<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>papas &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/papas/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "papas"</description>
	<pubDate>Thu, 15 May 2008 18:47:01 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Parabéns aos meus papás]]></title>
<link>http://estrelasnaparede.wordpress.com/?p=341</link>
<pubDate>Wed, 07 May 2008 12:47:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>estrelasnaparede</dc:creator>
<guid>http://estrelasnaparede.wordpress.com/?p=341</guid>
<description><![CDATA[Parabéns a eles, que hoje completam 25 anos de um casamento fantástico, pessoas fantásticas, vá,]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;">Parabéns a eles, que hoje completam 25 anos de um casamento fantástico, pessoas fantásticas, vá, dose de baba redobrada.</p>
<p style="text-align:center;">:)</p>
<p><a href="http://estrelasnaparede.files.wordpress.com/2008/05/mae.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-342" src="http://estrelasnaparede.wordpress.com/files/2008/05/mae.jpg?w=207" alt="" width="207" height="300" /> </a><a href="http://estrelasnaparede.files.wordpress.com/2008/05/pai.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-343" src="http://estrelasnaparede.wordpress.com/files/2008/05/pai.jpg?w=212" alt="" width="212" height="300" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SuJu se convierten en papás ]]></title>
<link>http://sakura11.wordpress.com/?p=169</link>
<pubDate>Mon, 05 May 2008 00:04:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>sakura11</dc:creator>
<guid>http://sakura11.wordpress.com/?p=169</guid>
<description><![CDATA[
Super Junior atendió el tercer día de “Adopta un Bebé” para la campaña Oriental del País d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><img src="http://i229.photobucket.com/albums/ee80/jisabella248/1_291269631l.jpg" alt="" width="500" height="375" /></span></p>
<p><span style="color:#000000;">Super Junior atendió el tercer día de “Adopta un Bebé” para la campaña Oriental del País del Bienestar Social ayer a las 2 de la tarde en Seoul. Dicha campaña está en la búsqueda de responsables padres adoptivos para los huérfanos que necesitan una familia feliz.</p>
<p>Super Junior se convirtió en papás temporales de los bebés recién nacidos de las madres solteras. La palpitación del corazón también ayudó a las organizaciones a preparar una fiesta para los huérfanos quienes tendrán su primer cumpleaños este Mayo. Ellos se ofrecieron como voluntarios para hacer de payasos en la fiesta</p>
<p>Translate by jisabella &#38; HATO fanclub<br />
Credits hankyung.com + scavenger + AsianFanatic</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Quinua, papines y calabaza]]></title>
<link>http://probandodg.wordpress.com/?p=37</link>
<pubDate>Sat, 03 May 2008 23:17:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>probandodg</dc:creator>
<guid>http://probandodg.wordpress.com/?p=37</guid>
<description><![CDATA[
 Ingredientes:  200 g de quinua, 150 g de papines, ½ calabaza, 3 cucharadas de azúcar, 25 g de ma]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://www.lanacion.com.ar/anexos/imagen/08/806596.JPG" alt="" width="274" height="410" /></p>
<p><span class="trebuchet13"><strong> Ingredientes: </strong> 200 g de quinua, 150 g de papines, ½ calabaza, 3 cucharadas de azúcar, 25 g de manteca, 1 limón, 1 chile rojo, 1 puerro, 2 dientes de ajo, orégano fresco, aceite de maíz, sal</p>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Lavar dos o tres veces la quinua en agua fría. La última vez, dejarla en remojo durante 20 minutos y luego descartar el líquido. Colocar en una cacerola y cubrir con un litro de agua fría. Saborizar con piel de limón, trozos de puerro y dientes de ajo. Cocinar a fuego bajo hasta que la esté tierna. Retirar, sumergir en agua fría para cortar la cocción, escurrir y retirar las verduras.</li>
</ul>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Lavar los papines y cocinarlos con piel en agua hirviendo. Retirarlos cuando estén casi tiernos y cortarlos al medio. Cocinarlos a fuego fuerte en el horno a temperatura alta hasta que estén dorados; retirar y reservar.</li>
</ul>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Pelar la calabaza, cortarla en cubos y colocarlos en una fuente. Cubrir cada trozo con una nuez de manteca. Espolvorear con azúcar y sal. Cocinar a fuego fuerte hasta dorar y mezclar con todos los ingredientes. Condimentar con una vinagreta de jugo de limón, aceite de maíz, chile picado y orégano. Servir.</li>
</ul>
<p></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Crocantes y mediterráneos]]></title>
<link>http://probandodg.wordpress.com/?p=20</link>
<pubDate>Sat, 03 May 2008 14:52:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>probandodg</dc:creator>
<guid>http://probandodg.wordpress.com/?p=20</guid>
<description><![CDATA[
Ingredientes: 1 kg de papas, 50 g de manteca, 30 g de tomates secos, 50 g de aceitunas negras desca]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong><img src="http://www.lanacion.com.ar/anexos/imagen/08/816442.JPG" alt="" /></strong></p>
<p><strong>Ingredientes: </strong>1 kg de papas, 50 g de manteca, 30 g de tomates secos, 50 g de aceitunas negras descarozadas, 150 g de mozzarella fresca, albahaca, 3 huevos, 300 g de pan rallado, 1/3 de taza de leche, aceite de oliva</p>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Hidratar los tomates en agua tibia. Lavar muy bien las papas y cocinarlas, con la piel, en agua hirviendo. Retirarlas cuando estén tiernas y pelarlas en caliente. Reducirlas a puré y agregar la manteca, sal y pimienta. Enfriar en la heladera.</li>
</ul>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Picar los tomates hidratados junto con las aceitunas. Mezclar con la mozzarella rallada, tiritas de hojas de albahaca, sal, pimienta negra y 2 cucharadas de aceite de oliva.</li>
</ul>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Hacer una croqueta grande y colocar en el centro algo de relleno. Darle forma cuadrada, pasar por pan rallado, huevo batido con leche y nuevamente por pan rallado.</li>
</ul>
<ul class="nota">
<li class="trebuchet13">Cocinar en el horno a temperatura alta hasta dorar.</li>
</ul>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La casualidad también ha hecho cosas importantes..]]></title>
<link>http://reflexionesdel29.wordpress.com/?p=92</link>
<pubDate>Thu, 01 May 2008 08:50:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>Martini</dc:creator>
<guid>http://reflexionesdel29.wordpress.com/?p=92</guid>
<description><![CDATA[Me explico, a la hora de los descubrimientos, siempre decimos que se estaba buscando, que investigab]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Me explico, a la hora de los descubrimientos, siempre decimos que se estaba buscando, que investigaban o alguna cosa más que no signifique casualidad, pues bien, hoy en <a href="http://www.20minutos.es">20 minutos</a> he leído una noticia que demuestra lo importante que es a veces la casualidad.</p>
<p>Y es que, objetos que son ahora de vida cotidiana, y que, por consiguiente, nunca nos hemos preguntado como se creó, aparecieron en ella, por arte del más misterioso azar.</p>
<p>Con cosas de vida cotidiana me refiero a, por ejemplo, el coñac, las papas(tipo de patatas), microondas..etc etc.</p>
<p><!--more--></p>
<p>Aqui os dejo las 10 cosas que he visto y que se descubrieron por casualidad:</p>
<p><span></p>
<ul>
<li><strong>Coñac</strong>. En la Edad Media había avispados mercaderes que hervían el vino para evaporar el agua y así poder llevar más producto en el mismo espacio, para después volver a añadirla... Hasta que alguien decidió evitar este último paso y crear una nueva bebida. (Me atrevería a decir que hasta se descubrió por simple pereza de no juntarlo con agua...jajaja)</li>
<li><strong>Caucho vulcanizado</strong>. El vulcanizado es un proceso que evita la descomposición del caucho que descubrió Charles Goodyear en 1839 cuando se le cayó una mezcla de la sustancia con azufre sobre una caldera... Quizá por eso siga vendiendo ruedas tantos años después. (pues ya sabéis de donde vienen vuestros neumáticos goodyear, de dentro de una caldera..jaja)</li>
<li><strong>Papas</strong>. El cocinero George Crum quería satisfacer a un cliente que siempre se quejaba de que hacía las patatas demasiado gruesas, así que las cortó lo más finas que pudo y las frió hasta que quedaran crujientes... 1853 debería ser un año largamente recordado. (Alabemos al cliente <span style="text-decoration:line-through;">cabrón</span>..jajajaja)</li>
<li><strong>Edulcorante</strong>. Si la gente supiera que la sacarina se descubrió en 1879 tras tratar brea de carbón quizá dejarían de usarla tan alegremente. (¿un poco de sacarina? jajaja)</li>
<li><strong>Rayos-X</strong>. Menudo susto debió llevarse Wilhelm Röntgen en 1895 cuando vio los huesos de su mano proyectados en la pared tras colocar unos objetos ante la radiación que producía un chorro de electrones chocando contra una placa metálica. (De hecho el verdadero descubridor murió del susto y fue su compañero quien se lo adjudico..jajajaja) (era una broma....no creo que pasase eso..aunque ya me espero cualquier cosa..jajaja)</li>
<li><strong>Penicilina</strong>. Alexander Fleming no debía ser demasiado limpio, a juzgar por el moho verdoso que se posó sobre una de sus muestras mientras investigaba la gripe en 1928. (gran descubrimiento, a querría tener yo esa "suerte")</li>
<li><strong>Blandi-blub</strong>. Aunque no sea una de esas cosas imprescindibles en nuestra vida cotidiana, muchos niños se han divertido gracias al entusiasmo de James Wright en 1942 a la hora de descubrir una goma artificial. La mezcla de ácido bórico y aceite de silicio no fue exactamente lo que él buscaba. Por cierto, el blandi-blub no explota. (si explotase más de uno no estaría en este mundo ahora..como aquí mister martini..jajajaja)</li>
<li><strong>LSD</strong>. Corría el año 1943 cuando Albert Hofmann intentaba crear un compuesto para estimular el parto a base de dietilamida del ácido lisérgico, aunque lo que descubrió no fue exactamente eso, sino el nombre de una canción para los <em>Beatles</em> años después. (Cotidiano ante todo..jaja)</li>
<li><strong>Microondas</strong>. Originalmente se usaban para los radares aliados en la Segunda Guerra Mundial, hasta que en 1949, con la guerra ya acabada, uno de esos aparatos derritió la barra de caramelo que Percy Spencer, un ingeniero, llevaba en su bolsillo. ( Y el ingeniero dijo..."OUCH!" y después fue feliz..jajaja)</li>
<li><strong>Viagra</strong>. Mrthyr Tydfil, una pequeña villa galesa dedicada a la producción de hierro, fue el escenario en 1992 de las pruebas de una nueva droga contra la angina de pecho... pero los efectos no fueron los esperados. (jajajajajajaajajaja, el mejor de  todos sin duda, cariño! que intentaba curar las anginas...pero mírame!! me puedes colgar un paragüas aquí abajo!! jajajaja, y la mujer... wow! jajaja)</li>
</ul>
<p></span></p>
<p>Bueno pues espero que os hayan gustado, sobretodo e último, que la situación del hombre debió de ser buenísima...a saber cuántas pastillas o lo que fuera, se tomó..jajajajaja</p>
<p>Sin más..</p>
<p>Un saludo</p>
<p style="text-align:center;"><strong><em>Martini</em></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[COMO ENCONTRAR A VERDADEIRA IGREJA]]></title>
<link>http://catolicismo.wordpress.com/2008/05/01/como-encontrar-a-verdadeira-igreja/</link>
<pubDate>Thu, 01 May 2008 05:23:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>José Roldão</dc:creator>
<guid>http://catolicismo.wordpress.com/2008/05/01/como-encontrar-a-verdadeira-igreja/</guid>
<description><![CDATA[A Única Igreja verdadeira, e como reconhecê-la. 
