong><a href="http://www.feedburner.com/fb/a/emailverifySubmit?feedId=347895">Subscríbete aquí a Blog Escritores.</a></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><a title="Blog Literario y Cultural Blog Escritores" href="../2008/05/04//" target="_blank">Blog Escritores - Cursos, Concursos y Recursos - Blog Literario y Cultural</a></strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;">Blog Recomendado por <a title="Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com/" target="_blank">Diario Directo</a> - en la <a title="Zona Blogs de Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com//BLOGGER/zona-blogs.html" target="_blank">Zona Blogs</a></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><img class="aligncenter" src="http://www.diariodirecto.com/images/img_logo_nuevo2.gif" alt="Diario Directo - El Peródico Interactivo" width="269" height="45" align="bottom" /></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogtopsites.com/literature/"><img class="aligncenter" style="border:#000000;" src="http://www.blogtopsites.com/track_38401.gif" alt="Literature Blogs - Blog Top Sites" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogalaxia.com/top100.php?top=1"><img class="aligncenter" style="border:0;" src="http://botones.blogalaxia.com/img/blogalaxia0.gif" alt="BloGalaxia" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Convocado el I Premio Internacional de Teatro para Autores Noveles Agustín González]]></title>
<link>http://escritores.wordpress.com/?p=1195</link>
<pubDate>Sat, 10 May 2008 15:48:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>Blog Escritores</dc:creator>
<guid>http://escritores.pt.wordpress.com/2008/05/10/convocado-el-i-premio-internacional-de-teatro-para-autores-noveles-agustin-gonzalez/</guid>
<description><![CDATA[
He visto en la edición impresa del periódico español ABC, la convocatoria del I Premio Internaci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img style="vertical-align:middle;" src="http://www.premiodeteatroagustingonzalez.com/Imagenes/08big.jpg" alt="Foto de Agust�n González, actor español de teatro de prestigio." width="365" height="298" /></p>
<p>He visto en la edición impresa del periódico español <a title="Periódico español ABC" href="http://www.abc.es/" target="_blank">ABC</a>, la convocatoria del <strong>I Premio Internacional de Teatro para Autores Noveles "Agustín González"</strong> con un plazo de recepción de ejemplares para poder participar en dicho certamen hasta el próximo <strong>5 de julio de 2008</strong>.</p>
<p>Este concurso está patrocinado por <a title="Mercedes-Benz España" href="http://www.mercedes-benz.es/" target="_blank">Mercedes-Benz</a> y el <a title="Grupo Faustino" href="http://www.grupofaustino.es/" target="_blank">Grupo Faustino</a>.</p>
<p>Me parece una excelente idea y una buena noticia para los escritores noveles que se esté decantando por el mundo de la dramaturgia.</p>
<p>Podéis obtener todas las <em>Bases del Concurso</em> y dirección de envío en el siguiente <a title="Premio Internacional de Teatro Agust�n González" href="http://www.premiodeteatroagustingonzalez.com/" target="_blank">enlace</a>.</p>
<p>¡Mucha suerte!</p>
<p>--</p>
<p>Eduardo Croissier</p>
<p>Editor</p>
<p><strong>Blog Escritores</strong></p>
<p>Proyecto Cultural <strong>FronterART</strong></p>
<p>Blog Escritores Canarios</p>
<p style="text-align:center;">-x-</p>
<p style="text-align:center;"><strong><a href="http://www.feedburner.com/fb/a/emailverifySubmit?feedId=347895">Subscríbete aquí a Blog Escritores.</a></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><a title="Blog Literario y Cultural Blog Escritores" href="../2008/05/04//" target="_blank">Blog Escritores - Cursos, Concursos y Recursos - Blog Literario y Cultural</a></strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;">Blog Recomendado por <a title="Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com/" target="_blank">Diario Directo</a> - en la <a title="Zona Blogs de Diario Directo" href="http://www.diariodirecto.com//BLOGGER/zona-blogs.html" target="_blank">Zona Blogs</a></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-family:Times New Roman;"><img class="aligncenter" src="http://www.diariodirecto.com/images/img_logo_nuevo2.gif" alt="Diario Directo - El Peródico Interactivo" width="269" height="45" align="bottom" /></span></span></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogtopsites.com/literature/"><img class="aligncenter" style="border:#000000;" src="http://www.blogtopsites.com/track_38401.gif" alt="Literature Blogs - Blog Top Sites" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://www.blogalaxia.com/top100.php?top=1"><img class="aligncenter" style="border:0;" src="http://botones.blogalaxia.com/img/blogalaxia0.gif" alt="BloGalaxia" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