Use esta lista como medida&#8230;

Foi fundada pe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h3><strong>A Única Igreja verdadeira, e como reconhecê-la.</strong><strong> </strong></h3>
<p style="text-align:center;">Use esta lista como medida...</p>
<ul>
<li>Foi fundada pelo Próprio Jesus Cristo em Mt 16,18.</li>
<li>Seria construída em Simão Pedro: Mt 16,18.</li>
<li>Seria defendida pelo Próprio DEUS: Mt 16,18-19.</li>
<li>Teria autoridade dada por Jesus Cristo: Mt 16,19; 18,17-18.</li>
<li>Seria guiada pelo Espírito Santo que habitaria nela: Jo 14:15-17, At 15,28; 16,6.</li>
<li>Seria uma e não poderia ser dividida: Mc 3,24-25.</li>
<li>Teria um só rebanho e um só pastor: Jo 10,16.</li>
<li>Teria Sacerdotes, Bispos e Diáconos: 1Tm 3,1-13.</li>
<li>Tem que ter a celebração da Santa Eucaristia: Jo 6,42-70, At 2,42.</li>
<li>Tem que ser encontrada em todas as nações: Mt 28,19.</li>
<li>Precisa estar presente em todos os séculos: Mt 28,20.</li>
<li>Jesus Cristo disse que Ele estaria com Sua Igreja todos os dias, todos os anos, até o fim do mundo:  Mt 28,20. Isto significa sem intervalos de tempo.</li>
</ul>
<p align="center"><strong>Examine sua Igreja e veja se cumpre TODAS estas exigências.<br />
O fundador NÃO pode ser uma pessoa humana.<br />
Tem que ter uma história contínua indo até mais de 1950 anos no passado.</strong><strong> </strong></p>
<div>
<hr size="2" /></div>
<p align="right"><em><strong>Escrito por Bob Stanley em 1997<br />
Atualizado em 19 de abril de 2000</strong></em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[TESTEMUNHOS PATR&Iacute;STICOS SOBRE A SUCESS&Atilde;O APOST&Oacute;LICA]]></title>
<link>http://catolicismo.wordpress.com/2008/05/01/testemunhos-patrsticos-sobre-a-sucesso-apostlica/</link>
<pubDate>Thu, 01 May 2008 05:13:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>José Roldão</dc:creator>
<guid>http://catolicismo.wordpress.com/2008/05/01/testemunhos-patrsticos-sobre-a-sucesso-apostlica/</guid>
<description><![CDATA[Existem vários escritos do início da era Cristã, que testemunham a estrutura e as característica]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify">Existem vários escritos do início da era Cristã, que testemunham a estrutura e as características da Igreja de Cristo. Nessas obras podem ser encontradas provas sobre questões como a Sucessão dos bispos da Igreja e a Tradição apostólica, por exemplo.</p>
<p align="justify">Transcrevemos algumas passagens da obra de Santo Irineu de Lião, Contra as Heresias, escrita no século II, que combatia com veemência a gnose, heresia presente ainda hoje.</p>
<p align="justify">A obra é dividida em cinco livros, os três primeiros forma escritos durante o papado (bispado) de Santo Eleutério (175-189) e os dois últimos durante o pontificado de São Vitor I (189-198).</p>
<p align="justify">Como foi dito, a obra é composta de cinco livros, por tanto, é muito extensa e tem como objetivo refutar as heresias entre elas, a gnose; ao mesmo tempo em que combate a heresia, ela expõe a verdadeira doutrina Cristã. Por isso, serão expostos nesta seção, alguns fragmentos da obra para mostrar a legitimidade da doutrina da Santa Igreja.</p>
<p align="justify">Esta obra de Santo Irineu demonstra que a Igreja desde os tempos dos primeiros apóstolos, seguia, além das Sagradas Escrituras, a Sagrada Tradição e o Sagrado Magistério; é muito útil para aquele que deseja ter uma noção de eclesiologia e hierarquia da Igreja, pela obra, pode-se constatar que a Igreja é hierarquizada desde os tempos de Jesus Cristo.</p>
<p align="justify">Uma das passagens mais importantes da obra de Santo Irineu de Lião é aquela descreve a sucessão apostólica de São Pedro à Santo Eleutério, o Papa da época de Santo Irineu. Santo Irineu descreve alguns fatos de alguns destes bispos que ao todo são doze Papas. Esta descrição se encontra na primeira parte do terceiro livro, no capítulo 3, versículo 3. Note na linha vermelha sublinhada que Santo Irineu nos da a confirmação de que os apóstolos fundaram e edificaram a igreja e transmitiram o governo episcopal a Lino, ou seja o governo da Igreja Católica foi entregue a outras pessoas após o martírio de São Pedro.</p>
<p align="justify">3,3. "<span style="text-decoration:underline;"><strong>Os bem-aventurados apóstolos que fundaram e edificaram a igreja transmitiram o governo episcopal a Lino</strong></span>, aquele Lino que Paulo lembra na epístola a Timóteo. Lino teve como sucessor Anacleto. Depois dele, em terceiro lugar, depois dos apóstolos, coube o episcopado a Clemente, que tinha visto os próprios apóstolos e estivera em relação com eles, que ainda guardava viva em seus ouvidos a pregação deles e diante dos olhos a tradição. E não era o único, porque nos seus dias viviam ainda muitos que foram instruídos pelos apóstolos. No pontificado de Clemente surgiram divergências graves entre os irmãos de Corinto. Então a igreja de Roma enviou aos coríntios uma carta importantíssima para reuni-los na paz, reavivar-lhes a fé, e reconfirmar a tradição que há pouco tempo tinha recebido dos apóstolos, isto é, a fé num único Deus todo-poderoso, que fez o céu e a terra, plasmou o homem e provocou o dilúvio, chamou Abraão, fez sair o povo do Egito, conversou com Moisés, deu a economia da Lei, enviou os profetas, preparou o fogo para o diabo e os seus anjos. Todos os que o quiserem podem aprender desta carta que este Deus é anunciado pelas igrejas como o Pai de nosso Senhor Jesus Cristo e conhecer a tradição apostólica da igreja, porque mais antiga do que aqueles que agora pregam erradamente outro Deus superior ao Demiurgo e Criador de tudo o que existe.</p>
<p align="justify">A este Clemente sucedeu Evaristo; a Evaristo, Alexandre; em seguida, sexto depois dos apóstolos foi Sisto; depois dele, Telésforo, que fechou a vida com gloriosíssimo martírio; em seguida Higino; depois Pio; depois dele, Aniceto. A Aniceto sucedeu Sóter e presentemente, Eleutério, em décimo segundo lugar na sucessão apostólica, detém o pontificado. Com esta ordem e sucessão chegou até nós, na Igreja, a tradição apostólica e a pregação da verdade. Esta é a demonstração mais plena de que é uma e idêntica a fé vivificante que, fielmente, foi conservada e transmitida, na Igreja, desde os apóstolos até agora."</p>
<p align="justify">Em passagens anteriores, nos versículos 1 e 2 do mesmo capítulo e mesma parte do terceiro livro podemos encontrar o registro da preocupação dos primeiros cristãos em conservar a tradição da Igreja de Cristo (Igreja Católica) descrevendo a sucessão dos bispos das várias igrejas. Note na parte em vermelho e sublinhado que Santo Irineu diz que poderia enumerar todos os bispo estabelecidos nas igrejas pelos apóstolos e seus sucessores, ou seja havia sucessão a qual denominamos sucessão apostólica.</p>
<p align="justify"><strong>Onde está a verdadeira tradição</strong></p>
<p align="justify">3,1. "Portanto, a tradição dos apóstolos, que foi manifestada no mundo inteiro, pode ser descoberta em toda igreja por todos os que queiram ver a verdade. <span style="text-decoration:underline;"><strong>Poderíamos enumerar aqui os bispos que foram estabelecidos nas igrejas pelos apóstolo e os seus sucessores até nós</strong></span>; e eles nunca ensinaram nem conheceram nada que se parecesse com o que essa gente vai delirando. Ora, se os apóstolos tivessem conhecido os mistérios escondidos e os tivessem ensinado exclusiva e secretamente aos perfeitos, sem dúvida os teriam confiado antes de a mais ninguém àqueles aos quais confiavam as próprias igrejas. Com efeito, queriam que os seus sucessores, aos quais transmitiam a missão de ensinar fossem absolutamente perfeitos e irrepreensíveis em tudo, porque, agindo bem, seriam de grande utilidade, ao passo que se falhassem seria a maior calamidade."</p>
<p align="justify">3,2. "Mas visto que seria coisa bastante longa elencar, numa obra como esta, as sucessões de todas as igrejas, limitar-nos-emos à maior e mais antiga e conhecida por todos, à igreja fundada e constituída em Roma, pelos dois gloriosíssimos apóstolos, Pedro e Paulo, e, indicando a sua tradição recebida dos apóstolos e a fé anunciada aos homens, que chegou até nós pelas sucessões dos bispos, refutaremos todos os que de alguma forma, quer por enfatuação ou vanglória, quer por cegueira ou por doutrina errada, se reúnem prescindindo de qualquer legitimidade. <span style="text-decoration:underline;"><strong>Com efeito, deve necessariamente estar de acordo com ela, por causa da sua origem mais excelente, toda a igreja, isto é, os fiéis de todos os lugares, porque nela sempre foi conservada, de maneira especial, a tradição que deriva dos apóstolos."</strong></span></p>
<p align="justify">De suma importância é a parte destacada em azul sublinhado, pois, ela confirma o primado da Santa Igreja em Roma no governo episcopal daqueles que sucederam a São Pedro. Em outras palavras, Santo Irineu de Lião diz que com efeito, toda a igreja, isto é, os fiéis de todos os lugares, deve necessariamente estar de acordo com ela (a igreja de Roma), por causa da sua origem mais excelente e por que nela sempre foi conservada, de maneira especial, a tradição que deriva dos apóstolos. Compare esta passagem com a seguinte passagem do livro dos Atos do Apóstolos:  <span style="text-decoration:underline;"><strong>At 16, 4-5: "Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém. Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia."</strong></span></p>
<p align="center"><strong>Autor: Rogério Amaral Silva</strong></p>
<p align="center"><strong>Fonte: Veritatis Splendor</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Papas a la crema]]></title>
<link>http://cocinemos.wordpress.com/?p=24</link>
<pubDate>Wed, 30 Apr 2008 14:07:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>deziners</dc:creator>
<guid>http://cocinemos.wordpress.com/?p=24</guid>
<description><![CDATA[Receta que me inspiró un nuevo amigo.. tendré que probarla próximamente&#8230;
PAPAS A LA CREMA
I]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Receta que me inspiró un nuevo amigo.. tendré que probarla próximamente...</p>
<p><strong><span style="color:#800080;">PAPAS A LA CREMA</span></strong></p>
<p><span style="color:#800080;">Ingredientes:</span> <br />
1kg de papas<br />
1 cebolla<br />
150grs de panceta<br />
pimienta y sal a gusto<br />
200cc crema de leche</p>
<p><span style="color:#800080;">Preparado:</span><br />
Cortas las papas en rebanadas finitas en una tortera enmantecada, las colocas en capas, en el medio colocar capas de cebolla picada y panceta, otra de papas, otra de cebolla y panceta y se rocia con la<br />
crema de leche, agregar sal y pimienta a gusto, poner al horno y gratinar, por 25 minutos.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pequeno-almoço de Papas de Aveia, Amêndoas e Sumo de Melancia]]></title>
<link>http://receitasvegetarianas.wordpress.com/?p=40</link>
<pubDate>Wed, 30 Apr 2008 10:28:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Joao Leitao</dc:creator>
<guid>http://receitasvegetarianas.wordpress.com/?p=40</guid>
<description><![CDATA[Pois mais uma pequena delícia pela manhã. Agora é a época das melancias e resolvi fazer um sumin]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Pois mais uma pequena delícia pela manhã. Agora é a época das melancias e resolvi fazer um suminho mesmo fresquinho depois de ter deixado a dita melancia no frigorifico.</p>
<p>Fiz papas de aveia com um pouco de sal marinho e um grande punhado de amêndoas. Quando já estava tudo bem cozido e as papas não tinhas já muita água ( atenção para não queimar. As papas de aveia necessitam de estar sempre a ser mexidas senão pegam ou queimam, depois para limpar o tacho é do caraças...). Deitem tudo para dentro de uma forma de bolos rectangular e passado algum tempo estava tipo bolo, mas rigo. Cortei umas fatias e despejei em cima o sumo de melancia. Muito bom. Fica diferente.</p>
<p>Eu como gosto muito de contrastes, gosto de por o sumo frio em cima das papas mornas. E sabem da melhor? vou comer mais um bocadinho. Bons pequenos-almoços! Boas papas!</p>
<h2>Papas de Aveia com Amêndoas</h2>
<p><strong>ingredientes (serve 2 pessoas ou então 1 comilão)</strong></p>
<ul>
<li>3 punhados de flocos de aveia</li>
<li>água</li>
<li>pitada de sal marinho</li>
<li>2 punhados de amêndoas</li>
</ul>
<h2>Sumo de Melancia</h2>
<p>Basicamente é tirar a casca da melancia e deitar no copo misturador. Se tirar as pevides (caroços) fica melhor.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O NOME "IGREJA CATÓLICA", DESDE OS APÓSTOLOS - CITAÇÕES DOS CRISTÃOS PRIMITIVOS]]></title>
<link>http://catolicismo.wordpress.com/2008/04/28/citaes-sobre-o-nome-igreja-catlica/</link>
<pubDate>Mon, 28 Apr 2008 21:37:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>José Roldão</dc:creator>
<guid>http://catolicismo.wordpress.com/2008/04/28/citaes-sobre-o-nome-igreja-catlica/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Quando Jesus Cristo diz: “Tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei A MINHA IGREJA, e as ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify">"Quando Jesus Cristo diz: “Tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei <strong>A MINHA IGREJA</strong>, e as portas do inferno não prevalecerão contra ELA” (Mt 16, 18.) <em>a que Igreja se refere</em>? Não é ao Protestantismo, nem a nenhuma Igreja protestante em particular, porque <strong>as Igrejas protestantes só começaram a existir no século XVI</strong>.</p>
<p align="justify">Refere-se, sem dúvida alguma, à <strong>IGREJA CATÓLICA</strong>; é fácil demonstrá-lo.</p>
<p align="justify">Logo nos inícios da Igreja, os seguidores de Cristo foram designados com o nome de cristãos. Assim podiam distinguir-se dos filósofos pagãos e dos judeus ou seguidores da sinagoga. Este nome de cristãos como se sabe, já vem na própria Bíblia, e tal denominação começou em Antioquia: “em Antioquia é que foram os discípulos denominados CRISTÃOS, pela primeira vez” (At 11, 26), “Então Agripa disse a Paulo: Por pouco me não persuade a fazer-me CRISTÃO” (At 26, 28). “Se padece como CRISTÃO, não se envergonhe; mas glorifique a Deus neste nome” (1Pd 4, 16).</p>
<p align="justify">Aconteceu, porém que, tão logo a Igreja começou a propagar-se, começaram a aparecer os hereges, seguindo doutrinas diversas daquela que tinha sido recebida dos Apóstolos, <strong>mas tomando o nome de cristãos, pois também criam em Cristo e d’Ele se diziam discípulos. Era preciso, portanto, um novo nome para designar a verdadeira Igreja, distinguindo-a dos hereges.</strong> E desde tempos antiqüíssimos, desde os tempos dos Apóstolos, a Igreja começou a ser designada como <strong>IGREJA CATÓLICA</strong>, isto é, <strong>UNIVERSAL</strong>, a Igreja que está espalhada por toda a parte, <strong>para diferençá-la dos hereges, pertencentes às igrejinhas isoladas que existiam aqui e acolá.</strong></p>
<h3><strong>70 a 107 d.C.</strong></h3>
<p align="justify">1. Já Santo Inácio de Antioquia, que foi <strong>contemporâneo dos Apóstolos</strong>, pois nasceu mais ou menos no ano 35 da era cristã e, segundo Eusébio de Cesaréia no seu <em>Chrónicon</em>, foi bispo de Antioquia, entre os anos <strong>70 e 107</strong>, já <strong>Santo Inácio</strong> nos fala abertamente da Igreja Católica, na sua <em>Epístola aos Esmirnenses</em>: “<strong>Onde comparecer o Bispo, aí esteja a multidão, do mesmo modo que, onde estiver Jesus Cristo, aí está a <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span></strong>” (<em>Epístola aos Esmirnenses c 8, 2</em>).</p>
<p align="justify">2. Outro <strong>contemporâneo dos Apóstolos</strong> foi <strong>São Policarpo, bispo de Esmirna</strong>, que nasceu no <strong>ano 69</strong> e foi <strong>discípulo de São João Evangelista</strong>. Quando São Policarpo recebeu a palma do martírio, a Igreja de Esmirna escreveu uma carta que é assim endereçada: “A Igreja de Deus que peregrina em Esmirna à Igreja de Deus que peregrina em Filomélio e a <strong>todas as paróquias da <span style="text-decoration:underline;">IGREJA SANTA E CATÓLICA</span> em todo o mundo</strong>”. Nessa mesma Epístola se fala de uma oração feita por São Policarpo, na qual ele “fez menção de todos quantos em sua vida tiveram trato com ele, pequenos e grandes, ilustres e humildes, e <strong>especialmente de toda a IGREJA CATÓLICA, </strong><strong>espalhada por toda a terra</strong>” (c. 8).</p>
<h3><strong>2º Século d. C.</strong></h3>
<p align="justify">3. O <strong>Fragmento Muratoriano</strong> que é <strong>uma lista feita no segundo século, dos livros do Cânon do Novo Testamento</strong> fala em livros apócrifos que “<strong>não podem ser recebidos na <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span></strong>”.</p>
<p align="justify">4. <strong>São Clemente de Alexandria</strong> (também do <strong>século segundo</strong>) responde à objeção dos infiéis que perguntam: “<em>como se pode crer, se há tanta divergência de heresias, e assim a própria verdade nos distrai e fatiga, pois outros estabelecem outros dogmas</em>?” Depois de mostrar vários sinais pelos quais se distingue das heresias a verdadeira Igreja, assim <strong>conclui São Clemente</strong>: “<em>Não só pela essência, mas também pela opinião, pelo princípio pela excelência, <strong>só há uma Igreja antiga e é a <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span></strong>. Das heresias, umas se chamam pelo nome de um homem, como as que são  chamadas por Valentino, Marcião e Basílides; outras, pelo lugar donde vieram, como os Peráticos; outras do povo, como a heresia dos Frígios; outras, de alguma operação, como os Encratistas; outras, de seus próprios ensino, como os Docetas e Hematistas</em>". (Stromata 1.7. c. 15).</p>
<p align="justify"><strong></strong></p>
<h3>3º Século d.C em diante.</h3>
<p align="justify">5. No século III, <strong>Firmiliano, bispo de Capadócia</strong>, diz assim: “<strong>Há uma só esposa de Cristo que é a <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span>”</strong> (Ep. De Firmiliano nº 14).</p>
<p align="justify">6. <strong>São Frutuoso</strong>, martirizado no <strong>ano 259</strong>, diz: "é necessário que eu tenha em mente a <strong><span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span>, difundida desde o Oriente até o Ocidente</strong>”. (Ruinart. Acta martyrum pág 192 nº 3).</p>
<p align="justify">7. <strong>Lactâncio</strong>, convertido ao cristianismo no<strong> ano 300</strong>, diz: “<strong>Só a <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span> é que conserva o verdadeiro culto</strong>. Esta <strong>é a fonte da verdade; do qual se alguém sair, está privado da esperança de vida e salvação eterna</strong>” (Livro 4º cap. III).</p>
<p align="justify">8. <strong>São Paciano de Barcelona</strong> (morto no <strong>ano 392</strong>) escreve na sua epístola a Simprônio: “Como, depois dos Apóstolos, apareceram as heresias e com nomes diversos procuram cindir e dilacerar em partes aquela que é a rainha, a pomba de Deus, não exigia um sobrenome o povo apostólico, para que se distinguisse a unidade do povo que não se corrompeu pelo erro?... Portanto, entrando por acaso hoje numa cidade populosa e encontrando marcionistas, apolinarianos, catafrígios, novacianos e outros deste gênero, <em>que se chamam cristãos</em>, <strong>com que sobrenome eu reconheceria a congregação de meu povo, se não se chamasse <span style="text-decoration:underline;">CATÓLICA</span>?</strong> (Epísola a Simprônio nº 3). E mais adiante, na mesma epístola: <strong>“Cristão é o meu nome; <span style="text-decoration:underline;">CATÓLICO</span>, o sobrenome</strong>” (idem nº 4).</p>
<p align="justify">9. <strong>São Cirilo de Jerusalém</strong> (do mesmo <strong>século IV</strong>) assim instruiu os catecúmenos “Se algum dia peregrinares pelas cidades, <strong>não indagues simplesmente onde está a casa do Senhor, porque também as outras seitas de ímpios e as heresias querem coonestar com o nome de casa do Senhor, as suas espeluncas; nem perguntes simplesmente onde está a igreja, <em>mas onde está a <span style="text-decoration:underline;">IGREJA CATÓLICA</span></em>; <em>este é o NOME PRÓPRIO desta SANTA MÃE de todos nós, que é também a ESPOSA DE NOSSO SENHOR JESUS CRISTO</em>”</strong> (Instrução Catequética c. 18; nº 26).</p>
<p align="justify">10.<strong> Santo Agostinho</strong> (do <strong>séc V</strong>) dizia: “Deve ser seguida por nós aquela religião cristã, a comunhão daquela Igreja <strong>que é a <span style="text-decoration:underline;">CATÓLICA</span>, e CATÓLICA, é chamada não só pelos seus, mas também por todos os seus inimigos</strong>” (Verdadeira religião c 7; nº 12).</p>
<p align="justify">11. E quando o <strong>Concílio de Constantinopla</strong>, no <strong>ano de 381</strong>, colocou, no seu Símbolo estas palavras: “<strong>Cremos na Igreja Una, Santa, <span style="text-decoration:underline;">CATÓLICA</span> e Apostólica</strong>”, isto não constituía novidade alguma, pois já desde tempo antiquíssimo, se vinha recitando no Credo ou Símbolo dos Apóstolos: <strong>creio na Santa Igreja <span style="text-decoration:underline;">CATÓLICA</span></strong>.</p>
<p align="justify">
<p align="justify">Não são poucos os exemplos aqui expostos, nem tampouco os únicos. No entanto creio que são suficientes para provar historicamente, ou seja, por meio de citações em documentos historicamente comprovados, que <strong>a Igreja que Jesus Cristo fundou é</strong> a mesma que os apóstolos continuam até hoje em uma sucessão <strong>ininterrupta por mais de 2000 anos: a Igreja Católica.</strong></p>
<p align="justify">
<p align="justify"><strong>Fontes:</strong></p>
<h6><em></em></h6>
<h5><em>- Pe. Divino Antônio Lopes, </em><em>Instituto Missionário dos Filhos e Filhas da Paixão de Nosso Senhor Jesus Cristo e das Dores de Maria Santíssima (http://www.filhosdapaixao.org.br)</em></h5>
<h5><em>- Santo Inácio de Antioquia, Epístola aos Esmirnenses c 8, 2</em></h5>
<h5><em>- São Paciano de Barcelona, Epístola a Simprônio nº 3</em></h5>
<h5><em>- São Clemente de Alexandria, Stromata 1.7. c. 15</em></h5>
<h5><em>- Firmiliano, Ep. De Firmiliano nº 14</em><em></em></h5>
<h5><em>- São Frutuoso, Ruinart. Acta martyrum pág 192 nº 3</em><em></em></h5>
<h5><em>- Lactâncio, Livro 4º cap. III</em><em></em></h5>
<h5><em>- São Cirilo de Jerusalém, Instrução Catequética c. 18; nº 26</em></h5>
<h5><em>- A Verdadeira Religião, Santo Agostinho</em></h5>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ALGUNOS PAPAS IMPÍOS DE LA EDAD MEDIA]]></title>
<link>http://apologista.wordpress.com/?p=1084</link>
<pubDate>Wed, 23 Apr 2008 14:20:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>apologista</dc:creator>
<guid>http://apologista.wordpress.com/?p=1084</guid>
<description><![CDATA[
 

Papa Alejandro VI
 
La prueba de que el Papado era todo menos santo es su vergonzosa historia ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;" align="center"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:large;color:#8b0000;"><strong></strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;" align="center"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;"><a class="image" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Imagen:Alexander_VI_-_Pinturicchio_detail.jpg"><img longdesc="Alexander_VI_-_Pinturicchio_detail.jpg" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Alexander_VI_-_Pinturicchio_detail.jpg/250px-Alexander_VI_-_Pinturicchio_detail.jpg" alt="" width="250" height="294" /></a>Papa Alejandro VI</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">La prueba de que el Papado era todo menos santo es su vergonzosa historia entre los siglos VIII-XIV. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">Veamos algunos ejemplos que fueron ocultados por la Iglesia Católica y sacados a la luz en este siglo: </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Sergio II</span></strong> (904-911 d.C) quien obtuvo la oficina papal por medio del asesinato, y quien fuera llamado <strong>“el Papa Monstruo”</strong>. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Juan XII</span></strong> (931-935 d.C) fue muy corrupto y no tenía respeto por las mujeres solteras, casadas o viudas. Éste fue asesinado por un marido celoso. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Bonifacio VII</span></strong> (984-985 d.C) fue un ladrón, asesino y sucio. Envenenó al <strong>Papa Juan XIV</strong> y más tarde él mismo fue envenenado. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Benedicto VIII</span></strong> (1012-1024 d.C) tomó el oficio papal por un chantaje. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Benedicto IX</span></strong> (1033-1045 d.C) fue elegido Papa a los doce años por medio de arreglos monetarios. Más tarde, aún siendo joven, cometió crímenes, homicidios, y adulterios en pleno día. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Inocencio XII </span></strong>(1194-1216 d.C) fue homicida de un millón de “herejes” al crear la <em>“santa inquisición”</em>. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Bonifacio VIII</span></strong> (1294-1303 d.C) practicó la brujería, llamó mentiroso e hipócrita a Jesús, dijo ser ateo, y negó la vida futura. Fue homicida y pervertido sexual. Durante el reinado de este vil Papa, Dante visitó Roma y la describió como <em>“el alcantarillado de la corrupción”</em> y puso a Bonifacio VIII (junto con el <strong>Papa Nicolás III y Clemente V</strong>) en <em>“las profundidades del infierno.”</em> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Juan XXII</span></strong> (1410-1415 d.C) fue acusado por 37 testigos---<em>obispos y sacerdotes en su mayoría</em>--- de fornicación, adulterio, incesto, sodomía, hurto, y homicidio. Violó a 300 monjas. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Sixto IV</span></strong> (1471-1484 d.C) tuvo dos hijos ilegítimos de su manceba Teresa a los cuales hizo cardenales. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El Papa <strong><span style="text-decoration:underline;">Inocencio VIII</span></strong> (1484-1492 d.C) tuvo 16 hijos de varias mujeres. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Alejandro VI</span></strong> (1492-1521 d.C) ganó el papado con chantajes. Cuando era Cardenal y Obispo vivió en pecado con Vanezza de Catanei. Vivió en incesto con sus dos hermanas y con su propia hija. El 31 de Octubre de 1501 hizo una orgía sexual en el Vaticano. Sólo se preocupó por los intereses materiales para sus hijos y a ganar más territorios para su familia. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa Pablo III</span></strong> (1534-1549 d.C) siendo cardenal tuvo cuatro hijos, y en el día de su coronación celebró el bautismo de sus dos bisnietos. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"><span style="font-size:small;">El <strong><span style="text-decoration:underline;">Papa León X</span></strong> (1513-1521 d.C) fue Papa a los trece años y bendijo la muerte por fuego a los herejes. En esta época Lutero visitó Roma y se asqueó por todo lo que vio y oyó. ¿Se puede creer que los Papas eran infalibles “excátedra” siendo inmorales y muy alejados de Cristo y su palabra? Por eso los protestantes no creen en el catolicismo. Para mayor información sobre el escandaloso papado, lea el libro de <strong><span style="text-decoration:underline;">E.R, Chamberlein</span>, “<span style="text-decoration:underline;">Los Papas Malos</span>”</strong>.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-family:'Georgia','serif';"></span></p>
<p style="margin:0;"> </p>
<p style="margin:0;"><a href="http://www.elevangeliodelreino.org/"><span style="color:#000000;">www.elevangeliodelreino.org</span></a></p>
<p style="margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><a href="http://www.esnips.com/web/BibleTeachings"><span style="text-decoration:underline;"><span style="color:#810081;">www.esnips.com/web/BibleTeachings</span></span></a> (Estudios en español e inglés por Apologista)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Gregorio Magno]]></title>
<link>http://loscristianos.wordpress.com/?p=24</link>
<pubDate>Sun, 13 Apr 2008 01:50:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>Lactancio</dc:creator>
<guid>http://loscristianos.wordpress.com/?p=24</guid>
<description><![CDATA[El siervo de los siervos de Dios
Gregorio nació en Roma hacia el año 540. Era originario de una ri]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">El siervo de los siervos de Dios</span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Gregorio nació en Roma hacia el año 540. Era originario de una rica familia patricia romana, la gens Anicia, cristiana desde hacía mucho tiempo: su bisabuelo era el papa Félix III y dos de sus tías paternas eran monjas. Pero Gregorio estaba destinado a una carrera secular, por lo que recibió una sólida formación intelectual.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Se dedicó a la política de joven y en 573 alcanzó el puesto de prefecto de Roma (præfectus urbis), la dignidad civil más grande a la que podía aspirarse. Pero renuncia pronto a este difícil cargo y se hace monje.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Tras la muerte de su padre, en 575 transformó su residencia familiar en el Celio en un monasterio con el nombre de San Andrés (donde hoy se alza la iglesia de San Gregorio Magno). En el año 579 el papa Pelagio II lo ordena diácono y lo envía como apocrisiario a Constantinopla.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Gregorio regresa a Roma en 585 ó 586 y ocupa el cargo de secretario de Pelagio II. Las aguas del Tíber se desbordan y siembran la desolación. Personas ahogadas, palacios destruidos, hambre y, finalmente, la peste, son el balance de aquella tragedia. Una de las víctimas de la peste es el Papa y es entonces cuando Gregorio es elegido para sucederlo en febrero de 590, quedando así apartado definitivamente de la soledad del monasterio.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Como Papa, Gregorio se ve obligado a enfrentar las arduas responsabilidades que pesan sobre todo obispo del siglo VI, pues no pudiendo contar con ayuda efectiva bizantina los ingresos económicos que reportan las posesiones de la Iglesia hacen que el papa sea la única autoridad de la cual los ciudadanos de Roma pueden esperar algo. No está claro si para esta época existía aún el Senado romano, pero en todo caso no interviene en el gobierno. Solo él disponía de los recursos necesarios para asegurar la provisión de alimentos de la ciudad y distribuir limosnas para socorrer a los pobres. Para esto emplea los vastos dominios administrados por la Iglesia, y también escribe al pretor de Sicilia solicitándole el envío de grano y de los bienes de la Iglesia.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Intenta infructuosamente que las autoridades imperiales de Rávena reparen los acueductos de Roma, destruidos por el rey ostrogodo Vitiges en el año 537.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">En el año 592 la ciudad es atacada por el rey lombardo Agilulfo. En vano se espera la ayuda imperial; ni siquiera los soldados griegos de la guarnición reciben su paga. Es Gregorio quien debe negociar con los lombardos, logrando que levanten el asedio a cambio de un tributo anual de 500 libras de oro (probablemente entregadas por la Iglesia de Roma). Así, negocia una tregua y luego un acuerdo para delimitar la Tuscia, que a partir de ahora será lombarda.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Gregorio es autor de una <em>Regula pastoralis</em>, manual de moral y de predicación destinado a los obispos. «Importa que el pastor sea puro en sus pensamientos, intachable en sus obras, discreto en el silencio, provechoso en las palabras, compasivo con todos, más que todos levantado en la contemplación, compañero de los buenos por la humildad y firme en velar por la justicia contra los vicios de los delincuentes. Que la ocupación de las cosas exteriores no le disminuya el cuidado de las interiores y el cuidado de las interiores no le impida el proveer a las exteriores», escribe.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">En el año 600 ordenó que se recopilaran los escritos de los cánticos o himnos cristianos primitivos (conocidos también como Antífonas, Salmos o Himnos). Dichas liturgias de alabanza a Dios eran celebradas en las antiguas catacumbas de Roma ya en el año 52, iniciadas por Simón Pedro al margen del gobierno romano que, por supuesto, celebraba sólo fiestas paganas. Estas antífonas fueron perdidas debido al cisma o diáspora de los ciudadanos romanos por las constantes guerras romano-bárbaras al tratar de catequizarlas después de que el emperador Constantino en el año 323 declarase la cristiandad como religión oficial en el Imperio Romano. La recopilación de Gregorio se conoció desde entonces como <em>Antifonario de los cantos gregorianos</em>, en su honor.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">El Antifonario permaneció atado al altar de San Pedro, pero desapareció. Tras una búsqueda infructuosa de estas obras por parte de Francia en el siglo XIX, el papa Pío X encomendó a los monjes benedictinos de la abadía de Solesmes la reproducción fiel de estas melodías cristianas.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">La nueva recopilación fue llamada <em>Edición Vaticana del Canto Gregoriano</em>, haciéndose esta edición oficial el 22 de noviembre de 1903, cuando el canto gregoriano quedó plenamente reconocido como el canto oficial de la Iglesia Católica.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Gregorio falleció el 12 de marzo del año 604 habiendo renovado el culto y la liturgia y reorganizado la caridad en la Iglesia. Sus obras teológicas y la autoridad de las mismas fueron indiscutidas hasta la llegada del protestantismo.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Llamado <em>Magno</em> por sus importantes escritos teológicos, fue el sexagésimo cuarto sucesor de Pedro, fue el primer monje en alcanzar la dignidad pontificia y probablemente la figura definitoria de la posición medieval del papado como poder separado del Imperio Romano.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Se hacía llamar «Siervo de los siervos de Dios», título que pasó a ser desde entonces patrimonio de todos los Papas.</span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ALGUNAS JOYITAS DEL PONTIFICADO ROMANO]]></title>
<link>http://apologista.wordpress.com/?p=644</link>
<pubDate>Wed, 09 Apr 2008 00:35:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>apologista</dc:creator>
<guid>http://apologista.wordpress.com/?p=644</guid>
<description><![CDATA[ 
 
&#8220;Por sus frutos los conoceréis&#8221; (Jesucristo)
 
Papa Esteban VI (896-97)
 


 ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center"> </p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><em><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">"Por sus frutos los conoceréis" (Jesucristo)</span></em></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:left;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"></span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Esteban VI (896-97)</span></strong><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></strong><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center">
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">      </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:13.5pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Formoso (891-896)</span></strong><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">("El Papa Apestoso que olía a muerto")</span></strong><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">El Papa Estaban VI hizo exhumar el cadáver del Papa Formoso,y por orden papal se revistió al putrefacto cadáver de las ropas pontificias, y se le sentó en un trono papal. Sobre la calavera se colocó una corona y el Cetro del Santo Oficio fue colocado entre los cadavéricos dedos del difunto pontífice. En la sala del Juicio, inundaba el ambiente el putrefacto hedor del cadáver. El Papa Esteban interrogó al cadáver y al no recibir respuesta, procedió a condenarlo. Se le cortaron los tres dedos de la mano derecha que son los que utilizan los Papas para bendecir, y después de despojar al cadáver de sus sacros ropajes, este fue arrastrado por una carroza papal por las calles de Roma y luego tirado su mutilado cadáver a las aguas del Tiber. Los cargos de que el Papa Formoso fue encontrado culpable eran de "Haber usurpado la Silla de San Pedro". Eran tiempos que la Sede de San Pedro estaba en poder de los grandes feudatários de Italia. hizo exhumar el cadáver del Papa Formoso, y por orden papal se revistió al putrefacto cadáver de las ropas pontificias, y se le sentó en un trono papal. Sobre la calavera se colocó una corona y el Cetro del Santo Oficio fue colocado entre los cadavéricos dedos del difunto pontífice. En la sala del Juicio, inundaba el ambiente el putrefacto hedor del cadáver. El Papa Esteban interrogó al cadáver y al no recibir respuesta, procedió a condenarlo. Se le cortaron los tres dedos de la mano derecha que son los que utilizan los Papas para bendecir, y después de despojar al cadáver de sus sacros ropajes, este fue arrastrado por una carroza papal por las calles de Roma y luego tirado su mutilado cadáver a las aguas del Tiber. Los cargos de que el Papa Formoso fue encontrado culpable eran de "Haber usurpado la Silla de San Pedro". Eran tiempos que la Sede de San Pedro estaba en poder de los grandes feudatários de Italia</span><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"><span> </span>Sergio "Calígula"  II</span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Sergio II</span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"> </span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"><span>                   </span></span></strong><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Que reinó del 904 al 911 obtuvo la oficina papal por medio del asesinato. Los anales de la iglesia de Roma hablan sobre su vida en pecado con Marozia, la conocida prostituta de esa época quien le engendró varios hijos ilegítimos. Este papa es descrito por Baronio y otros escritores eclesiásticos como un monstruo y por Gregorio como un criminal  aterrorizante. Dice un historiador: “Por espacio de siete ajos este hombre ocupó la silla de san Pedro, mientras que su concubina, imitando a Semíramis madre, Reinaba en la corte con tanta pompa y lujuria, que traía a la mente los peores días del viejo Imperio”(Italia Medieval, pag. 331)  Refiriéndose a otra, dice: “Esta mujer Teodora de nombre, junto con Marozia, la prostituta del Papa. llenaron la silla papal con sus hijos bastardos y convirtieron su palacio en un laberinto de ladrones.” Y así, comenzando con el reino del papa Sergio,vino el periodo (904-963), conocido como “el reinado papal de los fornicarios”. </span><span style="font-size:24pt;color:darkolivegreen;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><a name="116464959067747015"></a><strong><span style="font-size:12pt;color:#334477;font-family:&#34;"><span> </span>Juan "Robin Hood" XV</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:#cccccc;font-family:&#34;"><br />
</span><strong><span style="font-size:14pt;color:#365f91;font-family:&#34;">JUAN XV</span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">. El papa Juan XV (985-996) dividió las finanzas de la Iglesia entre sus familiares (Liber pontificalis vol.2 p.246) lo que letrajo la reputación de ser codicioso, de torpes ganancias y corrompido en todas sus açciones (Annali d'Italia Vol.5 p.498). </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><a name="116464855201637326"></a><span><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7317/4207/1600/370133/juanXII.jpg"></a><span><span style="font-size:small;font-family:Calibri;"> </span></span></span><span style="font-size:12pt;color:#cccccc;font-family:&#34;"><br />
</span><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Papa Don Juan XII</span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#365f91;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#365f91;font-family:&#34;">PAPA JUAN XII</span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> (955-963 d.C). A los veinte años de edad, el Conde Octaviano fue elegido Papa con el nombre de Juan XII. Fue una figura de triste recuerdo. Educado como un aristócrata, se dedicó más a la caza y a los placeres del cuerpo que a los problemas del espíritu y de la Iglesia. Juan XII fue supuestamente el primer Papa homosexual de la historia, según el libro 'Los Papas' de Eric John, publicado en 1964, a Juan XII le gustaban los adolescentes jóvenes y musculosos, e incluso se dice que habría premiado las proezas sexuales de sus amantes concediéndoles obispados muy selectos. Fue además nieto de una prostituta. Levantó la ira del pueblo al convertir el Palacio Laterano en “una casade prostitución pública” (Patrologine Latinae Vol. 136, pag. 900) y fue descrito por el Liber Latinaes (Vol.2 p.246) con las siguientes palabras: “Pasó toda su vida en adulterio”. Juan XXII murió el 14 de Mayo de 964 al parecer asesinado por un marido que había sorprendido al Papa en el lecho de su mujer, aunque otra versión dice que murió de apoplegía en pleno acto sexual. </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Bonifacio VII (984-985)</span></strong><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Calibri;"> </span></span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> fue un ladrón, asesino y sucio. Envenenó al Papa Juan XV y más tarde el mismo también fue envenenado.El papa Bonifacio VII (984-985) mantuvo su posición a través decuantiosas distribuciones de dinero robado. El obispo de Orleans se refirió a el (y tambien a Juan XII y León VIII), como “monstruos de culpabilidad, llenos de sangre y suciedad” y como “anticristos sentados en el templo de Dios”. Además,  Bonifacio fue un asesino. Hizo que el papa Juan XIV  fuera encarcelado y envenenado. Cuando el papa Juan murió, el pueblo romano arrastró su cuerpo desnudo por las calles. La sangrienta masa humana qué había Sido un papa, fue dejada a los perros. A la mañana siguiente, sin embargo, algunos sacerdotes lo enterraron secretamente. (Enciclopedia católica. El otro lado de Roma. p. 115).  Bonifacio asesinó al papa Benedicto VI estrangulándolo. El papa Silvestre II lo llamó “un horrendo monstruo que sobrepasó a todo mortal en su maldad” (Sacrorum Conciliorum Vol. 19, p.132). Pero, evidentemente, el papa Silvestre no era mucho Mejor, pues la Enciclopedia católica dice qué “... el pueblo Le consideraba como un mago pactando con el diablo” (Vol. 14, pag. 372)</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><a name="116465001300220356"></a><span style="color:#334477;"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7317/4207/1600/666007/benedicto8.jpg"><span style="font-size:12pt;color:#334477;font-family:&#34;text-decoration:none;"> </span></a></span><span style="font-size:12pt;color:#cccccc;font-family:&#34;"><br />
</span><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Beneficio <span> </span>VIII</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:#cccccc;font-family:&#34;"><br />
</span><strong><span style="font-size:14pt;color:#365f91;font-family:&#34;">BENEDICTO VIII (1012-1024)</span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> “compró el oficio de papa por medio dechantaje”. Obstaculizado en su elección, pidió ayuda a Enrique II que se hizo coronar en Roma. Estableció que los clérigos no se casasen y así el dio paso a los curas pedófilos de la historia Católico-Romana.</span><span style="font-size:12pt;color:#cccccc;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<div style="border-right:#bbbb99 1pt dotted;border-top:#bbbb99 1pt dotted;background:white;border-left:#bbbb99 1pt dotted;border-bottom:#eeeeee 1pt solid;padding:2pt 11pt 2pt 22pt;">
<p class="MsoNormal" style="background:white;line-height:normal;text-align:justify;margin:0 0 10pt;padding:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
</div>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"><span> </span>Papa</span></strong><span style="font-size:12pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Pillo II</span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Pío II (1458-1464</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">)</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">se dice que fue el padre de muchos hijos  ilegítimos. Hablaba en público sobre los métodos que usaba para seducir a Las mujeres, aconsejaba a los jóvenes y hasta ofrecía instruirlos enmétodos de auto indulgencia. Pío fue seguido de Pablo II (1464-1471), quien mantenía la casa llena de concubinas. Su tiara papal estaba tan cuajada de joyas, que sobrepasaba el valor de un palacio.</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Sixto IV</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> (1471-1484)</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:13.5pt;color:black;font-family:&#34;">Papa Sexo IV</span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Éste tuvo dos hijos ilegítimos de su manceba Teresa a Los cuales hizo cardenales. Financió sus guerras vendiendo posiciones eclesiásticas al más alto postor y usó el papado para enriquecerse él y sus familiares. Hizo cardenales a ocho de sus sobrinos, aunque algunos de ellos era aún niños. En cuanto al lujo y extravagancias, rivalizó con los césares. El y sus familiares sobrepasaron a las  antiguas familias romanas tanto en riquezas como en pompa.</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"><span> </span>Papa "casto Inocencio (VIII mujeres)"</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Inocencio VIII</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> (1484-1492)</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"></span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">De Inocente sólo tenía el nombre. Tuvo dieciséis hijos de varias mujeres. No negó que fueran sus hijos engendrados en el Vaticano. Como muchos otros papas, multiplicó los oficios clericales y los vendió por vastas sumas de dinero. incluso permitió corridas de toros en la plaza de San Pedro.</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:royalblue;font-family:&#34;"><span> </span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:#003300;font-family:&#34;">Papa <em>"cara de ángel"</em> Alejandro (VI amantes).</span></strong><span style="font-size:12pt;color:#003300;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:#003300;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Alejandro VI</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> (1492-1503).</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Este hombre, a quien Gibbon llamó «el Tiberio de la Roma cristiana», fue demasiado perverso incluso para un papa del Renacimiento. Se decía que jamás se equivocó al valorar a una mujer hermosa, aun cuando ya era senil. Tuvo diez hijos ilegítimos conocidos, cuatro de ellos (entre éstos, el célebre César y Lucrecia) eran de Vanozza. Cuando sus atractivos se desvanecieron, el papa, a sus cincuenta y ocho años, tomó otra amante. Tenía fama de haber cometido su primer asesinato a la edad de doce años. Hundió repetidas veces su arma blanca en el estómago de otro niño. Durante su juventud, sus inclinaciones amorosas no fueron un secreto para nadie. Su desgracia fue tener a un papa por tío, Calixto III. Uno de sus minúsculos hábitos predilectos era nombrar cardenales a cambio de una considerable suma; inmediatamente después, los envenenaba y volvía a empezar con los candidatos a reemplazarlos. Usaba la «cantarella», una mixtura compuesta sobre todo de sales arsenicales. La Iglesia, decretó, era susceptible de heredar los bienes y enseres del cardenal. Él, naturalmente, como vicario de Cristo era la Iglesia. También se dijo que Alejandro había mantenido relaciones incestuosas con su hija, la atractiva Lucrecia. De ser así, lo cual es incierto, representaría todo un récord, incluso para un papa del Renacimiento, haber tenido relaciones sexuales con tres generaciones de mujeres: su hija, la madre y la abuela de ésta. Tuvo muchos hijos entre legítimos y bastardos y estaba orgulloso de todos ellos. Bautizó a sus hijos y les dio la mejor educación que la simonía podía costear. Ofició en sus bodas en el Vaticano, casándolos con las mejores familias de su tiempo.</span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"><span> </span>Papa"Leonino" X</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span><span style="font-size:small;font-family:Calibri;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa León X (1513-1521) </span></strong><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"></span></strong><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></strong><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Fue elegido para 27 oficios diferentes clericales antes de tener 13 años de edad. Fue enseñado a considerar Ios cargos eclesiásticos sólo como un medio de ganancia. Con su  producto compró el cargo y declaró que el quemar a herejes era una orden divina. Fue durante esos días que Martín Lutero, siendo  aún sacerdote de la iglesia Romana, viajó a Roma.  Al ver por primera vez la Ciudad de las Siete Colinas, cayó al suelo diciendo: “Santa Roma, te saludo”. No había pasado mucho tiempo en dicha ciudad, cuando pudo darse cuenta de que Roma era  todo menos una ciudad santa. Pudo ver que la iniquidad existía en todas las clases del clero. Los sacerdotes contaban chistes indecentes y usaban palabras profanas, incluso en la misa. Lutero describió a los papas de la época como peores en su conducta que los emperadores paganos y explica que los banquetes de la corte papal eran servidos por doce mujeres desnudas. “Nadie puede imaginarse los pecados tan infames y los actos que son cometidos en Roma -dijo- tienen que ser vistos y escuchados para ser creídos. Tanto es así, que se acostumbra a decir; “Si hay un infierno, Roma está construida sobre él''.</span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Pablo III</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> (1534-1549)</span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span><a title="&#34;&#34; " href="http://es.wikipedia.org/wiki/Imagen:Pope-paul3.jpg"></a></span><strong><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;">Papa Pablo "Picaflor" III</span></strong><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">La revista de signo católico<em> Life</em> dijo que siendo cardenal había tenido 4 hijos y en el día de su coronación celebró el bautismo de sus dos bisnietos; que eligió a dos de sus sobrinos adolescentes como cardenales, realizó festivales con cantantes, bailarinas, bufones y buscó ayuda de astrólogos.</span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">  </span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;">Papa Pío XII (1939-1958)</span></strong><span style="font-size:18pt;color:royalblue;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span><a title="&#34;Immagine di papa Pio XII&#34; " href="http://it.wikipedia.org/wiki/Immagine:Papa_Pio_XII_Eugenio_Pacelli.jpg"></a></span><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Papa Pillo XII</span></strong><span style="font-size:9.5pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">En los Estados Unidos salió a la venta </span><strong><em><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">El Papa de Hitler: la historia secreta de Pio XII</span></em></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">, un libro donde el investigador John Cornwell habla del antisemitismo y el silencio ante el Holocausto de un Papa al que el Vaticano está a punto de canonizar. </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">En enero de 1937, tres cardenales y dos obispos alemanes viajaron al Vaticano para pedir una vigorosa protesta contra la persecución nazi de la Iglesia Católica, a la que se le habían suprimido todas las formas de actividad con excepción de los servicios religiosos. Finalmente, Pío XI decidió lanzar una encíclica, escrita bajo la dirección de Pacelli (futuro Papa Pío XII), donde no había ninguna condena explícita al antisemitismo. </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;">Pacelli (Ya próximo a ser Papa Pío XII) le reconoció al Tercer Reich que sus políticas antisemítas eran asuntos internos de Alemania. El Concordato entre Hitler y el Vaticano creó un clima ideal para la persecución de los judíos. </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0 0 10pt;"><strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span></strong><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"><a href="http://www.elevangeliodelreino.org/"><strong><span style="color:black;">www.elevangeliodelreino.org</span></strong></a></span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"> </span><span style="font-size:12pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;margin:0 0 10pt;"><span><span style="font-size:small;font-family:Calibri;"> </span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Clemente de Roma]]></title>
<link>http://loscristianos.wordpress.com/?p=14</link>
<pubDate>Sun, 06 Apr 2008 17:13:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>Lactancio</dc:creator>
<guid>http://loscristianos.wordpress.com/?p=14</guid>
<description><![CDATA[Otra carta a los corintios
En el Adversus haereses san Ireneo expone una lista de los obispos romano]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Otra carta a los corintios</span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">En el <em>Adversus haereses</em> san Ireneo expone una lista de los obispos romanos, situando a Clemente Romano como el tercer sucesor del apóstol Pedro. Eusebio lo menciona también como tercer sucesor de san Pedro. Tertuliano nos dice que fue consagrado obispo por el mismo Pedro, Epifanio nos cuenta que renunció al primado en favor de Lino y Cleto, primer y segundo sucesor de Pedro, pero que a la muerte de estos recuperó el cargo. Es posible que conociese a san Pablo, el apóstol de los gentiles. San Ireneo indica que "Clemente había visto personalmente a los apóstoles y escuchaba con sus propios oídos la predicación de ellos."</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Durante su pontificado, aparecieron los primeros cismas y las primeras herejías en la Iglesia: los gnósticos y los ebionitas. Surgieron también, durante el reinado del emperador Domiciano, levantamientos contra los <em>presbíteros-episcopos</em> en Corinto. Clemente, como obispo de la Iglesia de Roma, envió a los corintios una carta llamándolos al orden y a la obediencia a sus respectivos pastores evocando conmovedoramente el recuerdo de los apóstoles Pedro y Pablo y comparando la disciplina eclesiástica con la de la legión romana. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Las facciones que san Pablo condenara tan severamente en sus cartas estaban de nuevo irritadas. El problema era claro: algunos miembros de la comunidad se habían sublevado contra la autoridad eclesiástica, deponiendo de sus cargos a los eclesiásticos legítimos de dichos cargos jerárquicos. Solamente una mínima parte de la que integraba la comunidad permanecía fiel a los presbíteros que habían sido depuestos. La intención de Clemente Romano era la de unificar las diferencias que habían surgido y reparar el escándalo que con ello se estaba dando a los paganos.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Su carta consta de dos partes, en la primera da exhortaciones de carácter general (a la humildad, etc.) en la segunda parte se ocupa de los conflictos entre los cristianos de Corinto, finalmente una conclusión en la que expresa su ansia de un feliz desenlace.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Es válido destacar varios puntos: Se observa el primado de Roma en el intento de la Iglesia de Roma de hacer de conciliadora y mediadora, reivindicando su autoridad sobre las demás iglesias. Los superiores eclesiásticos son llamados <em>obispos</em> y <em>diáconos</em>, en algunos pasajes se les llaman <em>presbíteros</em>, los cuales no pueden ser destituidos por la comunidad, puesto que han sido instituidos por los apóstoles en nombre de Cristo.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Es importante el capítulo quinto, que nos da un testimonio de san Pedro en Roma y del viaje de san Pablo a Roma, además del martirio de los apóstoles</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">El capítulo XX habla de la armonía y del orden de la creación, los capítulos XXV y XXVI hablan de la resurrección de los muertos, tema importantísimo puesto que era atacado por los paganos. Tertuliano dice que él también atacó antes el tema de la resurrección de los muertos, porque es el tema más difícil de creer. El capítulo XXV se refiere a la leyenda del ave Fénix (resucitado de sus cenizas) como símbolo de resurrección.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">El autor de la carta no se menciona a sí mismo, sino a “la Iglesia de Dios que mora en Roma”, y habla siempre de "nosotros". No cabe duda en que ese <em>nosotros</em> es un plural mayestático. Está clarísimo que la obra está compuesta por una sola persona por su unidad. Quizás intuyó que sería leída y de dominio público.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">El pontificado de Clemente se extendió desde el año 89 hasta el 97. En Roma existe una antiquísima basílica levantada sobre su tumba.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;">Su carta a los corintios es el único escrito suyo que conservamos y es la primera obra de la literatura cristiana, fuera del Nuevo Testamento, de la que consta históricamente el nombre de su autor, la situación y la época en que fue escrita.</span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cocina]]></title>
<link>http://nuevepuertas.wordpress.com/?p=270</link>
<pubDate>Sun, 16 Mar 2008 12:27:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>R. Alzala</dc:creator>
<guid>http://nuevepuertas.wordpress.com/?p=270</guid>
<description><![CDATA[Cocina,
enfermería del hambre
lugar donde hace años no almuerzo
cocina,
guardas en tus cajones
el ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center">Cocina,<br />
enfermería del hambre<br />
lugar donde hace años no almuerzo<br />
cocina,<br />
guardas en tus cajones<br />
el arma homicida por excelencia,<br />
cocina,<br />
cautivas con aromas y sabores<br />
llenas estómagos hambrientos<br />
remojas la sed en tiempos de sequía,<br />
cálida cocina,<br />
déjame vivir en la alacena de tus entrañas<br />
entre las papas y los útiles de limpieza</p>
<div style="text-align:center;"><img src="http://www.lacoctelera.com/myfiles/estraza/nevera.png" alt="nevera" height="232" width="335" /></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Concurso mundial de fotografía sobre la patata]]></title>
<link>http://desdecanarias.wordpress.com/?p=123</link>
<pubDate>Thu, 13 Mar 2008 03:47:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>José</dc:creator>
<guid>http://desdecanarias.wordpress.com/?p=123</guid>
<description><![CDATA[AIP  organiza el Concurso Mundial de Fotografía sobre la patata (o papas como se dice en Canarias)
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align:center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight:bold;font-style:italic;">AIP  organiza el Concurso Mundial de Fotografía sobre la patata (o papas como se dice en Canarias)</span></span></div>
<div style="text-align:center;"></div>
<p><a href="http://bp3.blogger.com/_ZDpvOiLM82c/R9ig1ErFcdI/AAAAAAAAE0k/6G3Ib0ZgZUQ/s1600-h/homeiyp2.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_ZDpvOiLM82c/R9ig1ErFcdI/AAAAAAAAE0k/6G3Ib0ZgZUQ/s200/homeiyp2.jpg" style="float:left;cursor:pointer;width:82px;height:124px;margin:0 10px 10px 0;" alt="concurso mundial de fotografa la patata" border="0" /></a><br />
El Concurso Mundial de Fotografía AIP 'Enfoque en un alimento mundial' invita a los fotógrafos a capturar el espíritu del Año Internacional en imágenes que ilustren la biodiversidad de la patata, su cultivo, elaboración, comercialización, uso y consumo. <a href="http://joseluissandoval.blogspot.com/2008/03/concurso-mundial-de-fotografa-sobre-la.html" title="concurso mundial de fotografa, la patata">Ver bases</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Refrigerador lleno]]></title>
<link>http://elchelito.wordpress.com/?p=40</link>
<pubDate>Wed, 12 Mar 2008 21:56:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>gabo</dc:creator>
<guid>http://elchelito.wordpress.com/?p=40</guid>
<description><![CDATA[Así es, hoy hicimos super. Aunque la verdad ahora no pasó tanto tiempo vacío, no como en otras oc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Así es, hoy hicimos super. Aunque la verdad ahora no pasó tanto tiempo vacío, no como en otras ocasiones.</p>
<p>¡Ya casi vienen mis jefes! ¡chingón! Nos vamos a escapar a otros rincones de la península, ya les contaré.</p>
<p><img src='http://elchelito.wordpress.com/files/2008/03/imagen031.thumbnail.jpg' alt='imagen031.jpg' /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[COCINA DE CUARESMA]]></title>
<link>http://acookworkorange.wordpress.com/?p=435</link>
<pubDate>Tue, 11 Mar 2008 02:53:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>acookworkorange</dc:creator>
<guid>http://acookworkorange.wordpress.com/?p=435</guid>
<description><![CDATA[
Siiiii ya viene semana santa y es tiempo de reflexion y de que los super se forren de pescado y bac]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://acookworkorange.wordpress.com/files/2008/03/papillote.jpg" title="papillote.jpg"><img src="http://acookworkorange.wordpress.com/files/2008/03/papillote.jpg" alt="papillote.jpg" height="368" width="519" /></a></p>
<p>Siiiii ya viene semana santa y es tiempo de reflexion y de que los super se forren de pescado y bacalaos y nosotros comprarselos al precio que ellos les de la gana!....Asi que hagamos el sacrificio tanto cristiano como economico y consumamos estos platos a los precios que a ellos les de la gana!</p>
<p align="center"><b>SALMON HORNEADO AL PAPILLOTE</b></p>
<p><font color="#0000ff">2 filetes de salmón<br />
2 tomates<br />
2 papas medianas<br />
1 cebolla grande<br />
2 pimientos verdes pequeños</font></p>
<p><font color="#0000ff">PREPARACION:En primer lugar encendemos el horno a 250º para que se vaya calentando.<br />
Es tendemos sobre la meseta de la cocina el rollo de aluminio sin hacer ningún corte en el.<br />
Seguidamente colocamos los vegetales encima colocaditos en este orden:<br />
papas, cebolla, tomate y pimientos. ( hay que tener en cuenta que solo ponemos la mitad de los vegetales, ya que luego montaremos el otro paquetito<br />
Ponemos sal y un chorrito de aceite en los vegetales e incorporamos el salmón y repetiremos la operación.<br />
Tapamos con el rollo de aluminio pasándolo por encima y cortando donde queremos.El paquete tiene que quedar bien cerrado, apretando bien el papel de aluminio.se mete en el horno y se baja la temperatura a 225º durante unos 40min Sabrás que esta listo porque el paquete de aluminio se abombara ligeramente.</font></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Enseñanza del Día]]></title>
<link>http://rutherfordio.wordpress.com/2008/03/07/ensenanza-del-dia/</link>
<pubDate>Fri, 07 Mar 2008 16:28:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>Raul Alberto Juarez</dc:creator>
<guid>http://rutherfordio.wordpress.com/2008/03/07/ensenanza-del-dia/</guid>
<description><![CDATA[Que dificil es comer papas noisette con tenedor&#8230;
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Que dificil es comer papas noisette con tenedor...</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pequeno-almoço de papas de aveia com Granola, malte de cevada e puré de banana]]></title>
<link>http://receitasvegetarianas.wordpress.com/?p=38</link>
<pubDate>Fri, 07 Mar 2008 07:58:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>Joao Leitao</dc:creator>
<guid>http://receitasvegetarianas.wordpress.com/?p=38</guid>
<description><![CDATA[Esta receita faz um pequeno-almoço muito nutritivo. Leva algum tempo para preparar por isso será i]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Esta receita faz um pequeno-almoço muito nutritivo. Leva algum tempo para preparar por isso será ideal para fazer num dia que tenha tempo. Leva tempo porque eu gosto de deixar descansar a papa para arrefecer um pouco e para absorver toda a agua da cozedura. Também dá para comer logo e aí é rápido já que as papas são de ultra-rápida confecção.</p>
<p><strong>Ingredientes</strong></p>
<p>1 chávena de flocos de aveia<br />
1 chávena de flocos de muesli ( eu uso granola )<br />
2 chávenas de água mineral<br />
1 colher de chá de malte de cevada<br />
2 bananas</p>
<p><strong>Preparação</strong></p>
<p>Deixar aquecer a água um pouco e juntar os flocos de aveia e a grânola. O processo de misturar mais flocos de aveia é uma boa maneira de poupar a granola, durando mais tempo já que se junta um pouco mais de flocos de aveia. Juntar a colher de chá de malte de cevada no prato e mexer bem até estar tudo misturado. Fazer uma papa com a banana e por por cima de tudo. Estará tudo doce mas lembre-se que é tudo feito de doces naturais.</p>
<h2>O que é Grânola?</h2>
<p>Granola é uma mistura de cereais para fazer em papas. Ingredientes: Flocos de aveia, flocos de trigo integral, passas, amendôas, arroz tufado, sementes de girassol, sementes de sésamo. É muito fácil preparar esta mistura de flocos, basta comprar todos os ingredientes e juntá-los numa lata ou numa caixa. Fica muito mas muito mais barato tudo comprado em separado já que um pacote de granola com 400g custa cerca de 2.50 EUROS.</p>
<p>A Granula parece que foi inventada nos Estados Unidos em 1853 na cidade Dansville no estado de Nova Iorque pelo Dr. James Caleb Jackson. Mais tarde apareceu a Granola pela mão de um médico da Igreja Adventista do 7º Dia ( Igreja Adventista do Sétimo Dia ) chamado John Harvey Kellogg. Este mudou o nome para Granola para evitar problemas jurídicos de ter o mesmo nome.</p>
<p>A marca que uso e que compro no Celeiro é da Cereália.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cosas para regalarle a papá:]]></title>
<link>http://solobebes.wordpress.com/?p=167</link>
<pubDate>Thu, 06 Mar 2008 10:51:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>solobebes</dc:creator>
<guid>http://solobebes.wordpress.com/?p=167</guid>
<description><![CDATA[Cosas para regalarle a papá:
¡Ya queda menos para el día del padre!, finalmente se aproxima ya de]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;"><b><span style="font-size:24pt;font-family:'Times New Roman','serif';">Cosas para regalarle a papá:</span></b></p>
<p>¡Ya queda menos para el día del padre!, finalmente se aproxima ya del día 19 de Marzo y si todavía no habéis pensado que regalarle a vuestro papá, aquí tengo algunas ideas que os podrán ayudar un poquito a decidiros.</p>
<p>Lo primero y ¡con lo que acertaréis <span> </span>sin lugar a dudas! es <span> </span>hacerle algún tipo de manualidad, me refiero a que lo hagan los niños ¡claro esta! con la ayuda de mamá o de algún adulto que lo supervise, mi niña ( que tiene dos añitos) le ha pintado un llavero para su papá, obviamente compre el material en una papelería y se lo deje pintar y decorar, pero podéis realizar cualquier tipo de figura de barro ( un pisapapeles, cenicero, etc) , en fin ¡lo que se os ocurra!.</p>
<p>Si ya no os da tiempo he encontrado una tienda que se llama <b>Shirtcity</b> en la que podéis encontrar camisetas, bodies, baberos y gorros para niños en los que podemos imprimir el diseño que más os guste para felicitar a papá en su día. Y seguro que se sorprende al verlo.</p>
<p>Y finalmente le podéis regalar cualquier regalo convencional: un gadgets (si es amante de la tecnología), algo de ropa (si le gusta la moda), algún pequeño electrodoméstico como una maquina de hacer gofres, un exprimidor que sea sofisticado…( si le gusta la gastronomía), un buen vino, puro…. Nadie mejor que vosotros conoce a vuestros papás o maridos así que no os preocupéis en exceso que ¡seguro que acertáis! Y realmente lo más importante de este día es poder estar juntos y pasar un buen rato.</p>
<p class="MsoNormal">Vía: <span> </span><a href="http://www.entrebebes.com/Ninos-1-3-anos/cosas-para-regalarle-a-papa.html">Entrebebes.com</a></p>
<p class="MsoNormal"><a href="http://solobebes.wordpress.com/files/2008/03/regalo.png" title="regalo.png"><img src="http://solobebes.wordpress.com/files/2008/03/regalo.png" alt="regalo.png" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Papas aliñadas (o aliñás, como dicen en Cádiz)]]></title>
<link>http://almuerzo.wordpress.com/?p=129</link>
<pubDate>Wed, 05 Mar 2008 19:07:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Don Lucho</dc:creator>
<guid>http://almuerzo.wordpress.com/?p=129</guid>
<description><![CDATA[ 
Cuando leí la receta de las &#8220;patatas aliñás&#8221; en el Cuaderno de Cocina  me vino a la]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center"> <img src="http://almuerzo.wordpress.com/files/2008/03/papas_aliniadas_atun.jpg" alt="papas aliñadas" /></p>
<p>Cuando leí la receta de las "patatas aliñás" en el <a href="http://micuadernodecocina.blogspot.com/">Cuaderno de Cocina</a>  me vino a la memoria un sabor antiguo. Yo he comido esto,  me dije. Pero no es parte del repertorio habitual de la casa y tampoco es el tipo de cosa que uno encuentra en restaurantes. Lo habré comido en casa de alguien, pero, ay, no consigo acordarme de quién. Mil perdones si me lee.  La receta es abierta, es decir, deja margen y licencia para que cada quien la haga como quiera, mientras se siga estrictamente el método de cocción, donde está todo el secreto.</p>
<p>En realidad es muy simple. Recién cocinadas las papas, y aún calientes, se mezclan todos los demás ingredientes. Así el calor de la papa no llega a cocinarlos y menos a recocinarlos pero ayuda a que todos sus aceites esenciales, los generosos proveedores de sabor, exploten y se amplifiquen sin perder la frescura de lo crudo.<!--more--></p>
<p>Lo otro, es que ésta es de las recetas ultra sencillas, que por serlo exigen especial cuidado en los ingredientes. Y de esto, sobre todo trata esta nota.</p>
<p><b>Ingredientes:</b></p>
<p>En el Cuaderno de Cocina, Beatriz marca estos ingredientes:</p>
<ul>
<li>Patatas</li>
<li>Cebolla picada</li>
<li>Tomate pelado y sin semillas, picado pequeñito</li>
<li>Perejil recién picado</li>
<li>Aceitedeolivavirgenextra</li>
<li>Vinagre de Jerez</li>
</ul>
<p>Prescindí del vinagre de Jerez porque no tenía buen vinagre en casa, y me niego rotundamente a malograr mis alimentos con esa cosa infame que venden como vinagre cerca de mi casa y hasta en los mejores supermercados, y usé tomates cherry, porque sí los tenía y están riquísimos</p>
<p>Puse por mi cuenta cuatro ingredientes más</p>
<ul>
<li>Un pimiento que tosté y piqué finito</li>
<li>Un poco de hierbabuena picada tan fino como el perejil.</li>
<li>Una lata de buen atún en aceite (con permiso de la receta original)</li>
<li>Sal gruesa (que la receta menciona por omisión)</li>
</ul>
<p><b> Preparación</b></p>
<ul>
<li>Puse las papas peladas y cortadas en rebanaditas a cocinar con sal.</li>
<li>Piqué la cebolla y la puse bajo un chorro de agua por consejo de la receta para reducir su agresividad</li>
<li>Corté y le saqué las pepas a los tomatitos</li>
<li>Piqué los verdes y los rojos</li>
<li>Para entonces las papas estaban cocinadas, y así, sobre caliente, las mezclé con los demás ingredientes, la sal y el aceite de oliva.</li>
<li>Dejé enfriar y al servir incorporé el atún</li>
</ul>
<p>Más fácil, imposible. Más rico, difícil.</p>
<p>Riesgo de convertir esta maravilla en un plato trivial: altísimo</p>
<p><b>Riesgo 1: la sal</b>. Este es un plato sin especies ni picantes ni saborizantes. Lo único que ayuda a que los sabores bailen, se besen y se abracen es la sal.  Y cosa extraña en un país donde se come bien y se quiere comer mejor: la sal común, la que se vende en bolsas de plástico es de tercera. Y si es de cocinar, peor. Sala, no saboriza. Cubre y opaca el sabor de las cosas.  No se por qué, pero dudo mucho que sea la materia prima. Tiene que ser el secado, el molido o el envasado, hechos sin ciencia ni cariño.  Felizmente en el mercado se puede conseguir sal importada razonable, y en el benemérito mercado ecológico se encuentra sal marina de buena calidad.  Yo usé, y disculpe la vanidad, una sal francesa que cuido con pasión y sólo uso para cosas que valgan la pena</p>
<p><b>Riesgo 2: el aceite.</b> Seguramente se puede obtener un plato correcto con un aceite cualquiera. Estas papas aliñadas, exigen, reclaman y patalean por el mejor aceite de oliva virgen que se les pueda poner. En esto si tenemos ventaja. Una de las mejores herencias que nos dejaron los españoles son los olivares. Un buen aceite de oliva extravirgen nacional es perfectamente comparable no  los aceites de marca conocida italianos, franceses o españoles, sino con esos aceites carísimos de producción limitada que sólo se encuentran en las mejores boutiques de comida del mundo. Es bueno, bueno. No lo regalan, pero cuesta menos que los importados de marca.  Un llamado de atención. No se deje engañar, señorita, caballero. Lea las etiquetas.  Desconfíe de las marcas nacionales que "envasan" el aceite. A veces son marcas tan nacionales que uno imagina que el producto es del Yauca, cuando en realidad se trata de aceite de oliva industrial de cualquier parte de mediterráneo, que no tiene nada de especial.</p>
<p><b>Riesgo 3. El atún.</b> Hay bueno, malo y regular. Si voy a cocinar, digamos, un pastel de atún, y lo voy a revolver con otros ingredientes hasta que pierda toda su consistencia original, sería tal vez exagerado usar el mejor atún. Pero para este plato, donde el atún está solo, y usted lo ve, gástese un sol más y encuentre el mejor atún posible. Hay estupendos atunes en todas partes.  No cuesta nada probar de uno y de otro hasta dar con la marca que más le guste. Seguramente será la mía, pero no hago publicidad de marcas en este blog.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Discurso do Papa Bento XVI para os Jovens no Brazil ]]></title>
<link>http://catolicismo.wordpress.com/?p=370</link>
<pubDate>Fri, 29 Feb 2008 03:23:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>José Roldão</dc:creator>
<guid>http://catolicismo.wordpress.com/?p=370</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/AmYnaE0YUeI'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/AmYnaE0YUeI&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PIO XII REZANDO O PAI NOSSO]]></title>
<link>http://catolicismo.wordpress.com/?p=369</link>
<pubDate>Fri, 29 Feb 2008 03:16:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>José Roldão</dc:creator>
<guid>http://catolicismo.wordpress.com/?p=369</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/MJxWtPRZbOA'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/MJxWtPRZbOA&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
